ทลายสวรรค์ กลืนพิภพ

"ท่าน...!"

คำพูดของเขาติดอยู่ที่ลำคอ หญิงสาวหันสายตาเยือกเย็นมาจับจ้องเขาริมฝีปากขยับเล็กน้อยเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลึกแต่แฝงไปด้วยอำนาจ
"เจ้าคงเป็นเด็กหนุ่มที่มีความสามารถมากสำหรับเขตอาณานิคมของเจ้าอายุเพียงเท่านี้ แต่สามารถปลุกพลังสายพิเศษได้...น่าประทับใจ"

คำพูดของเธอทำให้นาฟที่กำลังเหนื่อยล้าถึงกับนิ่งค้างเขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี

ระหว่างตกใจที่เธอรู้เรื่องของเขาหรือยินดีที่ในที่สุดหญิงสาวคนนี้ก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

"ท่าน.....เป็นใครกันแน่...!"

นาฟเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อยดวงตาของเขาจับจ้องเธอด้วยความหวาดระแวงปนความกระหายใคร่รู้เขากำหมัดแน่นพยายามรวบรวมพลังที่เหลืออยู่อย่างสุดความสามารถเผื่อว่าเธออาจจะไม่มาอย่างมิตร

หญิงสาวไม่ได้ตอบคำถามในทันที เธอยิ้มบาง ๆราวกับเข้าใจสิ่งที่อยู่ในใจของเขา

สายลมเย็นยามค่ำพัดผ่านบริเวณนั้นแต่กลับไม่ช่วยให้ความรู้สึกของนาฟสงบลง หญิงสาวผมทองที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขายังคงแผ่รังสีอันน่าเกรงขามร่างบางของเธอเต็มไปด้วยออร่าแห่งความมั่นใจและอำนาจที่ไม่อาจมองข้ามได้

"เจ้าอาจจะเป็นเด็กหนุ่มที่เก่งกาจในเขตอาณานิคมของเจ้า"

เสียงของเธอนุ่มลึกและมั่นคง

"แต่ในเขตอาณานิคมของข้า...?"

เธอหยุดชั่วครู่สายตาคมกริบของเธอจับจ้องไปที่นาฟอย่างลึกซึ้งดวงตาสีทองเป็นประกายราวกับมองทะลุถึงส่วนลึกของจิตวิญญาณของเขา

"เจ้าอาจเป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มผู้ใช้พลังพิเศษทั่วๆ ไป" น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบ แต่ไม่ได้ดูถูกหากแต่เป็นการบอกความจริงที่ทำให้นาฟถึงกับนิ่งค้างเธอยกมือขึ้นแตะที่สร้อยคอบนตัวเขาอีกครั้งแล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงความลึกลับ

"ข้าเคยเห็นอัจฉริยะที่อายุเท่ากับเจ้าหรือเด็กกว่านี้ในเขตอาณานิคมของข้าก้าวขึ้นไปถึงระดับห้าแล้ว และเจ้าคิดว่า...เจ้าจะไปถึงจุดนั้นได้เมื่อไร?"

คำพูดของเธอทำให้หัวใจของนาฟสั่นไหวเล็กน้อยแม้เขาจะภาคภูมิใจในความสามารถของตัวเองแต่คำกล่าวของเธอทำให้เขารู้สึกเล็กลงในทันที

โลกภายนอกที่กว้างใหญ่เกินกว่าเขาจะจินตนาการถึงนั้นยังคงมีสิ่งที่เขาไม่รู้และไม่เข้าใจอีกมากมาย

นาฟกำมือแน่นความเหนื่อยล้าบนร่างกายดูเหมือนจะเลือนหายไปชั่วคราวความท้าทายใหม่ที่มาพร้อมกับคำพูดของหญิงสาวได้จุดประกายบางอย่างในใจของเขาความมุ่งมั่นที่เคยหลงลืมเริ่มกลับมาอีกครั้ง เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ

สายลมยามค่ำคืนยังคงพัดผ่านเบา ๆแต่บรรยากาศรอบตัวกลับเงียบงัน นาฟยืนจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า ความสงสัยที่กดดันในใจเขามานานเริ่มพรั่งพรูออกมาเป็นคำพูด

"สร้อยเส้นนี้...!"

