บทที่ 26 ของตอบแทนคำขอ
เด็กน้อยช้อนสายตาใสมองพี่ชาย หวังว่าคนเป็พี่จะอ่อนข้อให้บ้าง
“ผมก็แค่อยากลองดูบ้าง” ปลายฝนถามเสียงอ่อย น้ำเสียงของเขาเบาลงไปไม่น้อยเลย
“ลองอะไร” ต้นหนาวซักถามอย่างไม่พอใจเท่าไรนัก
“ก็ตลอดเวลาผมเอาแต่ตามติดพี่ไปตลอด ผมอยากที่จะลองทำอะไรด้วยตัวเองบ้าง ไม่อย่างนั้นผมก็ไม่โตสักทีเลย ขนาดตอนเรียนออนไลน์ พวกเพื่อนๆบอกกันว่าวันนี้จะไปทำนั่นทำที บางคนก็นัดมาเจอกันบ้าง มีแต่ผมที่ทำอะไรไม่เป็เลย” ปลายฝนพูดออกมาอย่างที่รู้สึกด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเศร้า เขาไม่ได้ต่อต้านพี่ชายเลย แค่ร้องขอความเมตตาเท่านั้น
“เธอไม่จำเป็ต้องโต เธอสามารถเป็เด็กและติดตามพี่ไปตลอดได้” ต้นหนาวขมวดคิ้ว เขาเริ่มรู้สึกแล้วว่าการให้น้องได้เรียนออนไลน์นี้อาจจะเป็ความคิดที่ไม่ดีนัก สำหรับน้องแล้ว ต่อให้ไม่ต้องเรียนก็สอบเทียบได้ เขาให้อีกฝ่ายเรียนที่ห้องทำงานของเขาตลอด ดังนั้นทำไมจะไม่รู้ว่าเด็กน้อยของเขาฉลาดแค่ไหน
“พี่จะขังผมไว้ที่นี่ตลอดไปงั้นหรอครับ พี่เห็นผมเป็สัตว์เลี้ยงพี่หรือเปล่า” ปลายฝนพูดขึ้นอย่างจริงจัง ท่าทางนี้ดูจริงจังมากกว่าตอนที่พูดถึงเื่บ้านใหญ่เสียอีก ต้นหนาวชะงักไป คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันมากกว่าเดิม ออร่ากดดันที่ไม่ค่อยมีต่อน้องชายก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งแล้ว
“ปลายฝน ทำไมพูดแบบนั้น”
“แล้วพี่ทำจริงๆหรือเปล่าล่ะครับ ผมก็เป็เด็กดีของพี่ตลอด แต่พี่ก็ยังไม่เชื่อใจผมใช่ไหมครับ แค่ผมอยากจะไปเที่ยวเล่นเหมือนกับคนอื่นๆบ้าง หรือถ้าผมอยากจะมีเพื่อนกับเขาบ้าง พี่ก็ไม่ยอมหรอ หรือพี่กลัวว่าผมจะโง่ทำตัวเหลวไหลกับพวกเพื่อนๆหรอครับ” ปลายฝนพูดออกมาทั้งน้ำตา
เมื่อใช้เหตุผลให้อีกฝ่ายคิดไม่ได้ ก็เอาน้ำตาเข้าสู้นี่แหละ อยากจะรู้นักว่าไอ้คนเผด็จการเมื่อได้เห็นน้ำตาของเขาที่เกิดจากความเผด็จการของตัวเองนั้นจะเป็ยังไง
และแน่นอนว่ามันได้ผล
