cosmic Emperor! สงครามจักรวาลสะท้านภพ

ย้อนกลับไปสักเล็กน้อยในขณะที่ไป๋ฉีกำลังปะทะกับซุนหรงอยู่นั้น ในเวลาเดียวกันอู่เทียนและอู่ถงเองก็ปะทะกันอย่างบ้าคลั่ง หมัดเปลวเพลิงของอู่ถงถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไม่หยุดยั้งแต่ทว่ามันกลับโดนปัดป้องโดยค้อนสงครามคู่ของอู่เทียนราวกับมันไม่ได้นับว่าเป็นอะไร

หนึ่งผู้ใช้ศิลปะการต่อสู้ อีกหนึ่งราวกับนักรบผู้บ้าคลั่ง ทุกๆการปะทะกันของทั้งสอง ทำให้คอสมิคฟรอสธาตุไฟและธาตุสายฟ้าปะทุขึ้นมาจากร่างกายคล้ายกับว่ามันจะไม่มีจุดสิ้นสุดอย่างไรอย่างนั้น

ทุกๆท่วงท่าของพวกเขาล้วนแต่แข็งแกร่ง พริ้วไหว และดุดัน อย่างหาที่ติมิได้ สองฝาแฝดห่ำหันกันอย่างเอาเป็นเอาตายราวกับโกรธกันมาแต่ชาติปางไหน ไป๋ฉีที่จัดการซุนหรงแล้วเมื่อหันมาเห็นภาพนี้ก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายอึกใหญ่

เพราะความหนาแน่นของพลังที่ทั้งสองคนนี้ปลดปล่อยออกมา มันสูงมากเสียจนราวกับว่าสนามจะถูกทำลายโดยสายฟ้าและถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิง

"สภาพฉันตอนนี้แทรกเเซงไม่ได้!"ไป๋ฉีกำหมัดแน่น มองดูและศึกษาการต่อสู้นี้ด้วยความตั้งใจเพราะมันจะเป็นประโยชน์ต่อเขาเป็นอย่างมากโดยเฉพาะท่วงท่าการต่อสู้ที่ทั้งพริ้วไหวและทรงพลังนั่น ต้องบอกก่อนว่ามันเป็นสิ่งที่เขาขาดไปพอดี

เนื่องจากไป๋ฉีมักจะใช้ความเร็วในการโจมตีบวกกับการเปลี่ยนทิศทางโดยฉับพลัน ดังนั้นทิศทางการโจมตีจึงเป็นเส้นตรงตลอดและไม่ทรงพลังเท่าที่ควร

"อู่ถง แม่หนูน้อยของนางเสร็จไปแล้วนะ นายก็น่าจะยอมแพ้เหมือนกัน"อู่เทียนกล่าวขึ้นแต่ก็ยังไม่หยุดยั้งที่จะโจมตีด้วยวิถีค้อนที่หนักหน่วงต่อไป ทางด้านของอู่ถงก็ไม่ได้กดดัน ศิลปะการต่อสู้ของเขาถูกสำแดงออกมาพร้อมกับคอสมิคฟรอสธาตุไฟที่ร้อนแรง

"ตูม!!"

หมัดและค้อนปะทะกันเป็นครั้งที่หนึ่งร้อย! ทำให้ทั้งสองถึงกับถอยหร่นออกไป ร้อยกระบวนท่าในเวลาไม่ถึงห้านาที นี่เรียกได้ว่าสุดยอดของสุดยอดเลยก็ว่าได้

ทั้งสองเตรียมตัวเข้าที่จะปะทะกันอีกครา แต่ทว่ากลับต้องหยุดชะงักลงไป

"หมดเวลาการแข่งขัน ไป๋ฉี อู่เทียน เป็นฝ่ายชนะ"

ใช่! เป็นเสียง AI ประจำสนามที่ประกาศเเจ้งเตือนออกมา ก่อนที่จะส่งร่างอวตารของทั้งคนที่เหลือรอดอยู่บนสนามกลับไปยังห้องเวพ่อนในทันที

ไป๋ฉีได้รับการฟื้นฟูแขนขวาใหม่ ภายในเวลาห้านาทีเขาจึงทำการเคลื่อนย้ายออกไปยังจุดที่อาจารย์ของเขาอยู่หรือก็คือบริเวณตึกที่เป็นแหล่งรวมผู้ที่มีคอสมิคฟรอสของดราก้อนการ์เด้น

"วาบ!"

"ขอโทษที่ให้รอครับ"เมื่อวาบกลับมาแล้วเห็นว่าทุกคนอยู่กันครบ ชายหนุ่มจึงกล่าวด้วยความเกรงใจและนั่งลงข้างๆอาจารย์

"อืม พวกเธอคงจะรู้ความสามารถของกันและกันแล้ว บอกตามตรงแม้แต่ฉันที่เลือกพวกเธอมาก็ยังประหลาดใจในความสามารถของพวกเธอเอามากๆโดยเฉพาะซุนหรงกับไป๋ฉี ไม่คิดมาก่อนเลยว่าพวกเธอจะมีพัฒนาการที่รวดเร็วอย่างนี้ ฉันขอชื่นชมจากใจจริง"

