บทที่ 11 พันธสัญญา (3)
“เสียงของฉัน…” ซอจูอึนพูดด้วยเสียงแ่เบาราวกับกำลังถามตัวเอง เสียงของเธอมีความสามารถมากมายขนาดนั้นเลยเหรอ
“ใช่ ด้วยความสามารถในการร้องเพลงของเ้า มันสามารถช่วยขับกล่อมเหล่าปีศาจที่ดื้อรั้นให้ไหลคืนกลับสู่ห้วงแห่งนรกได้ โดยเฉพาะตัวตนที่มีพลังสูงส่งอย่างพวกมันเมื่อเข้าสู่่ของการหลับไหลพลังของพวกมันจะถูกปิดตายและถูกทำให้เจือจางลงโดยอัตโนมัติ”
เมื่อได้ยิน X อธิบายมันก็พอจะทำให้เธอเข้าใจเพิ่มขึ้นบ้างแต่มันก็ยังมีเื่ราวให้สงสัย ซอจูอึนไม่เข้าใจว่าทำไมตัว X ถึงไม่ลงมือด้วยตัวเองกัน จะมาใช้พลังของเธอให้เสียเวลาทำไม
ว่าแล้วเธอจึงถามกลับ
“แล้วทำไมต้องเป็ฉันด้วยล่ะ นายสามารถส่งคิมจองอูลงไปทรมาณในนรกได้ทำไมถึงไม่ทำกับพวกเขาแบบนั้นบ้าง นายก็เป็ปีศาจที่มีพลังสูงส่-”
“อย่าพูดว่าฉันเป็ปีศาจนะ!!!” X ะโลั่นจนสุดเสียง ั์ตาพลันส่องแสงด้วยความโกรธ มันคือสิ่งเดียวที่เขาไม่อยากจะได้ยิน การที่ถูกใครบางคนบอกว่าตัวของเขานั้นคือปีศาจเป็สิ่งที่เขาเกลียดมากที่สุด
“ถ้างั้นนายเป็ตัวอะไรกัน!!!” ซอจูอึนตะคอกสู้กลับ เธอก็ทนกับอารมณ์แปรปรวนนั่นอีกต่อไปไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ในจิตใจของเธอไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังเป็อะไร แต่ในเวลาที่เห็น X เป็แบบนั้นความรุนแรงทางด้านอารมณ์ของเธอจะพุ่งสูงขึ้นทุกครั้ง ดวงตาเล็กจ้องเขม็งไปที่เขาอย่างไม่กลัวความตาย ตัวเธอไม่รู้เลยว่าในหัวของชายคนนั้นกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่
“ชิ!” X รีบถอยตัวกลับออกมา เขารู้ว่าตัวของซอจูอึนนั้นกำลังเป็อะไรจึงพยายามทำใจตัวเองให้เย็นขึ้น เขาไม่อยากจะเล่าเื่ราวของตัวเองให้ใครฟัง ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะเปลี่ยนไปยังเื่ที่เธอถามก่อนหน้านั้น
“เหตุผลที่ข้าไม่อยากจะทำ เพราะหากจะต้องสู้กับตัวตนระดับสูงอันเป็ผู้บาปเ่าั้ มีเพียงแต่ต้องฆ่ากันให้ถึงตายถึงจะสำเร็จผล ข้าไม่อยากจะฆ่าพวกมัน ตัวตนเ่าั้มันสำคัญต่อการดำรงอยู่ของมนุษย์”
ซอจูอึนเริ่มไม่เข้าใจ ปีศาจจะมีประโยชน์ตุ่์ได้ยังไงกัน แต่เหมือนถูกรู้ทัน X กำลังจะพูดต่อไป
“ราคะทำให้เกิดความรัก เกียจคร้านทำให้เกิดการพักผ่อน โทสะทำให้เกิดพลัง ริษยาทำให้เกิดแรงผลักดัน โลภและตะกละทำให้เกิดความ้า ส่วนความเย่อหยิ่งนั้นทำให้เกิดความเชื่อมั่นในตนเอง หากมนุษย์สามารถใช้งานมันได้อย่างถูกต้องพวกเขาจะสามารถใช้ชีวิตอยู่รอดบนโลกได้โดยง่าย ทว่าหากถูกพวกมันครอบงำผลสุดท้ายมันก็จะกลับไปเล่นงานพวกเขาเสียเอง”
X อธิบายจนซอจูอึนนั้นเข้าใจ เธอเริ่มถามตัวเองกลับว่าที่ผ่านมาตัวของเธอถูกเหล่าบาปทั้ง 7 นั่นผลักดันให้ต้องกัดฟันสู้ชีวิตมาตลอดหรือเปล่านะ ถ้าเป็เช่นนั้นตัวเธอก็คงต้องขอขอบคุณพวกเขาที่ยังทำให้เธอยังอยู่รอดจนถึงตอนนี้
“แต่ปัญหามันอยู่ตรงที่ว่า ยิ่งตัวตนของพวกมันอยู่ใกล้โลกมากเท่าไหร่พวกมันก็จะเป็ภัยมากขึ้นเท่านั้น อีกทั้งพวกมันก็ทำพันธสัญญาโดยแลกกับการสิงสู่เข้าไปยังร่างของมนุษย์เพราะตั้งใจที่จะแพร่กระจายขยายความ้าออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด…”