ต้นหนาวชะงักกึก มองหน้าน้องชายที่มีน้ำตาเพราะตนเอง ความหึงหวงความหวงใยที่เขามีมันจะสู้ความสุขของน้องได้ยังไง เมื่อเห็นว่าน้องชายที่จริงแล้วเก็บความรู้สึกอึดอัดขนาดนี้เอาไว้ตลอด ตัวเขาเองก็รู้สึกเสียใจ ดวงตาคนมืดครึ้มจนยากที่จะคาดเดา ส่งผลให้บรรยากาศในห้องกลับมาดูน่ากลัวอีกครั้ง
แม่บ้านที่มาตามคุณชายใหญ่เพื่อไปรับหน้าบ้านใหญ่ทั้งหลายก็หลบเข้าไปในมุมมืดอีกครั้ง คิดไม่ถึงเลยว่าเื่หนึ่งเพิ่งจบไป ก็จะมีอีกเื่เข้ามาแทรกเร็วขนาดนี้
“พี่ไม่เคยคิดว่าเราจะเหลวไหล” ต้นหนาวเงียบอยู่นานกว่าจะพูดออกมา
“อึก ถ้าอย่างนั้น พี่ทำแบบนี้ทำไมล่ะครับ” ปลายฝนปาดน้ำตาลวกๆจนดวงตาเป็สีแดง ต้นหนาวรวบเอามือทั้งสองมาไว้ที่ตัวอีกครั้ง เขากอดร่างนุ่มนิ่มแน่นด้วยความรู้สึกอันซับซ้อน
“เพราะพี่หวงเรา ไม่อยากให้ปลายฝนไปยิ้มให้คนอื่นหรือให้คนอื่นได้เห็นปลายฝน พี่กลัวว่าถ้าปลายฝนเจอคนมากมายแล้วจะไม่สนใจพี่อีก ถ้าวันหนึ่งปลายฝนคิดว่าพี่น่าเบื่อกว่าเพื่อนๆ หรือถ้าเราคิดจะทิ้งพี่ไปอยู่กับคนอื่น....ตอนนั้นพี่จะทำยังไง” ต้นหนาวพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว
ใช่ เขากลัว
กลัวว่าถ้าปลายฝนรู้ว่าความรักจริงๆมันเป็ยังไง แล้วถ้ามันไม่ใช่กับเขา เขาจะทำยังไง?
กลัวว่าถ้าปลายฝนไม่สนใจเขาอีก หรือกลับไปเป็เหมือนเดิมที่เคยทำมา บึ้งตึงกับเขา รำคาญพี่ชายจู้จี้แบบเขา เขาจะทำยังไง?
“พี่” ปลายฝนที่ได้ยินคนอายุมากกว่าพูดความรู้สึกของตนเองออกมาตรงๆ เขาก็อึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มทั้งน้ำตา
“พี่ตลกเกินไปแล้ว พี่เป็เหมือนผมตอนเด็กๆเลย เมื่อก่อนผมก็ไม่อยากให้พี่ไปไหนนอกจากอยู่กับผมเหมือนกัน แต่พอผมโตแล้วผมก็เลือกเชื่อใจพี่ว่าพี่จะไม่ทิ้งผม พี่ก็ต้องเชื่อใจผมสิครับ ผมจะเป็แบบนั้นได้ยังไง ก็ผม “รัก” พี่ขนาดนี้” เด็กน้อยพูดด้วยน้ำเสียงสดใส ไม่ได้รู้เลยว่าคำพูดของตนเองนั้นเหมือนกับเคียวกระชากิญญา ทำเอาคนเป็พี่อึ้งงันไปแล้ว
“รัก”
คำนี้เหมือนหลุมพรางที่ขุดไว้เพื่อต้นหนาว ดวงตาของเขาสั่นไหว มองไปยังน้องชายที่มองมาที่ตนอย่างจริงใจก็รู้สึกสับสน เขาไม่รู้ว่าเด็กน้อยของเขาพูดมันออกมาเพราะรู้สึกกับเขาจริงๆหรือไม่ หรือแค่รักในแบบอื่น ทว่าต้นหนาวก็เลือกที่จะคิดเข้าข้างตนเองเสียแล้ว
