หัดยิงธนู
“เจ้าจะวางแผนเป็นเจ้าของสวนผลไม้หรือยังไงกันชิงเถา”ลี่ถิงถามน้องสาวออกมาอย่างใคร่รู้ ด้วยจำนวนต้นขนาดนี้คงมิได้เอาไว้เพื่อกินหรอกต้องมีแผนการอะไรสักอย่างอีกแน่และพวกนางที่พึ่งรับคนงานมาก็ต้องได้หามาเพิ่มอีกแน่ๆ เช่นกัน
“มิใช่แค่เป็นเจ้าของสวนผลไม้นะเจ้าคะพี่ใหญ่แต่ผลไม้พวกนี้นำมาแปรรูปได้หลายอย่างเชียว นำมาทำขนมก็ดี ทำอาหารก็ได้แล้วตอนนี้พวกเราต้องเลี้ยงผึ้งมรกตถ้าพวกมันได้กินน้ำหวานจากผลไม้พวกนี้แล้วล่ะก็น้ำผึ้งที่ได้ต้องหอมหวานกว่าเดิมแน่นอน”ชิงเถาเอ่ยถึงแผนการคร่าวๆ ออกมาให้ทุกคนฟังด้วยหน้าตาจริงจังชวนให้คนอื่นคล้อยตามไปด้วยซึ่งพวกนางเชื่อแล้วล่ะว่าชิงเถาอยากจะทำจริงๆ
“แผนการลูกฟังแล้วชั่งน่าสนใจนักเช่นนั้นเราก็มาร่วมมือกันเถอะ” จิ้นสิงเอ่ยกับบุตรสาวออกมาอย่างชื่นชมดูแล้วชิงเถานี่หล่ะที่เป็นแม่ค้าอย่างเต็มตัว
“แต่ก่อนจะถึงวันนั้นตอนนี้ต้องตั้งใจฝึกปราณก่อนเจ้าค่ะ ไปกันเถอะฝึกฝนกันต่ออาจารย์มาพรุ่งนี้จะให้ตกใจไปเลยเจ้าค่ะ”ชิงเถาบอกออกมาอย่างยินดีกับสายตาที่มุ่งมั่นไปกับนางก่อนจะเปลี่ยนเรื่องชวนทุกคนไปทำอย่างอื่นต่อ
วันต่อมาอาจารย์มาสอนที่จวนเจี้ยนเฉิงทั้งวันวันนี้เขาสอนการยิงธนูหลังจากที่พวกชิงเถารบเร้าให้บิดาสร้างเป้ายิงธนูไว้แต่ก็ยังไม่มีโอกาสได้ใช้งานเลยวันนี้จึงถือโอกาสใช้เพื่อการเรียนซึ่งถือว่าเป็นการต่อสู้ป้องกันตัวอย่างหนึ่ง
“ยืดอกให้ตรงแขนยืดให้สุด อยู่นิ่งๆ ก่อน ดีๆ”อาจารย์กำลังสอนทุกคนตั้งท่าทางก่อนที่จะยิ่งธนูใช้เวลาพอสมควรก่อนที่จะได้ปล่อยลูกธนูออกไปยังเป้าที่อยู่ไกลออกไปตอนแรกๆ แรงอาจไปไม่ถึงแต่ได้ฝึกไปไม่เท่าไหร่ทุกคนก็สามารถทำได้ดีจนทุกคนดูจะสนุกไปเสียแล้วกับการฝึกวันนี้ ตัวอย่างเช่น
“จูเอ๋อร์เจ้ายิงติดต่อกันหลายลูกแล้วนะข้าห่วงว่ามือของเจ้า” จิ้นสิงเอ่ยกับภรรยาอย่างเป็นห่วง ก็ดูสิดูนางจะชอบเจ้าสิ่งนี้ไปเสียแล้วทั้งๆ ที่แต่ก่อนเป็นสตรีอ่อนหวานไม่ค่อยจะสู้คนด้วยซ้ำ