X ถอนหายใจก่อนจะเริ่มพูดอีกครั้ง
“เพราะเช่นนั้น หากเ้าไม่ขับกล่อมพวกมันโลกของเ้านั้นก็จะแหลกสลายจากการถูกแพร่กระจายความ้าอันไม่มีสิ้นสุด พวกมนุษย์จะข่มขืนกันโดยไม่เลือกเพศ อายุหรือหน้าตา จะทำร้ายคนอื่นและฆ่ากันเพราะโทสะและริษยา จะรุมแย่งกันเก็บเงินแม้จะแค่วอนเดียวหรือกระทั่งอาหารสุนัข จะไม่ทำงานเพราะความเกียจคร้านและคอยกดดันคนอื่นจนฆ่าตัวตายด้วยความเย่อหยิ่งทะนงตน”
“เ้า…้าโลกที่มันเลวร้ายเช่นนั้นเหรอ ซอจูอึน”
เพียงแค่ได้ยินถึงความร้ายแรงที่จะเกิดขึ้น มือเล็กนั่นก็ถึงกับต้องกำอกเอาไว้แน่น แรงกดดันมันทำให้เธอหายใจไม่ออก ทำไมทุกอย่างถึงต้องกลายเป็ตัวเธอที่ถูกคาดหวัง เธอใช้ชีวิตอยู่โดยการเอาความเกลียดชังยัดใส่เข้าไปในโลกและโทษพระเ้าอยู่แทบจะทุกวัน ทำไมตัวของเธอนั้นจะต้องเป็คนที่กอบกู้มันด้วย
‘โลกที่ทำร้ายกันเองก็ดีแล้วนี้ อิจฉาหยิ่งทะนงจนจะฆ่ากันให้ตายก็สมควรแล้ว เกียจคร้านจนไม่อยากทำงานก็แล้วมันยังไงกัน โมโหจนอยากจะทำร้ายกันฉันนี้แหละที่จะทำมันเอง!!!’ ในหัวของซอจูอึนมีแต่คำสาปแช่งเต็มไปหมด เธอเริ่มทนต่อไม่ไหวในจิตใจมันร่ำร้องออกมาจนเริ่มเกิดเสียง
“ละ…แล้วมะ…มันยังไงกัน” แค่ X ได้ฟังดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง
“โลกที่มันโสโครกแบบนั้นน่ะ ก็ตายกันไปให้หมดเลยสิ!!!” ซอจูอึนะโลั่น เธอรีบเงยหน้าขึ้นมาแสดงความปวดร้าวผ่านใบหน้าให้เขาได้เห็น
“โลกที่มันกำลังโหดร้ายขึ้นทุกวัน แต่พระเ้ากลับไม่เคยคิดที่จะแยแสต่ออะไร ทำไมถึงเป็จะต้องเป็ฉันที่ต้องรักษามัน แม้แต่การอวยพรจากตัวตนนั่นฉันยังไม่เคยได้รับจากมันเลยสักครั้ง ทำไมฉันจะต้องกลายเป็ความหวังให้กับคนอื่นทั้งๆที่แม้แต่ตัวฉันเองยังไม่รู้จักพวกเขาเลยด้วยซ้ำ!!!”
ซอจูอึนรู้ดีเสียยิ่งกว่าใครว่าตัวเธอเป็คนที่เห็นแก่ตัวและมักง่ายแค่ไหน ใครอยากจะเกลียดเธอก็เชิญไป แต่ทำไมผลสุดท้ายทุกอย่างมันกลับมาจบตรงที่เธอจะต้องเป็คนจัดการกับปัญหาทุกครั้ง สาวน้อยก็แค่อยากจะใช้ชีวิตธรรมดาร้องเพลงไปวันๆ มีความสุขได้เที่ยวเล่นกับเพื่อนๆ สักครั้ง แต่เพราะไม่มีเงินจึงต้องออกมาหางานทำหาเช้ากินค่ำจนผลสุดท้ายเธอจะต้องกลับมาช่วยโลกที่ไม่ได้ใจดีกับเธอเลยสักครั้งอย่างนั้นเหรอ
ว่าแล้วสาวน้อยก็พลันคอตกก้มหน้า แค่คิดถึงมันก็อยากจะอ้วก ความคลื่นไส้ผสมปนไปความน้อยเนื้อต่ำใจ ทำไมต้องเป็เธอกัน ประชากรบนโลกมันมีอยู่ตั้งแปดพันล้านคนไม่ใช่เหรอ ทำไมโชคชะตาถึงต้องลิขิตให้ชีวิตของเธอต้องเป็อย่างนี้ด้วย
ในขณะที่ในใจยังคงคับแค้นถามตัวเองอยู่นั้นก็มีมือหนึ่งยื่นเข้ามาให้เธอเห็น
“เพราะเช่นนั้นเ้าจึงจำเป็ต้องมีข้า” แววตาสีดำขลับจ้องมองเธอด้วยสายตาอันแสนอ่อนโยน
“แต่เพราะเหตุการณ์นี้มันเกินกำลัง ข้าจึงจำเป็ที่จะต้องได้รับการพึ่งพาจากเ้าด้วยเช่นกัน เพราะฉะนั้นซอจูอึน” มือที่ค่อยๆเลื่อนเข้าหาอย่างระมัดระวังมันขยับััเข้าที่แก้มของอีกฝั่งอย่างแ่เบา
X ใช้นิ้วปาดน้ำตาอย่างช้าๆ ก่อนจะเริ่มกล่าวถ้อยคำออกมาให้ซอจูอึนได้เชื่อใจในตัวเขา
“อย่าได้กังวลอีกต่อไป จงทำพันธสัญญา…ั้แ่นี้ตัวข้าจะเป็พระเ้าให้กับเ้า”
(I CAN’T SLEEP WITHOUT YOU ได้โปรดช่วยกล่อมฉันสู่ห้วงแห่งความฝัน)
944
