จักรพรรดิคนที่ 11

        ทิศตะวันตกของสมรภูมิกลายเป็นสมรภูมิแห่งความเร็วและความหนาวเย็น พายุหมุนสีเขียวมรกตพัดกระหน่ำไปทั่วทุกหนแห่ง กวาดล้างมอนสเตอร์ที่ดาหน้าเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน เกล็ดน้ำแข็งสีฟ้าใสเกาะกุมพื้นดินและต้นไม้ เปลี่ยนทุกสิ่งให้กลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งที่งดงามแต่แฝงไว้ด้วยอันตราย เสียงหวีดหวิวของสายลมปะปนกับเสียงแตกของน้ำแข็ง ราวกับเป็นบทเพลงแห่งความเร็วและความเย็นยะเยือก

        ใจกลางของพายุนั้น ปรากฏร่างของ เซี่ยหวู่จุน จักรพรรดิสายลมผู้ปราดเปรียว ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูง จนมองด้วยตาเปล่าแทบไม่ทัน สายลมสีเขียวมรกตหมุนวนรอบตัวเขา คล้ายเป็นเกราะป้องกันที่มองไม่เห็น ดวงตาสีเขียวมรกตของเขาจับจ้องไปยังศัตรูเบื้องหน้าด้วยความเฉียบคม เขารู้ดีว่าหากพลาดพลั้งแม้เพียงเสี้ยววินาที อาจหมายถึงความพ่ายแพ้

        เคียงข้างกับเซี่ยหวู่จุน คือ จิ่นหวงหลี่ จักรพรรดิน้ำแข็งผู้เย็นชา ร่างกายของเขาปกคลุมไปด้วยไอเย็นสีขาวโพลน ทุกย่างก้าวที่เขาเดิน จะมีเกล็ดน้ำแข็งสีฟ้าใสก่อตัวขึ้นบนพื้นดิน ดวงตาสีฟ้าใสของเขาเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เขาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมา แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะปกป้องโลกใบนี้

        เบื้องหน้าของพวกเขา คือคลื่นมอนสเตอร์ที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงเช่นกัน. พวกมันมีรูปร่างคล้ายนักล่า. ร่างกายเพรียวบางและแข็งแรง กรงเล็บและฟันแหลมคม พวกมันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของสายลม บางตัวมีเกราะหนาที่ทนทานต่อการโจมตี บางตัวมีพิษที่ร้ายแรง พวกมันมากันเป็นฝูงใหญ่ ราวกับไม่มีวันสิ้นสุด

ผู้นำของพวกมันคือมอนสเตอร์วายุ รูปร่างคล้ายพายุหมุนขนาดเล็ก มันเคลื่อนที่ไปมาอย่างรวดเร็ว ควบคุมกระแสลมที่พัดกระหน่ำ มันส่งเสียงแหลมสูง สั่งการให้มอนสเตอร์โจมตีอย่างเป็นระบบ

"จงฉีกพวกมันให้เป็นชิ้น ๆ !" มอนสเตอร์วายุคำราม เสียงของมันแหลมสูงและเสียดแก้วหู "อย่าให้พวกมันรอดไปได้แม้แต่ตัวเดียว!"

พวกมันพุ่งเข้าใส่เซี่ยหวู่จุนและจิ่นหวงหลี่ด้วยความเร็วสูง. ราวกับลูกธนูที่ถูกยิงออกจากคันศร ฝุ่นดินตลบอบอวล แรงปะทะทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน

        เซี่ยหวู่จุนไม่ได้ยืนรออยู่กับที่ ร่างกายของเขากลายเป็นสายลมสีเขียวมรกต พุ่งเข้าปะทะกับพวกมันด้วยความเร็วที่เหนือกว่า พายุหมุนสีเขียวมรกตที่หมุนวนรอบตัวเขา ฉีกกระชากร่างของมอนสเตอร์ที่เข้ามาใกล้ เขาเคลื่อนที่ไปมาอย่างอิสระ หลบหลีกการโจมตีของพวกมัน

"วายุคลั่ง!" เซี่ยหวู่จุนคำราม

เขาปล่อยพายุหมุนสีเขียวมรกตขนาดใหญ่ พัดกระหน่ำไปข้างหน้า มอนสเตอร์จำนวนมากถูกพายุพัดปลิวไป บางตัวถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ บางตัวกระเด็นไปชนกับสิ่งกีดขวาง

ในขณะเดียวกัน จิ่นหวงหลี่ก็เริ่มร่ายเวท ไอเย็นสีขาวโพลนรอบตัวเขาเริ่มทวีความรุนแรง อุณหภูมิรอบข้างลดลงอย่างรวดเร็ว. อากาศกลายเป็นน้ำแข็ง