“ถ้าพี่เชื่อใจ แล้วเราทำให้ผิดหวังล่ะ” ต้นหนาวถามออกมาอย่างลังเล ปลายฝนยิ้มร่า
“ผมจะยอมโดนลงโทษ ให้พี่หอมแรงๆทุกวันเลย!” เด็กน้อยชูนิ้วสัญญา ทำเหมือนกับว่าการถูกหอมแก้มแรงๆนั้นเป็บทลงโทษของเขาไปแล้ว
ท่าทางนี้ทำให้ต้นหนาวรู้สึกหัวเราะก็ไม่ได้ ร้องไห้ก็ไม่ออกขึ้นมาจริงๆ
ในขณะที่เขากำลังคลั่งรักเ้าตัว อีกฝ่ายกลับมองว่ามันคือการลงโทษ....เฮ้อ แล้วถ้าเขาทำมากกว่านั้นล่ะ? หนูน้อยจะไม่หนีกระเจิงไปเลยหรอ
“พี่ยิ้มแล้ว งั้นถือว่าพี่ตกลงกับผมได้ไหมครับ”ปลายฝนชูนิ้วก้อย เกี่ยวก้อยสัญญา
“..............” คนอายุมากกว่ามองนิ้วนั้นอย่างชั่งใจ
“งื้อออ พี่...ก่อนไปเที่ยวผมก็จะขอพี่ก่อน แล้วผมก็จะให้ลุงกบขับไปรับไปส่งตลอด ไม่เถลไถลไกลแน่นอนครับ ผมไม่กลับบ้านดึกด้วย สัญญาเลย” ปลายฝนทำท่าเหมือนลูกเสือสามัญพร้อมกับหน้าตาจริงจัง ท้ายที่สุดก็ทำให้คนเป็พี่ใจอ่อนได้
“ทุกครั้งที่จะไปเที่ยว ต้องให้พี่หอมเป็รางวัลด้วย”
“เอ๋? ทุกครั้งเลยหรอครับ” ปลายฝนแสร้งใ แต่ในใจลึกๆแล้วเขากลับอึ้งมากกว่าที่พี่ชายยอมให้เขาไปจริงๆ
ขนาดเมื่อก่อนที่คนขี้หวงทำทีว่าไม่ได้สนใจเขามากขนาดนี้ แต่ทุกครั้งที่เขาไปเที่ยว คนก็จะทำหน้าเหมือน้าฆ่าใครสักคนรอที่บ้าน เขากลับมาทีไรก็ทะเลาะกันทุกครั้งไป ปลายฝนอยากจะเขกหัวตัวเองว่าทำไมเมื่อก่อนไร้หัวคิดขนาดนี้ได้ แทนที่จะเอาเวลาไปตบตีกัน แค่ยอมให้หอมทีเดียวก็จบเื่แล้ว
ดูเหมือนพี่ชายที่ดูน่ากลัว แท้จริงแล้วแค่ล่อด้วยเหยื่อที่อีกฝ่ายชอบก็พอแล้วนี่นา
“หรือไม่อยากเที่ยว?” ต้นหนาวเลิกคิ้วถาม
“ไม่เอาๆ ขอบคุณครับพี่ ให้พี่หอมได้ตามสบายเลย” ปลายฝนว่าก่อนจะเข้ามาสวมกอดเอวหนาที่อยู่ใกล้ๆ ท่าทางออดอ้อนทั้งถูหัวไปมากับอกของเขาทำให้ต้นหนาวผ่อนลมหายใจออกมา
ในใจจริงเขาไม่้าให้เด็กน้อยออกไปเจอโลกกว้างจริงๆ แต่เมื่อได้เห็นน้ำตาของอีกฝ่าย เขาก็ไม่อาจจะกักขังเ้าตัวได้อีกเมื่อทางนั้นไม่เต็มใจ
มือหนาแตะไปที่หลังผอมบาง เขาลังเลใจ อยากจะพูดออกไปว่าที่จริงเขารู้สึกอย่างไร วางแผนอนาคตกับอีกฝ่ายไว้อย่างไร กระทั่งเื่การมีครอบครัว อยู่กินกันฉันท์สามีภรรยาอย่างไรบ้างเขาก็คิดเอาไว้หมดแล้ว แต่ก็ไม่กล้าที่จะพูดไป เขาไม่รู้ว่าน้องชายคิดกับตนเองไปถึงขั้นไหน หรือแท้จริงแล้วก็แค่รักเขาในฐานะพี่ชายเท่านั้นเองกัน
