ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่163เม็ดยาปลุกกำหนัดระดับเทพ

เสี้ยวหู๋จ๋านเยาะเย้ยกริชเพชรอย่างสะใจโอสถของเขามีคนขอซื้อไปตั้งแต่เพิ่งปรุงเสร็จใหม่ๆ ในราคา เม็ดละหนึ่งแสนดอร์ นับว่ามันราคาสูงมากจนน่าแปลกใจ ยาประเภทนี้ย่อมมีราคาเพราะมันเป็นที่ต้องการของบุรุษเพศที่มีวัยสูงขึ้น

"ในฐานะที่ข้าเป็นผู้ชำนาญในการปรุงโอสถประจำตระกูลสือ ข้าตัดสินเลยก็แล้วกันไม่ต้องทดสอบกินยานั้นหรอก"

ทุกคนต่างอ้าปากค้างที่ได้ยินผู้อาวุโสสือตู้ผิงกล่าวขึ้นเช่นนั้น เขาไม่ทดลองเพียงจับดูก็รู้ว่าเม็ดโอสถของใครมีคุณภาพมากแค่ไหน มันไม่เหนือความคาดหมายของผู้คน แต่ถ้าเขาตัดสินโดยไม่ทดลองกินโอสถนี่สิเรื่องใหญ่ สือหงษ์คงไม่ยอมแน่เพราะยังไม่มีการพิสูจน์เลย แล้วมาตัดสินให้คนปรุงยาของนางแพ้ซึ่งๆ หน้าเช่นนี้หญิงสาวคงจะรับไม่ได้

"ฮ่าๆ ๆ ..ท่านผู้อาวุโสท่านอย่าเพิ่งตัดสินเลยนะสงสารน้องสือหงษ์ที่อุตส่าห์ปั้นแต่งให้คนผู้นั้นเหมือนดังเทพเจ้าในการปรุงโอสถ พอให้ทำจริงๆ กลับไม่มีน้ำยาเยี่ยงนี้ น่าขายหน้ายิ่งนัก ยังไงท่านก็ทดสอบกินสักนิดให้นางสบายใจยอมแพ้อย่างเต็มใจไม่ดีหรือท่านผู้อาวุโส..."

คุณชายมินจูกล่าวขึ้นอย่างยิ้มแย้ม เขาคิดว่าตนเองสามารถพลิกสถานการณ์ ที่ต้องสูญเสียเงินเป็นหลายร้อยล้านดอร์ ให้กลับได้เปรียบด้วยความที่ฉลาดหลักแหลมไวด้วยปัญญา

"ท่านอา..ทำเยี่ยงนี้ไม่ได้หรอกนะยังไงท่านก็ต้องทดลองกินยาของคุณชายโจวก๋วยก่อน อย่ามาตัดสินแบบนี้ข้าไม่อาจรับได้~.."

เสียงหญิงสาวสั่นเครือนางรู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี ดูจากลักษณะท่าทีสือตู้ผิงท่านอาของนาง ขณะที่ตรวจสอบยาของกริชเพชรแล้ว ด้วยความชำนาญของเขากลับจะตัดสินทันทีโดยไม่ได้รับประทานโอสถนั้นลงไป มันทำให้นางไม่อาจจะทำใจได้

'ตกลงเราทำผิดพลาดตรงไหนวะเนี่ย ก็ทำตามตำรายาของปรมาจารย์ทุกอย่าง โอสถของเรามันจะห่วยขนาดนั้นเลยเหรอ...'

กริชเพชรขมวดคิ้วคิดสงสัยในใจ ขณะสือตู้ผิงกำลังตรวจสอบโอสถเพื่อตัดสินแพ้ชนะ

"ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก..หลานสือหงษ์ข้าจะตัดสินให้คุณชายโจวก๋วยเป็นผู้ชนะต่างหากล่ะ เขาสามารถผลิตโอสถได้ระดับเหนือชั้นขึ้นมากว่ายาของท่านเสี้ยวหู๋จ๋านหลายชั้น พอข้าสัมผัสก็รู้ได้..."

สือตู้ผิงกล่าวขึ้นเรียบๆ ทุกคนต่างตกตลึงอ้าปากค้างในคำพูดของเขา

"เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด เป็นเยี่ยงนี้ไม่ได้ยาของคนผู้นี้..แม้แต่กลิ่นก็ไม่ส่งมาจะมีประสิทธิภาพได้อย่างไร ท่านจะตัดสินเข้าข้างหลานสาวของท่านมากเกินไปเสียแล้ว..."