"ขอบคุณครับ/ขอบคุณค่ะ"ทั้งไป๋ฉีและซุนหรงกล่าวตอบรับพร้อมกัน

"เอาล่ะ เรื่องที่ฉันจะพูดก็หมดลงเพียงเท่านี้แยกย้ายกันออกไปได้"เมื่ออู่ชิงกล่าวจบ ทุกคนก็ลุกขึ้นทำความเคารพและพากันเดินออกจากห้องไป แต่ทว่าในขณะนั้นเอง AI ของทั้งอู่จินหยางและอู่จินหลินก็เเจ้งเตือนขึ้นมาพร้อมๆกัน และข้อความนั้นก็มาจากแม่ของพวกเขา อู่จินเยว่

"จินหยาง/จินหลิน คุณปู่ของพวกลูกมารับสั่งอีกสามวันให้มาร่วมมื้อค่ำและต้องพาศิษย์ของพวกลูกมาด้วย"

นี่คือข้อความที่ปรากฏขึ้นมาเมื่อทั้งสองเปิดอ่าน สองพี่น้องฝาแฝดถอนหายใจออกมาแล้วหันไปมองศิษย์ของตนจนทำให้ทั้งไป๋ฉีและซุนหรงเสียวสันหลังวาบในทันที

"ฉีเอ่อร์ ดูเหมือนว่าอาจารย์จะช่วยเธอไม่ได้แล้วล่ะ การนัดหมายมื้อค่ำมาแล้ว"อู่จินหยางกล่าว

"เอ่อ...อะไรคือการนัดหมายมื้อค่ำหรือครับ"ไป๋ฉีกล่าวถามด้วยความไม่เข้าใจ

อู่จินหยางจึงเริ่มกล่าวอธิบาย"ส่วนใหญ่คนที่จะร่วมโต๊ะอาหารกับราชวงศ์และองค์ราชาที่วังได้จะต้องเป็นเครือญาติเท่านั้น ถ้าไม่นับรวมแขกจากต่างแดนที่ระดับเดียวกันและงานเลี้ยง ดังนั้นการที่ราชวงศ์ให้อาจารย์พาเธอไปด้วยแบบนี้ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าราชวงศ์มองเธอเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวไปแล้ว ซึ่งตีได้ว่างานหมั้นหมายของทั้งสองคนจะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ไป๋ฉีถึงกับผงะและหันมองไปซุนหรงที่อยู่ข้างๆในทันที แต่ดูเหมือนเธอก็ไม่ได้คัดค้านหรือแสดงอาการอะไรออกมา

"เอ่อ คุณซุนหรงครับ เป็นแบบนี้จะดีหรือ? พวกเรายังไม่รู้จักอะไรกันเลยนะ เกรงว่ามันอาจจะเร็วเกินไป"ชายหนุ่มค่อยๆขยับเข้าไปและกล่าวถามในทันที

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวนับจากนี้ฉันจะไปทำความรู้จักนายถึงบ้านอาทิตย์ละวัน"ซุนหรงกล่าว จากนั้นก็ล็อกเอาท์ออกไป ทำให้ไป๋ฉีถึงกับนิ่งอึ้งในคำพูดของหญิงสาว นี่ตกลงว่าซุนหรงอยากหมั้นกับเขาอย่างนั้นหรือ?

"เธอถามแบบนี้มันทำให้ผู้หญิงเสียความมั่นใจนะรู้ไหม หัดเอาอาจารย์ของเธอเป็นตัวอย่างซะบ้าง รายนั้นประสบการณ์โชกโชนมากทีเดียว"อู่จินหลินเดินมาตบไหล่และกล่าวออกมาอย่างขบขัน

อู่จินหยางถึงกับหันมาถลึงตาใส่พี่ชายฝาแฝดในทันที "อย่าพูดไร้สาระ ฉีเอ่อร์ไปกันได้แล้ว"

"ครับ!"

ไป๋ฉีหันไปโค้งตัวให้อู่จินหลินเล็กน้อยและล็อกเอาท์ตามอาจารย์ของเขาไป แต่ทว่าใครจะรู้ว่าคำพูดของอู่จินหลินเมื่อครู่มันค้างคาใจชายหนุ่มมากเพียงใด อาจารย์ของเขาโชกโชนเรื่องความรักขนาดนั้นเชียวหรือ ก็เห็นๆอยู่ว่าอาจารย์มีเพียงพี่สาวจิงจิงคนเดียวหาได้มีภรรยาคนอื่นไม่

'ช่างเถอะๆ เรื่องของอาจารย์ไม่ใช่เรื่องของเรา'เมื่อลืมตาไป๋ฉีก็พลันคิดขึ้นในใจ ก่อนที่จะสลัดความคิดในหัวนั้นไปจนหมดสิ้น

"วันนี้ทำได้ดีมาก กลับไปพักผ่อนเถอะ แล้วอีกสามวันอาจารย์จะพาเธอไปที่พระราชวงศ์มังกร"อู่จินหยางกล่าว ไป๋ฉีเองก็ทำความเคารพอาจารย์และกลับบ้านไป ในหัวยังคงครุ่นคิดถึงเรื่องที่ซุนหรงกล่าวอยู่ตลอดเวลา

"นี่ตกลงว่าเธอเห็นด้วยกับการหมั้นหมายครั้งนี้จริงๆงั้นหรือ"