ถ้าปลายฝนได้ยินความคิดนี้ เขาคงจะหัวเราะออกมาจริงๆ พี่ชายที่แข็งแกร่งและอยู่เหนือผู้คนบนโลกหล้ากลับมีความไม่มั่นใจกับเื่เช่นนี้เสียอย่างนั้น
ทั้งๆที่เขาแสดงออกมาก็ค่อนข้างชัดเจนแล้วนะ พี่ชายก็ยังไม่เชื่อมั่นในความรู้สึกของตนเองอีกหรอ ไม่สิ ขนาดเขาก็ทำมันอย่างชัดเจนแล้วนะ ทำไมพี่ชายยังไม่กล้าจะเชื่อมั่นในตัวเองอีกกัน
คนตัวเล็กกอดพี่ชายแน่นหลายนาทีจนกระทั่งนึกออกว่าที่จริงแล้วตอนนี้มีเื่ใหญ่อีกเื่ที่ต้องให้พี่ชายไปจัดการ พวกบ้านใหญ่ที่หน้าด้านเ่าั้้ามาวุ่นวายที่บ้านของเขาเพราะอะไรกัน แค่ได้ยินก็รู้สึกขัดใจชะมัด!
“พี่ เราลงไปเจอพวกนั้นกันเถอะ” คนเงยหน้ามองคนตัวสูงกว่าที่ลูบผมเขาอย่างเมามัน ต้นหนาวชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเขาประกายวาบก่อนจะกลับมาเป็ปกติ
“อืม”
เมื่อได้รับคำตกลง สองพี่น้องก็จับจูงกันลงไปข้างล่าง ปลายฝนนั้นเกาะแขนพี่ชายอย่างเอาอกเอาใจ ส่วนต้นหนาวก็ปล่อยให้น้องชายทำไปอย่างนั้น เพราะอย่างไรเขาก็เป็คนที่ได้กำไรเสียมากกว่า ก็นะ...ใครจะไม่ชอบให้ร่างนุ่มนิ่มนี้มาเกาะแกะตัวเองกัน
ดังนั้นสองคนพี่น้องจึงเดินลงไปอย่างไม่สำรวมเท่าไรนัก เห็นได้ชัดถึงการตามอกตามใจ “เด็กกำพร้านอกสายเื” คนนี้เป็อย่างดี ภาพนี้เมื่อปรากฏต่อหน้าของเหล่าสมาชิกบ้านใหญ่ทั้ง 4 คนก็สร้างความขัดอกขัดใจเป็อย่างมาก แน่นอนว่าปลายฝนไม่สนใจ เขายังรู้สึกพึงพอใจอย่างมากที่เห็นคิ้วของพวกบ้านใหญ่ขมวดเข้าหากันราวกับมองว่าเขาเสียมารยาท
“กลับไป” ต้นหนาวไม่ได้ใจดีหรือชอบเล่นเล่ห์กลแบบปลายฝน เมื่อเห็นเหล่าลุงๆป้าๆมาเหยียบที่บ้าน คนก็ไม่เก็บอารมณ์ไม่พอใจเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังขับไล่อย่างไม่ใยดีอีกด้วย
ท่าทางเช่นนี้ทำเอาลุงใหญ่ที่เป็พี่คนโตสุดของบิดาโกรธเกรี้ยวอย่างมาก เขาถึงกับผุดลุกขึ้นยืนชี้หน้าไปที่เ้าของบ้านอย่างอารมณ์เสีย เขาไม่เคยเลยว่าหลานชายคนนี้จะไม่ไว้หน้าพวกเขาเลย อย่างน้อยๆก็ต้องมีการเจรจาปะทะคารมกันก่อนไม่ใช่หรือไง?
