เส้นทางเจ้าสำราญ

ตอนที่ 36 – ความลับในคืนเดือนมืด (ช่วงอายุ: 12 ปี, กลางฤดูใบไม้ร่วง)

เสียงร้องของนกฮูกแว่วผ่านป่าเงียบสงัด ขณะที่หลี่เหวินยืนอยู่หน้าเตาไฟกลางลาน พ่อของเขา หลี่จ้าน ขยับเก้าอี้ไม้ไผ่มานั่งเงียบๆ โดยมีแม่และน้องสาวฟังอยู่เช่นกัน ทั้งครอบครัวล้อมวงกันในค่ำคืนอันตึงเครียด

“ข้าเคยเป็นศิษย์ในเงาของ ‘หุบเขาทมิฬ’” พ่อของหลี่เหวินเริ่มพูดเสียงเรียบ สายตามองไฟที่แตกเป็นประกาย

แม่ของหลี่เหวินพยักหน้าอย่างรู้ความ “เราเคยหลบหนีด้วยกันจากที่นั่น…”

หลี่เหวินชะงัก ตาเบิกกว้าง “ท่านแม่ก็…”

“แม่ของเจ้า…เคยเป็นหมอยาแห่งสายลับของหุบเขา แต่เราทนเห็นการหลอกใช้และความลับดำมืดไม่ได้” หลี่จ้านจับมือภรรยาแน่น “เราพาหน่วยลับกลุ่มหนึ่งแยกตัวออกมา ซ่อนตัว ใช้ชีวิตธรรมดา…”

“แต่ความลับก็ตามมาจนได้” ไป๋ซือพึมพำเบาๆ พลางมองน้องชาย

ในคืนนั้นเอง พวกเขาร่วมวางแผนกับผู้ใหญ่บ้านเพื่อเสริมความปลอดภัยให้หมู่บ้าน วัยรุ่นในหมู่บ้านที่เคยฝึกพื้นฐานกับหลี่เหวินก็อาสาออกลาดตระเวนเป็นเวรยาม

...

สามวันถัดมา หลี่เหวินออกฝึกวิชากับไป่หลงต่อ เขาถูกทดสอบเรื่องการควบคุมลมหายใจ การเคลื่อนไหวไร้เสียง และการควบแนวกระบวนท่าเข้ากับพลังภายใน

“พลังเจ้าหนักแต่ยังไม่แหลมคม เจ้าเหมือนหินใหญ่ที่พร้อมทุบ แต่ยังไม่รู้จัก ‘เฉือน’” ไป่หลงพูดพลางตวัดไม้สั้นผ่านอากาศ

หลี่เหวินพยายามผสานเคล็ด ‘พัดคลื่นไร้รอย’ เข้ากับกระบวนท่าที่เรียนใหม่จากไป่หลง ฝึกจนมือแตกเป็นรอยถลอก แต่แววตาไม่ย่อท้อ

ขณะเดียวกัน ชาวบ้านเริ่มอบอุ่นใจและให้ความร่วมมือมากขึ้น บางคนตั้งกลุ่ม “ล้อมรั้วหมู่บ้าน” นำไม้ไผ่เก่า ๆ มาตั้งแนวป้องกัน

เด็ก ๆ ในหมู่บ้านพากันมาดูหลี่เหวินฝึกฝน และเริ่มฝึกเลียนแบบเขาอย่างสนุกสนาน บรรยากาศเริ่มคลายเครียดลงชั่วขณะ

ช่วงเย็นวันหนึ่ง หลี่เหวินเดินเล่นกับน้องสาวใต้แสงพระอาทิตย์ตก ไป๋ซือกอดตะกร้าดอกไม้ไว้แน่น พูดขึ้นเบา ๆ

“พี่... หากมีวันหนึ่งที่ข้าต้องยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อคนในครอบครัว เจ้าจะโกรธข้าไหม?”

“ไม่เลย” หลี่เหวินตอบทันที “ข้าก็จะทำเหมือนเจ้า นั่นแหละคือครอบครัว”

ไป๋ซือยิ้ม หยิบดอกบ๊วยจากตะกร้ามาปักหลังหูพี่ชาย “แต่เจ้าต้องเท่กว่านี้หน่อยนะ ตอนเป็นจักรพรรดิจะได้ไม่ขายหน้า”

หลี่เหวินหัวเราะลั่น กอดคอน้องสาวแน่น พวกเขาเดินกลับบ้านด้วยหัวใจเบาสบายแม้ยามค่ำใกล้เข้ามา

...

แต่ความเงียบสงบนี้ยังไม่ใช่จุดจบ

ในหุบเขาทางตะวันตก ผู้เฒ่าผมขาวสวมชุดคลุมสีดำ ยืนอยู่บนหน้าผา มองลงมาที่หมู่บ้านด้วยแววตาแหลมคม

“ผู้สืบสายแห่งเงา… ในที่สุดก็ปรากฏ” เขากล่าวกับผู้ติดตามข้างกาย