จอมอสูรพลิกสวรรค์ (Asura Reversing Heaven : Feng Long - 龙峰)

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งและกลิ่นเนื้อไหม้ที่น่าสะอิดสะเอียนลอยไปทั่วบริเวณ เฟิงหลงไม่ได้สนใจภาพอันน่าสยดสยองที่เขาเป็นผู้สร้างขึ้น เขากำลังใช้โอสถรักษาระดับสูงที่เขาแลกมา... ค่อยๆ รักษาบาดแผลฉกรรจ์ของ หลินเฟิง อย่างใจเย็น

"พี่ชายเย่... ข้า...ข้าเป็นภาระให้ท่านอีกแล้ว" หลินเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ละอายใจ

"เจ้าพูดอะไรน่ะ" เฟิงหลงกล่าวเสียงเรียบพลางพันผ้าพันแผลให้เขาอย่างชำนาญ "เจ้าทำหน้าที่ของเจ้าได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว... หากไม่มีเจ้าคอยเป็น 'โล่' ที่คอยรับการโจมตีและทำให้พวกมันอ่อนแรงลง... ข้าก็คงไม่อาจจบเกมได้ง่ายดายเช่นนี้... เจ้าคือผู้ที่มีส่วนในชัยชนะครั้งนี้ไม่น้อยไปกว่าข้า"

คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของหลินเฟิงสั่นไหวด้วยความซาบซึ้งใจ

ในตอนนั้นเอง... ยันต์สื่อสารที่เฟิงหลงมอบให้ เซียวเฉิน ก็พลันส่องแสงขึ้นมา

"พี่ชายเย่! ข้าเอง!" เสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นของเซียวเฉินดังขึ้น "ข้าทำสำเร็จแล้ว! กลุ่มวิหคเพลิงที่ตามข้ามา... ตอนนี้พวกมันหลงทางอยู่ในป่าหมอกมายาและเริ่มจะสู้กันเองแล้ว! แผนของท่านยอดเยี่ยมที่สุด!"

"ดีมาก" เฟิงหลงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "หาที่ซ่อนตัวที่ปลอดภัย... และรอคำสั่งต่อไปจากข้า"

"ขอรับ!"

หลังจากตัดการสื่อสารแล้ว... แววตาของเฟิงหลงก็พลันเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบและอำมหิตอีกครั้ง

"พี่ชายเย่... เรา...เราจะกลับสำนักกันเลยหรือไม่?" หลินเฟิงเอ่ยถาม

"กลับรึ?" เฟิงหลงหัวเราะในลำคอ "ยังเร็วเกินไป... 'การล่า' ของข้า... มันยังไม่จบ"

เขาหันไปมองยังทิศทางของ "ป่าหมอกมายา" และ "ซากปรักหักพังโบราณ"... ที่ซึ่ง "เหยื่อ" อีกสองกลุ่มกำลังรอคอยเขาอยู่

"หลินเฟิง... เจ้าจงพักฟื้นอยู่ที่นี่... อย่าไปไหนจนกว่าข้าจะกลับมา"

"แต่ว่า..."

"นี่คือคำสั่ง" น้ำเสียงของเฟิงหลงเด็ดขาดจนหลินเฟิงไม่กล้าโต้แย้ง

สิ้นเสียงพูด... โดยไม่รอช้า... ร่างของเฟิงหลงก็ได้พุ่งทะยานออกไปราวกับเงาของมัจจุราช... มุ่งหน้าไปยังสมรภูมิแห่งต่อไป!

เขาจะเปลี่ยน "การประลองภารกิจ" ที่น่าสมเพชนี้... ให้กลายเป็น "มหกรรมการล่า" ส่วนตัวของเขา!

ในขณะเดียวกัน... ณ สำนักเมฆาคราม

คลื่นแห่งความหวาดกลัวลูกแรก... ได้ซัดกระหน่ำเข้ามาแล้ว!

ศิษย์คนหนึ่งที่หนีตายออกมาจากหุบเขาอัสนีบาตได้นำข่าวการตายของ หม่าตง และพรรคพวกกลับมารายงาน! และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า... คือ "ของฝาก" ที่เขานำกลับมาด้วย...

ศีรษะที่ถูกเผาไหม้จนไหม้เกรียมของหม่าตง!

ภาพนั้นได้สร้างความโกลาหลขึ้นในหอภารกิจ!

"สวรรค์! กลุ่มของหม่าตงถูกสังหารหมู่!""เป็นไปได้อย่างไร! พวกเขามียอดฝีมือระดับปราณปฐพีขั้นที่หกอยู่ถึงสามคนนะ!"

ข่าวนี้แพร่ไปถึงหูของ หวังเฉิน อย่างรวดเร็ว...

เพล้ง! โครม! เคร้ง!

ณ คฤหาสน์ของตระกูลหวัง... ข้าวของทุกอย่างถูกทำลายจนพังพินาศ!

หวังเฉินยืนหอบหายใจอย่างหนักหน่วง... ร่างกายของเขาสั่นเทา... แต่มันไม่ใช่การสั่นเทาด้วยความโกรธ...

แต่มันคือการสั่นเทาด้วย "ความกลัว!"

เขามองดูศีรษะของลูกน้องคนสนิทที่ถูกส่งกลับมา... และคำพูดที่ถูกจารึกไว้บนนั้น...

'ดอกเบี้ยก้อนต่อไป... คือ 'หัว' ของมัน'

"อ๊ากกกกกกกกก!"

หวังเฉินกรีดร้องออกมาอย่างเสียสติ! ความหยิ่งทะนงและความเชื่อมั่นทั้งหมดของเขาได้พังทลายลงในวินาทีนี้!

เขาเคยคิดว่าตนเองคือผู้ล่า... คือผู้ควบคุมเกม... แต่เขาคิดผิด! เขาคิดผิดมาโดยตลอด!

เขาไม่ได้กำลังเล่นเกมกับ "ศิษย์ใหม่"... แต่เขากำลังเล่นเกมกับ "ปีศาจ!"

ปีศาจที่อำมหิต, เลือดเย็น, และชาญฉลาดเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้!

เขาทำอะไรไม่ได้! เขาส่งคนไปเท่าไหร่ก็มีแต่จะถูกฆ่า! และตอนนี้... เป้าหมายต่อไป... ก็คือตัวเขาเอง!

ความกลัวตายได้เข้าครอบงำจิตใจของเขาโดยสมบูรณ์!

เขาไม่มีทางเลือกอื่น!

เขาวิ่ง... วิ่งอย่างไม่คิดชีวิต... ไปยังส่วนที่ลึกและน่าเกรงขามที่สุดของคฤหาสน์...

เขาทรุดตัวลงคุกเข่า... เบื้องหน้าประตูห้องฝึกตนที่ปิดสนิท... และร้องไห้อ้อนวอนออกมาอย่างน่าสมเพช...

"ท่านพ่อ! ได้โปรดช่วยข้าด้วย!"

"ท่านพ่อ! มีคน...มีคนมันจะฆ่าข้า!"

"ท่านต้องฆ่ามันให้ข้า! ท่านต้องฆ่าไอ้สารเลวเย่เฟิงให้ข้า!"

ความหยิ่งผยองของนายน้อยตระกูลหวัง... ได้ถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี... ถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวและความปรารถนาที่จะเอาชีวิตรอด...

และนั่น... คือการเปิดม่าน... สู่การเผชิญหน้ากับศัตรูที่แท้จริง... ศัตรูที่อยู่เบื้องหลังม่าน...

หวังเทียนหลง... ราชันย์ที่แท้จริงแห่งตระกูลหวัง!