เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

        3นาที 46 วินาที!!

        บนลานกว้างของมหาวิทยาลัยเหยียนหลงปกคลุมด้วยความเงียบงัน 

        ทุกคนต่างจ้องมองเวลาที่ปรากฏบนจอภาพขนาดยักษ์ซึ่งดับมืดลงและตกอยู่ในความตกตะลึงสุดขีด

        นี่คือผลลัพธ์อันน่าพรั่นพรึงที่ทำให้โลกทั้งใบของพวกเขาแทบจะพังครืนลงมาตั้งแต่แรกเห็น

        นักศึกษาใหม่ที่เพิ่งเข้าเรียนสามารถเคลียร์ดันเจี้ยนระดับเงินได้ภายในเวลาไม่ถึงสี่นาที

        ก่อนหน้านี้ไม่มีใครเคยคิดฝันว่าจะมีใครสามารถสร้างผลงานอันน่าเหลือเชื่อเช่นนี้ได้

        เหล่านักศึกษารุ่นพี่ปีสองและปีสามที่ยืนดูอยู่ต่างรู้สึกหายใจติดขัดในตอนนี้

        เมื่อตอนที่พวกเขาอยู่ปีหนึ่งแม้กระทั่งตอนใกล้จบปีหนึ่ง เวลาก็ยังต้องใช้ในการเคลียร์ดันเจี้ยน‘ฝูงอสูรคลั่ง’ ระดับเงินมากเป็นสองเท่าของเวลาที่หวังเฉินใช้เสียอีก

        ความเงียบที่แปลกประหลาดนี้ดำเนินไปนานเท่าใดไม่มีใครรู้จนกระทั่งร่างของหวังเฉินถูกส่งตัวออกมาจากดันเจี้ยนมายืนอยู่กลางลานกว้างผู้คนจึงได้สติกลับคืนมาและเปล่งเสียงออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน

        “โกหกใช่ไหม? นี่ฉันกำลังฝันอยู่หรือเปล่า?”

        “หวังเฉินคนนี้มีพลังที่น่ากลัวถึงขนาดนี้ได้อย่างไร?”

        “ต่อให้ทำพันธสัญญากับสัตว์อสูรเทวะสองตนก็ไม่ควรเป็นเช่นนี้!”

        “นั่นมันสถิติที่เทพขาวเคยสร้างเอาไว้เขากลับทำลายมันได้อย่างง่ายดายเช่นนี้?”

        “หรือว่ามหาวิทยาลัยเหยียนหลงกำลังจะมีอัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ที่สามารถครองมหาวิทยาลัยได้ตั้งแต่อยู่ชั้นปีแรกอีกคนแล้ว?”

        “เป็นอัจฉริยะปีศาจจริงๆ!”

        “…”

        ผู้คนส่งเสียงฮือฮาดุจคลื่นใต้น้ำแต่ละคนต่างแสดงสีหน้าไม่เชื่อสายตา เมื่อมองไปยังร่างสูงสง่าที่ยืนอยู่ตรงนั้น

        ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นเกินกว่าที่พวกเขาจะจินตนาการได้!

        และในเวลานั้นเองบนแท่นชมการแข่งขันเหล่าอาจารย์ของทั้งสามคณะในมหาวิทยาลัยเหยียนหลงก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน

        แม้จะคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วแต่เมื่อผลลัพธ์ของหวังเฉินทำลายสถิติจริงๆ พวกเขาก็ยังคงตกตะลึงสุดขีด

        ศักยภาพอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้แม้พวกเขาจะเคยสอนอัจฉริยะมากมายตลอดหลายปีที่ผ่านมาแต่ก็ไม่เคยพบเห็นมาก่อนในชีวิต

        “เด็กคนนี้ ในอนาคตจะต้องประสบความสำเร็จสูงกว่าไป๋จื่อถิงอย่างแน่นอน!”

        ซุนเหมียวอาจารย์ผู้ตัดสินกล่าวด้วยความตกตะลึงเล็กน้อย

        ในตอนนี้หวังเฉินยืนอยู่กลางลานกว้างแล้วขณะที่นักศึกษาคนอื่นๆ ที่เข้าดันเจี้ยนพร้อมกับเขานั้นคนที่เร็วที่สุดอย่างจ้าวลี่ และโจวอู่ รวมถึงนักศึกษาหัวกะทิจากมณฑลอื่นๆเพิ่งไปถึงระลอกที่ห้าเท่านั้น

        ความแตกต่างระหว่างทั้งสองฝ่ายนั้นไม่ต้องพูดถึง!