เสี้ยวหู๋จ๋านเหลืออดระเบิดอารมณ์ ขึ้นเสียงเถียงอย่างไม่อาจสะกดกลั้นใจไว้ได้ มันเหนือความคาดหมายของเขาจนเกินไป

"ยังไงท่านก็ต้องทดลองกินโอสถนั้นก่อน อย่ามาตัดสินอย่างนี้ข้าก็ไม่อาจยอมรับได้เช่นกัน.."

ทุกคนในห้องต่างส่งเสริมสนับสนุนให้ผู้อาวุโสสือตู้ผิงทดสอบกินยาเม็ดนั้น เขายิ้มแห้งๆ รู้สึกว่ามีลางสังหรณ์ยังไงชอบกล ตลอดชีวิตของคนผู้นี้ไม่

เคยเกรงกลัวยาปลุกกำหนัด เขาควบคุมมันได้ให้อยู่ปริมาณ สามารถนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์ในกิจกรรมส่วนตัวได้

แต่สำหรับโอสถของเด็กหนุ่มผู้นี้เขากลับไม่มั่นใจเพราะไม่เคยสัมผัสโอสถปลุกกำหนัดระดับเทพมาก่อน จึงรู้สึกไม่ค่อยกล้าจะทดสอบด้วยตัวเอง

"ท่านผู้อาวุโสลองกินเลย...ท่านผู้อาวุโสลองกินเลย.."

แต่เมื่อเสียงเรียกร้องดังกระหึ่มและเขาก็เป็นคนเสนอตัวเองทดสอบยาของกริชเพชรจึงไม่อาจปฏิเสธต่อไปได้

"ตกลงก็ได้..ข้าจะกินโอสถนี้ทดสอบมันด้วยตัวข้าเอง ทุกคนเงียบเสียงไว้ก่อน..."

สือตู้ผิงพูดพร้อมกับเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ขึ้นทั่วสารพางค์กายคอยปกป้องอวัยวะภายในและสร้างพลังบอลลูกหนึ่งขึ้นคอยป้องกันเม็ดยาที่กำลังจะส่งเข้าปากไป ผู้อาวุโสตั้งใจจะดูดซับเม็ดยาของกริชเพชร แต่ถ้ามันเกิดมีอาการรุนแรงเกินไปจะบังคับให้มันหยุดดูดซึม ทุกคนต่างเขม่นตามองผู้อาวุโส รู้สึกว่าท่าทีของคนผู้นี้ระมัดระวังเป็นพิเศษ ซึ่งเป็นเรื่องเหลือเชื่อเกินไป ในการทดสอบโอสถของนักปรุงยาไร้ระดับอย่างชายผู้นี้

วูบๆ ๆ ๆ!! เฮือก!! ตูมมม!

"กรอด..อ๊าาาาาส~"

ในบอลพลังที่เขาใช้ห่อหุ้มมันไว้แล้วค่อยๆ ส่งพลังของเม็ดยาที่กระจายอยู่ในนั้นดูดซึมเข้าสู่ร่างกายผ่านกระเพาะอาหาร ท่านผู้เฒ่าสะดุ้งเฮือกขึ้นทันทีเมื่อร่างกายเขาสัมผัสถึง พลังของเม็ดโอสถนั้น หน้าตาของท่านสือตู้ผิงเปลี่ยนแปลงไป กลับแดงก่ำขึ้นทั้งตัว ควันสีชมพูค่อยๆ กระจายออก

รอบตัวเขา รู้สึกปั่นป่วนทั่วร่างกาย หัวใจเต้นแรงเลือดลมสูบฉีด และพลังก็ขมวดขึ้นอย่างรวดเร็วเขาระเบิดบอลลูกนั้นแตกกระจายออกอย่างห้ามใจไม่อยู่ ซึมซับกินเม็ดโอสถของกริชเพชรเข้าไปในร่างกายของตัวเองอย่างเต็มสูบ ดูดซับมันเหมือนเด็กเล็กๆ ที่ได้ของเล่นใหม่หิวกระหายอยากสัมผัสยาวิเศษนี้ให้มากที่สุด  ร่างกายของท่านผู้เฒ่าปั่นป่วนตาแดงฉานรู้สึกเหมือนว่าตัวเองล่องลอยสู่สวรรค์ชั้นดาวดึงส์

"หลานสือหงษ์..ยาของคุณชายโจวก๋วยมันสุดยอดจริงๆ โอสถของเขาเป็นเม็ดยาที่ส่งเสริมความกำหนัดให้เพศชายระดับเทพเลยทีเดียว คุณชายโจวก๋วยท่านเป็นผู้ชนะยาหกสิบเก้าเม็ดนี้ข้าขอละกัน ท่านเอาไปสามสิบเม็ดเป็นค่าปรุง...."