นาฟเอ่ย น้ำเสียงของเขาเจือความมุ่งมั่น

"มันมีที่มายังไง?...... ท่านพอจะรู้บ้างไหม?"

หญิงสาวผมทองหยุดชั่วครู่สายตาของเธอทอดมองสร้อยคอบนตัวเขา

สายตาที่เคยเย็นชาและสงบนิ่งแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อยเป็นประกายบางอย่างที่คล้ายความเวทนาหรือความเข้าใจ

"เจ้าไม่รู้จริง ๆ หรือ?"

เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลปนสงสัย

นาฟส่ายหน้าช้า ๆ

"ข้าจำอะไรไม่ได้เลย...เกี่ยวกับอดีตของตัวเองหรือที่มาของมัน ข้ามีเพียงมันติดตัวมาเท่านั้น"

คำตอบนั้นทำให้หญิงสาวถอนหายใจเบา ๆดวงตาสีทองของเธออ่อนลงเล็กน้อยราวกับมองเห็นบางสิ่งที่เชื่อมโยงกับความลำบากในชีวิตของเด็กหนุ่มตรงหน้า

"วัตถุที่เจ้าสวมใส่อยู่นั้น..."

เธอเริ่มเอ่ย น้ำเสียงเธอแฝงความอ่อนโยนมากขึ้น

"มันเป็นวัตถุชั้นสูงแม้แต่ในอาณานิคมของข้ายังยากที่จะพบเห็น ข้าเคยเห็นสิ่งที่คล้ายกันเมื่อตอนยังเยาว์วัยเนื่องจากตระกูลข้าเป็นตระกูลนักแปรรูปวัตถุต่าง ๆ"

นาฟเบิกตากว้างความรู้ใหม่ที่ได้รับมาทำให้หัวใจเขาเต้นแรงขึ้น

"มันสำคัญขนาดนั้นเลยหรือ?"

เขาถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

หญิงสาวพยักหน้าเบา ๆ

"ใช่ มันไม่ใช่สิ่งที่ใครจะได้มาง่าย ๆวัตถุแบบนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อความงามหรืออำนาจเพียงอย่างเดียวแต่มันแฝงด้วยบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น "

คำพูดของเธอทำให้นาฟยืนนิ่งสายลมรอบตัวพัดผ่านเหมือนพยายามพาเขาให้เข้าใจถึงชะตากรรมที่ตัวเองยังไม่อาจล่วงรู้

หญิงสาวมองเขาด้วยสายตาที่ลึกล้ำก่อนจะเอ่ยทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นสงบ

"จงค้นหามันให้พบ...แต่อย่าลืมว่าทุกคำตอบล้วนมาพร้อมกับราคาที่ต้องจ่าย"

หลังจากนั้น เธอหันหลังให้กับนาฟร่างบางของเธอลอยตัวขึ้นอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเลือนหายไปในความมืดของค่ำคืนทิ้งให้เขายืนอยู่ลำพังกับคำถามในใจและความมุ่งมั่นที่คุกรุ่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

 ท้องฟ้าสีหม่นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทบ่งบอกถึงเวลาค่ำคืนที่ล่วงลึก นาฟยืนอยู่หน้าปากถ้ำของตนเองดวงตาเขาเหม่อมองเข้าไปในความมืดด้านใน ความคิดในหัวหมุนวนเกี่ยวกับคำพูดของหญิงสาวปริศนาที่เพิ่งจากไป

เขาถอนหายใจยาว พยายามสลัดความคิดเหล่านั้นออกไป

"ช่างมันก่อนเถอะ...พรุ่งนี้ค่อยคิดต่อ"

เขาพึมพำกับตัวเองพร้อมหมุนตัวเตรียมจะเดินเข้าไปในถ้ำ ทันใดนั้นเสียงเย็นสงบแต่ชัดเจนของหญิงปริศนาดังขึ้นจากเบื้องหลัง ทำให้เขาชะงักเท้า

"เจ้าอาศัยอยู่ถ้ำนี้หรือ?"

นาฟรีบหันกลับมาทันที สายตากวาดมองไปรอบ ๆหาคนพูด แต่ไม่พบแม้เงาของหญิงสาวน้ำเสียงของเธอดังก้องอยู่ในอากาศราวกับมาจากทุกทิศทาง

"ข้า..."

นาฟลังเลเล็กน้อยก่อนตอบ

"ใช่ นี่คือที่พักของข้า"