        ทุกคนที่อยู่รอบข้างต่างพยักหน้าเล็กน้อยพร้อมกับมองไปยังเด็กหนุ่มผู้สูงสง่าที่ยืนอยู่กลางลานกว้างด้วยสายตาตกตะลึง

        ในเวลานี้พวกเขาไม่เพียงตกใจกับพลังที่หวังเฉินแสดงออกมาแต่ยังประหลาดใจกับสภาพจิตใจที่สงบนิ่งของเด็กหนุ่มคนนี้ด้วย

        การทำเรื่องเหลือเชื่อเช่นนี้ได้และยังคงสงบเยือกเย็นอยู่ได้จิตใจเช่นนี้เกรงว่าคนจำนวนมากในหมู่พวกเขาก็ยังทำไม่ได้

        “ฉันจะไปคุยกับเขาเรื่องการประลองศึกพวกคุณลองคิดดูว่าจะให้ค่าตอบแทนอะไรแก่เขาบ้าง”

        ซุนเหมียวหันไปมองทุกคนบนแท่นชมการแข่งขันแล้วเคลื่อนไหวตัวปรากฏขึ้นที่ลานกว้างทันที

        “สวัสดีครับอาจารย์”

        หวังเฉินกล่าวทักทายอาจารย์ซุนเหมียวที่ปรากฏตัวต่อหน้าเขาอย่างสุภาพ

        “อืม!”

        ซุนเหมียวพยักหน้าเล็กน้อยแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ซับซ้อนว่า

        “หวังเฉิน เนื่องจากความสามารถพิเศษของจิ้งจอกเก้าหางอาจารย์ของมหาวิทยาลัยจึงหวังว่าในการประลองศึกครั้งต่อไปนายจะไม่นำมันขึ้นเวทีด้วย”

        เมื่อได้ยินคำพูดของอาจารย์ซุนเหมียวหวังเฉินก็ตกใจเล็กน้อย สีหน้าของเขากลายเป็นแปลกประหลาด

        ดูเหมือนว่าซูซูจะแสดงพลังอย่างยิ่งใหญ่ในดันเจี้ยนจนทำให้อาจารย์เหล่านี้ตกอกตกใจกันไปหมด

        “วางใจเถอะครับอาจารย์ ผมรู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควร!”

        เมื่อคิดได้แล้วเขาก็พยักหน้าทันที และกล่าวว่า “ในการประลองศึกครั้งต่อไปซูซูจะไม่ขึ้นเวทีครับ”

        ซูซู?

        เมื่อได้ยินดังนั้นซุนเหมียวก็ตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็มองไปยังจิ้งจอกเก้าหางบนไหล่ของหวังเฉิน

        นี่คือชื่อของมันหรือ?ช่างเป็นชื่อที่ไพเราะจริงๆ!

        ซุนเหมียวคิดในใจแล้วพยักหน้าเล็กน้อยพอใจกับคำตอบของหวังเฉิน

        “วางใจได้ มหาวิทยาลัยจะมอบค่าตอบแทนให้นายอย่างแน่นอนจะไม่มีทางทำให้นายเสียเปรียบ”

        เมื่อได้ยินดังนั้นหวังเฉินก็ยิ้มออกมา

        ยังได้ประโยชน์อีกหรือ?

        งั้นก็นับว่าไม่เลวเลย

        จริงๆแล้ว โดยไม่ต้องให้อาจารย์ซุนเหมียวพูดเขาก็ไม่คิดที่จะให้ซูซูเข้าร่วมการประลองศึกครั้งต่อไป

        และไม่เพียงแค่ซูซูเท่านั้นเขายังวางแผนที่จะให้ปิงชิงอยู่ในที่นั่งชมการแข่งขันด้วย

        เจ้าตัวน้อยทั้งสองตัวได้กวาดล้างศัตรูในดันเจี้ยนไปแล้วการประลองศึกครั้งนี้ก็ควรจะปล่อยให้เขาซึ่งเป็นเจ้านายได้แสดงฝีมือบ้าง!