“ไอ้หลานเนรคุณ! นี่คือคำพูดที่แกใช้ทักทายผู้ใหญ่หรือยังไง อ๋อ เพราะพ่อแม่แกเสียแต่เด็กๆ เป็เด็กกำพร้าก็เลยไม่มีคนสั่งสอนใช่ไหม ดี! ให้ลุงใหญ่คนนี้สั่งสอนให้รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่บ้างเป็ไง” เขาตวาดลั่น ตำแหน่งว่าที่ผู้นำตระกูลคนต่อไปไม่ใช่เื่ล้อเล่น เขาได้มาเพราะเขามีความสามารถจริงๆ
ถึงอย่างนั้น...เขาจะเทียบกับหลานชายจอมเผด็จการคนนี้ได้อย่างไร
ต้นหนาวไม่ได้สะดุ้งะเื เขาส่งดวงตาที่ดำมืดมองคนตรงหน้าเหมือนมองคนที่ตายไปแล้ว นี่ทำให้คนที่กำลังวางอำนาจกับเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมได้แต่ค่อยๆเงียบเสียงลงไป บรรยากาศที่หนาวเหน็บถาโถมเข้าใส่ราวกับจับพวกลุงๆป้าๆไปอยู่ท่ามกลางขั้วโลกเหนือ ถึงอย่างนั้นก็ยังมีความร้อนระอุเหมือนถูกแผดเผาให้ตายทั้งเป็ นี่เป็ความรู้สึกอย่างไรกันแน่ พวกเขาไม่เคยรับรู้ถึงสายตาที่รุนแรงเช่นนี้มาก่อนเลย
นี่มันเหมือนกับว่า...พวกเขาจะตายได้ทุกเมื่อหากยังยืนอยู่ต่อหน้าหลานชายคนนี้
“พี่” ปลายฝนที่รับรู้อารมณ์ขุ่นมัวของพี่ชายแตะไปที่แขนของเขาเล็กน้อย ตัวเขาเองแม้จะไม่ได้รับผลจากสายตานั้นตรงๆ ทว่าก็ยังอดที่จะรู้สึกหวาดกลัวไม่ได้
เมื่อเสียงใดราวระฆังแก้วดังขึ้น น้ำเสียงของคนที่เป็แก้วตาดวงตาก็เรียกสติของต้นหนาวกลับมาได้ เขาเก็บบรรยากาศมืดมิดของตนเองลงไป ทิ้งไว้เพียงสายตาเ็าที่ไม่เห็นค่าของกลุ่มคนตรงหน้าเท่านั้น
“เชษ...โทรแจ้งตำรวจ มีคนบุกรุกเข้าบ้านฉัน ทรัพย์สินบางอย่างที่ราคา 100 ล้านก็ได้รับความเสียหายด้วย” ต้นหนาวพูดขึ้นก่อนจะเตะขาโต๊ะที่วางแจกันโบราณร่วงแตกกระจาย
เห็นท่าทางร้ายกาจของอีกฝ่าย บ้านใหญ่ก็แตกตื่นทันที พวกเขามองไปยังต้นหนาวที่เป็ลูกของน้องชายหัวอ่อนกับสะใภ้ขี้ขลาดด้วยความตะลึงงัน ทำไมพวกนั้นถึงได้คลอดปีศาจเช่นนี้ออกมาได้กัน
ปลายฝนเองก็ตามเกมของอีกฝ่ายไม่ทันเหมือนกัน เขามองไปยังต้นหนาวที่สรรหาเื่ให้คนโกรธ แม้ว่าแจกันนั้นจะดูโบราณและเหมือนจะมีราคา แต่จริงๆแล้วเขาก็ได้มันมาฟรีๆจากการเหล่าคู่ค้าที่มอบให้ ดังนั้นจึงไม่ได้รู้สึกว่ามันน่าเสียดายอะไรเลย ถึงอย่างนั้น...คนกลับบอกว่ามันเป็ของมูลค่า 100 ล้านที่ได้รับความเสียหายจากผู้บุกรุกเสียอย่างนั้น