“อีกครู่เดียวเจ้าค่ะท่านพี่”นางเอ่ยกับสามีออกมา ก่อนจะหันไปฝึกต่ออย่างตั้งใจนี่เป็นครั้งแรกเชียวนะที่นางได้ใช้อาวุธอย่างอื่นนอกจากกระทะกับตะหลิวจึงตื่นเต้นไปหน่อย หรือจะเป็นอีกคน
“ข้าจะแข่งกับพี่เยว่สือเองยังไงก็ไม่แพ้แน่นอน”หมิงเลี่ยนเอ่ยออกมาเมื่อน้องชายเขาแข่งไปแล้วแต่แพ้มาเมื่อครู่เขาที่เป็นพี่ชายที่ดีจึงต้องปกป้องน้องให้ได้เขาจะต้องกู้ศักดิ์ศรีของน้องชายคืนมา
“ได้เลย มาๆเริ่มกันเลย” เยว่สือก็ไม่มีละอายใจเลยแข่งกับเด็กอย่างยิ้มๆพวกชิงเถาที่ยืนมองไม่ไกลได้แต่ส่ายหน้าให้
“จริงๆเลยอาสือ คงจะภูมิใจที่เอาชนะเด็กได้”เยว่ซินบ่นน้องชายออกมาอย่างไม่จริงจังกับเรื่องของน้องชาย
“เราก็มาฝึกกันต่อเถอะเจ้าค่ะ”ชิงเถาเอ่ยขึ้นก่อนจะชวนทุกคนฝึกกันต่อ ดีที่ทุกคนเป็นผู้ฝึกปราณจึงทนถึกกว่าคนทั่วไปอยู่เล็กน้อยจึงฝึกได้นานขึ้น
วันนี้พวกลี่ถิงจะไปเดินตลาดที่ชิงเถาหนีไปเดินเล่นวันก่อนกันแต่ชิงเถาไม่ได้ไปด้วยนางอาสาอยู่ดูร้านให้เองเพราะนี่ก็เป็นวันแรกที่คนงานที่รับเข้ามาใหม่เริ่มทำงานที่จวนก็ให้มารดาดูแลไป ส่วนบิดาก็กำลังไปติดต่อเรื่องซื้อที่ดินป่ารกร้างข้างหลังจวนดูสิทุกคนมีหน้าที่ยุ่งกันหมดเลยนางที่หนีไปคนเดียวมาแล้วจึงละอายใจไม่ไปกับพวกพี่สาวที่เอ่ยชวน
“ไม่ไปจริงๆนะชิงเถา” ลี่ถิงเอ่ยถามน้องสาวมาอีกรอบทั้งๆที่อยู่ในรถม้าเตรียมออกเดินทางไปยังกลางเมือง ซึ่งมาส่งชิงเถาที่ร้านก่อนจึงเอยถามนางอีกรอบ
“ไม่เจ้าค่ะพวกท่านไปเถอะเที่ยวกันให้สนุก แต่ถ้ามีเมล็ดพันธุ์แปลกๆ ก็ซื้อมาฝากด้วยนะเจ้าคะวันนั้นข้ายังไม่ได้เดินดูเลย นี่เราก็จะปลูกผลไม้อยู่แล้วมีอะไรน่าสนใจพวกท่านก็ซื้อมาเพิ่มเถอะ”ชิงเถาเอ่ยฝากพี่สาวไปก่อนจะเดินหนีเข้ามาในร้านก่อนที่จะถูกพี่สาวชวนอีกรอบ
“พี่หานตงคนงานใหม่เป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ”ชิงเถาที่เดินเข้ามาในร้านจึงถามหัวหน้าคนงานที่เดินเข้ามาหานาง
“ข้าให้ไปช่วยในครัวสี่คนขอรับส่วนอีกห้าคนก็ให้รับลูกค้าอยู่ข้างนอก พวกเขาพอรู้งานกันแล้วเพราะพวกเขาย้ายมาอยู่ที่เรือนพักตั้งแต่เมื่อวานข้าจึงสอนงานไว้ก่อนบ้างแล้ว”หานตงตอบนางออกมา คนงานที่มาเพิ่มนั้นดูกระตือรือร้นมากอาจจะเป็นเพราะดีใจที่ได้ทำงานกับร้านของนางจึงพากันทำงานอย่างเต็มที่