        มิฉะนั้นสองเจ้าตัวน้อยก็จะชิงความโดดเด่นไปเสียหมด

        “ดี ถ้างั้นทางเราจะทำรายการค่าตอบแทนให้นายเลือกในภายหลัง”

        “ตอนนี้นายเคลียร์ดันเจี้ยนได้เป็นคนแรก ไปพักผ่อนรออยู่ข้างๆก่อนก็แล้วกัน”

        ซุนเหมียวสั่งหวังเฉินแล้วก็หันหลังกลับขึ้นไปยังแท่นสูง

        หลังจากเธอจากไปหวังเฉินก็เดินไปที่ด้านข้าง สายตาจับจ้องไปที่จอภาพขนาดยักษ์บนท้องฟ้าเพื่อมองหาเงาของซือถูอวี้

        ในไม่ช้าเขาก็พบเงาร่างที่คุ้นเคยในช่องด้านล่าง

        ซือถูอวี้สวมชุดเกราะหนังที่งดงามถือธนูยาวยิงลูกศรอย่างต่อเนื่อง

        ข้างๆเธอมีหมาป่าสีเงินตัวใหญ่เท่าลูกวัวเดินไปมา กัดคอสัตว์อสูรที่เข้ามาใกล้ทีละตน

        นั่นคือหมาป่าจันทราสัตว์อสูรเทวะ ระดับตำนาน

        ด้วยการเข้าร่วมการต่อสู้ของเจ้าหมาป่าตนนี้ผลงานของซือถูอวี้ในดันเจี้ยนจึงไม่เลวเลย เธอไปถึงระลอกที่ห้าแล้วอยู่ในกลุ่มผู้นำร่วมกับนักศึกษาหัวกะทิจากมณฑลอื่นๆ

        “ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะผ่านดันเจี้ยนได้อย่างไม่มีปัญหา”

        หลังจากตรวจสอบสถานการณ์ของซือถูอวี้แล้วหวังเฉินก็ไม่สนใจที่จะตรวจสอบสถานการณ์ของคนอื่นๆ อีก เขากลับไปหาที่นั่งสบายๆแล้วหยอกล้อกับเจ้าตัวน้อยทั้งสอง

        5นาทีต่อมา

        บนลานกว้างเกิดแสงวาบขึ้นและร่างกำยำร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงนั้น

        นั่นคือจ้าวลี่

        ในตอนนี้เขากำลังโชกเลือดไปทั้งตัวและยังมีกลิ่นอายแห่งการต่อสู้ที่พลุ่งพล่านอยู่แสดงว่าเขาเพิ่งผ่านการต่อสู้อันดุเดือดมา

        “เคลียร์ดันเจี้ยน ในเวลา 9 นาที!”

        “ฉันต้องเป็นคนที่ทำผลงานได้ดีที่สุดในบรรดานักศึกษาใหม่ทั้งหมด!”

        “เหล่าอาจารย์จะต้องตกตะลึงอย่างแน่นอน!”

        จ้าวลี่คิดในใจขณะที่เขายืนอยู่บนพื้นใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มอย่างมีความสุขเตรียมพร้อมที่จะรับสายตาแห่งความชื่นชมจากทุกคน

        เขาได้สอบถามมานานแล้วว่าในบรรดาการแข่งขันจัดอันดับนักศึกษาใหม่ในอดีตผลงานที่ดีที่สุดในการเคลียร์ดันเจี้ยนระดับเงินส่วนใหญ่อยู่ที่ 9-10นาที

        ด้วยผลงานของเขาเขาสามารถติดอันดับหนึ่งในยี่สิบในการแข่งขันที่ผ่านมาได้อย่างแน่นอน

        ทว่า...

        ขณะที่ความภาคภูมิใจท่วมท้นเขากลับพบว่าสายตาของเหล่านักศึกษารุ่นพี่นั้นแปลกประหลาดอย่างยิ่งไม่มีใครแสดงความชื่นชมต่อผลงานของเขาเลย

        “หึ!”

        เมื่อเห็นภาพนี้จ้าวลี่ก็แค่นเสียงเย็นชา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

        ในสายตาของเขาผลงานการเคลียร์ดันเจี้ยนของเขานั้นยอดเยี่ยมเกินไปทำให้เหล่านักศึกษารุ่นพี่เหล่านี้อิจฉา

        “พวกคนใจแคบเหล่านี้ การยอมรับว่าคนอื่นเก่งกว่าพวกเขานั้นมันยากนักหรือ?”

        เขาคิดในใจแล้วส่ายหัวอย่างไม่พอใจ พร้อมที่จะตรวจสอบสถานการณ์การเคลียร์ดันเจี้ยนของคนอื่นๆ

        แต่ในเวลานั้นเองเขาก็เบิกตากว้างเล็กน้อยและมองไปยังร่างหนึ่งที่อยู่ริมลานกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา

        “หวังเฉิน?”

        “เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

        ...