สือตู้ผิงกล่าวอย่างร้อนรน จิตใจวาบหวิวเหมือนมันจะหลุดออกจากขั้ว ร่องรอยกระหายการเสพสมจนไม่อาจตั้งสติได้อีกต่อไป ถ้าปล่อยเวลาให้นานกว่านี้เขาคงจะต้องเสียกริยาอย่างแน่นอน

ร่างกายของผู้เฒ่าแดงก่ำเหมือนลูกตำลึงสุกเม็ดโอสถของกริชเพชรขับความต้องการของบุรุษเพศออกมาจนส่งกลิ่นหอมรัญจวนใจไปกระทบหญิงสาวที่อยู่ในห้อง จนพวกนางผวาขยับเดินเข้ามาหาท่านผู้อาวุโสอย่างลืมตัว ค้างคาวสาวที่ใช้ปีกขนาดใหญ่ของนางปิดบังตัวเองไว้โผเข้าสู่อ้อมกอดของท่านผู้เฒ่า เขาอ้าแขนรับนางอสูรค้างคาวที่เปลือยกายนั้นไว้ในอ้อมแขน

"สือหงษ์..ท่านอาขอนางอสูรค้างคาวตัวนี้นะ ข้าทนไม่ไหวแล้ว..นี่โอสถเนื้อหงส์ไฟเป็นของเจ้าผู้ชนะการแข่งขันปรุงยาในครั้งนี้..."

สือตู้ผิงส่งกล่องเม็ดยาให้กับหลานสาว ก่อนจะกระทืบเท้าลงกับพื้นพุ่งทะยานออกไปจากประตูโรงเตี๊ยมอย่างรวดเร็ว

"ท่านผู้อาวุโสเป็นไปได้ยังไงตัดสินใหม่อีกครั้งซิ..."

เสียงของคนทั่วไปร้องกันระงมเห็นกริยาที่ลนลานของท่านสือตู้ผิง ยิ่งกว่าอสูรในฤดูผสมพันธุ์เสียอีก เขาไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน

วาบๆ ๆ!!

"พวกเจ้าอย่าขวางข้า และไม่ต้องถามข้าบอกว่าเขาชนะก็ชนะใครบังอาจขวางข้าไว้ ข้าจะระเบิดหัวมัน..."

เสียงของท่านสือตู้ผิงจางหายไปพร้อมกับตัวเขา ท่านคงต้องไปหาสถานที่เสพสมกับนางอสูรค้างคาวอย่างไม่ต้องสงสัย

"นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร โอสถของคนผู้นี้มัน ทำให้ผู้อาวุโสที่ยิ่งใหญ่ติดท็อปเท็นในนครอสูรพฤกษาต้องเสียกริยาขนาดนี้เลยหรือ ช่างน่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก..."

ทุกคนต่างตกตะลึงอ้าปากค้างก่อนจะพูดพึมพำออกมาอย่างแปลกใจ

"ข้าไม่ยอมมันเกิดอะไรขึ้นเขาไปอย่างนี้ยังไม่ตัดสินเป็นทางการเลยว่าข้าแพ้ ไหนให้ข้าดูซิโอสถของเจ้ามันยอดเยี่ยมขนาดไหน..."

เสี้ยวหู๋จ๋านถือวิสาสะตรงเข้าคว้าเม็ดยาในโถบนโต๊ะของกริชเพชร

"หยุดก่อนเจ้าทำอะไร.."

เสียงของสือหงษ์กล่าวอย่างเดือดดาล ยังไงนางก็ต้องอาละวาดแล้วงานนี้จะไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น หญิงสาวขยับตัวเร้าพลังจะเข้าโจมตีเสี้ยวหู๋จ๋าน สือเล้งและมินจูต่างพุ่งตัวออกไปขัดขวาง

กริชเพชรเห็นเหตุการณ์.เขารู้ล่วงหน้าแล้วว่า

หู๋จ๋าน คงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ดังนั้นกริชเพชรจึงใช้พลังจิตดึงเอายาพิษไร้สภาพไร้กลิ่นของคนผู้นี้ออกเคลือบเม็ดยาไว้ แล้วจึงปล่อยให้มันคว้าเม็ดโอสถของตนเองไปหนึ่งเม็ด มันบีบแตกทันที อ้าปากสูดเม็ดยาของชายหนุ่มเข้าไปเพื่อพิสูจน์ประสิทธิภาพของมัน พอมันสูดกินลงไปจึงได้รับยาพิษของมันเองเข้าไปเต็มรัก

ชายหนุ่มใช้วิชาควบคุมพลังจิตชั้นสูงปกป้องยานั้นไว้ ไม่ให้กระจายออกสู่ร่างกายของเสี้ยวหู๋จ๋านก่อนกริชเพชรจะลงมือด้วยตัวเอง มันเหมือนระเบิดเวลาที่เขาตั้งใจทำขึ้น