“กะ แก แกกล้าใส่ร้ายฉันอย่างนั้นหรอ! ดี! ต่อให้แกพาตำรวจมาได้ ก็มาดูกล้องวงจรปิดในบ้านแกกันว่าฉันทำจริงไหม ฉันมาเยี่ยมหลานๆแต่ถูกพวกแกใส่ร้ายแบบนี้ สังคมจะมองพวกแกว่ายังไง” ลุงใหญ่พูดขึ้น ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความเกลียดชัง
“เชษ กล้องในบ้านพังไปั้แ่เมื่อวาน ให้ตำรวจใช้กล้องหน้าบ้านดูคนบุกรุกก็แล้วกัน” ต้นหนาวไม่ได้ใส่ใจ คนแก่พวกนี้คิดว่าจะมาอวดเบ่งต่อหน้าเ้าของบ้านงั้นหรอ ตลกสิ้นดี!
“ถ้าพวกแกกล้าก็ลองดู!” ลุงใหญ่ขู่ออกมา ไม่ให้คนทำลายภาพจากกล้อง เขาคิดว่าในฐานะของผู้ใหญ่ของตระกูลอธิบรักขณกุล อย่างไรเขาก็มีปัญญาที่จะทำให้คนรับใช้สักคนหายไปอยู่ดี
ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้โชว์เหนือ เชษก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน
“ประธานครับ กล้องวงจรปิดเสียตามที่ประธานสั่งแล้วครับ” น้ำเสียงราบเรียบของเชษที่เป็แค่ผู้ช่วยนั้นยิ่งทำให้พวกบ้านใหญ่รู้สึกเหมือนกับถูกตบหน้าเข้าอย่างจัง ในบ้านนี้...แม้แต่คนรับใช้ก็ยังกล้าที่จะิ่เกลียดทายาทสายตรงของตระกูลอธิบรักขณกุลอย่างนั้นหรอ!
“แก พวกแก พวกแก!!” นิ้วของลุงใหญ่สั่นระริก เขาโกรธจนอยากจะกระอักเืออกมาแล้วตอนนี้
“หลานใจเย็นๆกันก่อนเถอะ เรามาพูดจาตามประสาครอบครัว อย่าได้เอาอคติมาคุยกันเลย” ป้าใหญ่ที่เป็ลูกสาวคนที่สองของผู้นำตระกูลอธิบรักขณกุลเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนั้นเต็มไปด้วยความเข้มงวด สายตาก็ปรากฏความไม่พอใจที่เด็กๆเสียมารยาท กระนั้นตอนนี้ก็ไม่ใช่เื่ที่ต้องมาทะเลาะกัน อีกทั้งเธอก็รู้อยู่แก่ใจว่าหลานชายคนนี้ไม่ใช่ธรรมดา
“ครอบครัว? น่ารังเกียจจริงๆ” ต้นหนาวแสยะยิ้มเหี้ยม ถ้าไม่ใช่เพราะมีเืสารเลวพวกนี้ไหลเวียนอยู่ในตัว และเห็นแก่หน้าพ่อแม่ในปรภพ เขาคงจะจัดการพวกมันให้ไม่สามารถลืมตาอ้าปากไปแล้ว ดีที่พ่อกับแม่ของเขาเคยสอนเอาไว้ว่าต่อไปให้ต่างคนต่างอยู่ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้จ้องกัดพวกมันเหมือนหมาบ้า กระนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวอีกเสียหน่อย
สิ่งที่พวกมันทำไว้ ใช่ว่าจะลืมกันได้ง่ายๆ
...........................
69K