"เหมันต์กลืน!" จิ่นหวงหลี่เอ่ยเสียงเย็นชา

พื้นดินใต้เท้าของมอนสเตอร์เริ่มกลายเป็นน้ำแข็ง น้ำแข็งลามไปอย่างรวดเร็ว กักขังมอนสเตอร์ไว้ในกรงน้ำแข็ง บางตัวที่เคลื่อนที่ช้า ถูกน้ำแข็งเกาะกุมจนขยับไม่ได้ บางตัวพยายามดิ้นรน แต่ก็ไม่เป็นผล

เซี่ยหวู่จุนใช้ความเร็วของเขา หลบหลีกการโจมตีของมอนสเตอร์ที่เหลือ เขาใช้พายุหมุนสีเขียวมรกตโจมตีพวกมันจากทุกทิศทาง เขาไม่เปิดโอกาสให้พวกมันได้เข้าใกล้

จิ่นหวงหลี่ใช้ความเย็นของเขา แช่แข็งมอนสเตอร์ที่เข้ามาใกล้. เขาใช้หอกน้ำแข็งโจมตีพวกมันจากระยะไกล หอกน้ำแข็งของเขามีพลังทะลุทะลวงสูง สามารถเจาะเกราะของมอนสเตอร์ได้

ทั้งสองคนทำงานร่วมกันอย่างลงตัว เซี่ยหวู่จุนโจมตีด้วยความเร็ว จิ่นหวงหลี่สนับสนุนด้วยความเย็น พวกเขาค่อย ๆ ลดจำนวนมอนสเตอร์ลง แต่พวกเขาก็รู้ว่าพวกมันยังคงมีจำนวนมาก และพวกมันก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ

แต่ถึงกระนั้น มอนสเตอร์ก็ยังคงดาหน้าเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน พวกมันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง โจมตีด้วยกรงเล็บและฟันที่แหลมคม พวกมันไม่เกรงกลัวความตาย พวกมันมีแต่ความกระหายเลือด

"พวกมันเร็วเกินไป!" เซี่ยหวู่จุนคำราม "ข้าไม่สามารถจัดการพวกมันทั้งหมดได้!"

"เจ้าต้องหาโอกาส" จิ่นหวงหลี่ตอบเสียงเย็นชา "ข้าจะสร้างช่องว่างให้เจ้าเอง."

จิ่นหวงหลี่รวบรวมพลังเวททั้งหมดของเขา ไอเย็นสีขาวโพลนรอบตัวเขาทวีความรุนแรงขึ้นจนน่าสะพรึงกลัว อุณหภูมิรอบข้างลดลงจนถึงจุดเยือกแข็ง อากาศบิดเบี้ยวจากความเย็น

"ธาราเหมันต์!" จิ่นหวงหลี่เอ่ยเสียงก้องกังวาน

พื้นดินแตกร้าว น้ำแข็งสีฟ้าใสพุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน กลายเป็นกำแพงน้ำแข็งขนาดใหญ่ กั้นมอนสเตอร์ไว้ กำแพงน้ำแข็งสูงเสียดฟ้า หนาและแข็งแกร่ง มันกั้นมอนสเตอร์ไว้ได้ชั่วคราว

"ตอนนี้แหละ!" จิ่นหวงหลี่ตะโกน

เซี่ยหวู่จุนพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงสุด ร่างกายของเขากลายเป็นพายุหมุนสีเขียวมรกตขนาดใหญ่ เขาใช้พลังทั้งหมดที่มี

"วายุพิฆาต!" เซี่ยหวู่จุนคำราม

พายุหมุนสีเขียวมรกตพัดกระหน่ำไปข้างหน้าด้วยพลังทำลายล้างมหาศาล. มอนสเตอร์ที่อยู่ในเส้นทางของพายุ ถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ในพริบตา พายุหมุนกวาดล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า ไม่เหลือแม้แต่ซาก

พายุหมุนสีเขียวมรกตพัดผ่านไป ทิ้งไว้เพียงซากศพของมอนสเตอร์และร่องรอยความเสียหาย พื้นดินแตกร้าว ต้นไม้หักโค่น ทุกสิ่งถูกทำลาย

เซี่ยหวู่จุนและจิ่นหวงหลี่ยืนหอบหายใจ พวกเขาได้รับชัยชนะ แต่พวกเขาก็รู้ว่าการต่อสู้ยังไม่จบ พวกเขายังคงต้องเผชิญหน้ากับอันตรายอีกมากมาย

"พวกมันแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ" เซี่ยหวู่จุนกล่าว เขาเช็ดเหงื่อบนใบหน้า

"เงาแห่งหายนะ..." จิ่นหวงหลี่เอ่ยเสียงเย็นชา "พวกมันกำลังจะทำให้โลกนี้กลายเป็นนรก" เขามองไปยังท้องฟ้าที่มืดครึ้มราวกับมองเห็นอนาคตที่น่าเศร้า