เม็ดยาสร้างความกำหนัดวิ่งผ่านเข้าสู่ร่างกายของเสี้ยวหู๋จ๋าน เขาสะดุ้งเฮือกเลือดลมภายในตีตลบ ความกำหนัดที่ไม่เคยมีมาก่อนเพราะใช้ยาในการชำระตัวเองมาตั้งแต่เด็ก จนต้องถือพรหมจรรย์มาจนถึงทุกวันนี้

เพื่อจะให้ร่างกายของตนบริสุทธิ์จนก้าวขึ้นเป็นนักปรุงยามือทอง เพราะเหตุนี้เขาจึงไม่มีอารมณ์ทางเพศ แต่บัดนี้หู๋จ๋านกลับถูกกระตุ้นด้วยเม็ดยาปลุกกำหนัดระดับเทพ ของกริชเพชรเข้าไป

ควันกระจายออกหูเนื้อตัวแดงฉานดุจเปลวเพลิงเพราะพลังกายอสูรของคนผู้นี้ยังต่ำ จึงไม่อาจต้านรับพลังที่ยิ่งใหญ่ของโอสถเทพของกริชเพชรได้

"คุณชายมินจูข้าต้องขอตัวแล้ว ข้าจะต้องไปหอโคมเขียว ข้าไม่อาจทนต่อความต้องการของร่างกายได้อีกต่อไป ...."

เสี้ยวหู๋จ๋านพูดขึ้นอย่างละเมอเหมือนกับว่าร่างกายหลุดเข้าสู่แดนสวรรค์ ต้องการปลดปล่อยความกำหนัดภายในออกให้เร็วที่สุด น้ำลายเริ่มฟูมปาก

"ยาของคนผู้นี้มันเป็นยากำหนัดที่รุนแรง ข้าไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน..."

เสียงของเขาอ่อนล้ายันกายจะทะยานออกไปปากประตูโรงเตี๊ยมอีกคน เพื่อเสาะหาสถานบริการโคมเขียว

"เฮ่อๆ ..ข้าบอกท่านก่อนนะ ว่าท่านไม่อาจจะไปจากที่นี่ได้ ท่านเพียงขยับแค่สามก้าว หัวท่านต้องระเบิดแตกตายแน่..."

กริชเพชรกล่าวขึ้นอย่างราบเรียบ

"โอสถของข้าคือหฤหรรษ์สามก้าว ถ้าใครมีกายอสูรต่ำกว่าระดับราชันย์ คนผู้นั้นกินเข้าไปขืนเคลื่อนกาย ด้วยพลังบอลดวงจิตแก่นแท้เมื่อไหร่ มันต้องหัวระเบิดแตกกระจาย.."

กริชเพชรพูดต่อ เล่นเอาเสี้ยวหู๋จ๋านตาลุกเป็นเปลวเพลิง

"ข้ายอมรับว่ายาของเจ้ามีคุณภาพระดับเทพ แต่แค่โอสถเพิ่มกำหนัดจะมีพลังทำให้หัวคนระเบิดได้เยี่ยงไร คุณชายมินจูระวังหลังให้ข้าด้วยมันอาจจะลอบโจมตีค่า ข้าอยู่ตรงนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว ข้าต้องไปสำนักโคมเขียวไม่งั้นข้าต้องขาดใจตายแน่...."

ชายปรุงโอสถชุดดำพูดพร้อมกับเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ระดับเต็มสูบของเขา พุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว มินจูเร้าพลังจิตระดับสูงของเขาขึ้นป้องกันระวังหลัง กลัวกริชเพชรลอบทำร้ายคนของตน ความรวดเร็วของเสี้ยวหู๋จ๋านที่ก้าวออกไป ยังไม่ทันกะพริบตาเสียด้วยซ้ำเมื่อก้าวที่สามเหยียบลงบนพื้นหัวของมันก็ระเบิดออกทันที

ตูมมม!!!!

"อ๊าาาาาาาา!!!? "

โครมมม!!

เลือดสาดกระจายเหมือนน้ำพุที่แตกเป็นฝอยกลางอากาศ ตัวถลาออกไปด้านนอกโรงเตี๊ยมก่อนจะวิ่งออกไป แบบไร้หัวอีกสิบกว่าก้าวก็ล้มคว่ำลงตายอย่างอเนจอนาถ มินจูสะดุ้งเฮือกเรื่องที่เกิดขึ้นมันรวดเร็วเกินไป เขาไม่อาจสัมผัสได้เลยว่ากริชเพชร ใช้วิธีลอบทำร้ายคนของเขายังไง

...........................................................................................................................................................................................