“เช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะแรกๆ อาจต้องให้ท่านดูแลเป็นพิเศษหน่อย”
“ขอรับข้าเข้าใจ”หานตงตอบนางออกมาอย่างยินดี
“นี่เป็นรายการของที่ข้าต้องการเจ้าค่ะฝากท่านให้คนไปซื้อมาให้ข้าด้วย ข้าจะได้สอน
แม่ครัวทำอาหารชนิดใหม่”ชิงเถาบอกเขาพร้อมกับยื่นใยรายการที่นางเขียนไว้ วันนี้นางมาสอนทำอาหารให้แม่ครัวอีกงานแทนมารดาแล้ว
“ได้ขอรับไม่เกินครึ่งชั่วยาม” หานตงเมื่อมองรายการแล้วเอ่ยบอกนางแล้วรีบเดินออกไปสั่งคนทันที
ด้านกลุ่มของลี่ถิงที่พอมาถึงแล้วก็แยกกับบิดาที่จะไปยังที่ว่าการเจ้าเมืองที่อยู่ไม่ไกลกันส่วนพวกนางจึงจับกลุ่มเดินเล่นกันโดยมีเยว่สืออาสารับหน้าที่ดูแลพี่สาวและเด็กๆเอง
“นี่โคมที่พี่รองซื้อไปใช่หรือไม่ขอรับ”หมิงลู่ชี้มือข้างที่ไม่ได้จับกับพี่สาวเยว่ซินไปยังร้านหนึ่งที่มีโคมคล้ายกับชิงเถาซื้อไปจึงถามออกมา
“ดูแล้วน่าจะใช่นะ”เยว่ซินที่จับมือเขาอยู่ตอบออกมา
“มันใช้ดีมากเลยเราซื้อเพิ่มดีไหมขอรับ” หมิงเลี่ยนที่จับมือกับพี่ใหญ่ของตนเงยหน้าถามออกมา
“เอาสิแต่อีกสามอันพอนะ” ลี่ถิงที่น้องชายถามก็ไม่ได้เอ่ยห้ามยังจูงมือพาน้องชายเข้าไปเลือกทันทีถือซะว่าซื้อไปให้ครบจำนวนคนที่บ้านก็แล้วกันนะ
“พวกเจ้าเลือกเลยนะว่าอยากได้อันไหน”ลี่ถิงเอ่ยบอกน้องชายไป ซึ่งน้องชายก็ตอบรับอย่างดีใจทีเดียวเมื่อได้ของชิ้นแรกแล้วพวกเขาก็ออกเดินดูอย่างอื่นต่อทันทีทั้งขนมอาหารก็พากันซื้อมาลองกันได้หลายอย่างแต่ก็ยังไม่ลืมซื้อกลับไปฝากคนอื่นๆด้วย
“ข้าอยากซื้อของไปฝากท่านแม่ขอรับเห็นพี่รองให้แล้วท่านแม่ดีใจมากเลย”หมิงเลี่ยนบอกพี่สาวออกมาเมื่อนึกถึงตอนที่ชิงเถาให้เครื่องประดับกับมารดานางทำหน้าตาดีใจอย่างมาก
“ข้าก็จะซื้อไปฝากทั้งท่านพ่อท่านแม่เลยขอรับ”หมิงลู่ก็ไม่น้อยหน้าเอ่ยออกมาเช่นกัน
“ได้สิเราไปเดินดูกัน พวกเจ้าอยากซื้ออะไรไปฝากก็เลือกเองเลย” ลี่ถิงตอบน้องออกมาอย่างเห็นด้วย
280K
