เมื่อฉันย้อนเวลามาเป็นวัยรุ่นยุค90

อนันต์ชายวัย44ปีโปรแกรมเมอร์และนักประดิษฐ์ที่ยังโสดไม่เคยมี ครอบครัวเขาปล่อยให้อายุร่วงเลยมาจนป่านนี้เพราะเขายังคงยึดติดกับรักครั้งแรกที่ไม่เคยลืมเลือนอนันต์ตัดขาดจากโลกภายนอกขลุกอยู่แต่ในห้องห้องลับของเขาที่มีสิ่งประดิษฐ์บางอย่างอยู่ในนั้นสิ่งนั้นเรียกว่าเครื่องไทม์แมชชีน เขาสร้างมันขึ้นมาเพราะต้องการย้อนเวลาไปยังปี 1999 ยุคเก้าศูนย์ อนันต์ลองผิดลองถูกมาหลายปีแล้วแต่ไม่เคยสำเร็จสักที เขาเชื่อว่าเขาจะสร้างสิ่งประดิษฐ์นี้ได้เขารับจ้างทำโปรแกรมและเว็ปไซต์ ให้กับบริษัทใหญ่โตทั้งในและต่างประเทศจนร่ำรวยมหาศาล เขาตามหาหญิงสาวคนหนึ่งที่เป็นรักครั้งแรกของเขาเธอคนนั้นคือ ภัทราขจรพงษ์ เด็กสาวอายุสิบแปดปีหน้าตาสวยฐานะทางบ้านรวยแต่อนันต์ในตอนนั้นเป็นแค่เด็กวัดอาศัยหลวงตาอยู่อนันต์เป็นเด็กกำพร้าที่ใครไม่รู้เอาเขามาทิ้งไว้ที่วัดหลวงตาจึงเก็บเขามาเลี้ยงภัทราคือเพื่อนร่วมรุ่นที่เรียนรุ่นเดียวกับเขา เขาแอบมองแอบชอบเธอแต่ก็ไม่กล้าเข้าไปคุยเพราะด้วยฐานะต่างกันราวกับฟ้ากับเหวเขาจึงต้องเจียมเนื้อเจียมตัวแต่แล้ววันหนึ่งเหมือนฟ้าประทานให้อนันต์ได้สานสัมพันกับหญิงสาวที่เขาแอบชอบมานาน ขณะที่เขากำลังช่วยหลวงตากวาดลานวัดอยู่นั้นภัทรามาทำบุญกับยายของเธอภัทรายิ้มให้อนันต์หัวใจของเด็กหนุ่มที่กำลังจะเติบโตเข้าวัยหนุ่มพองโตหัวใจเต้นตึกตักๆ ขณะที่ยายกำลังฟังหลวงตาบรรยายธรรมอยู่นั้น ภัทราได้เดินมาทักและชวนอนันต์คุย"ทำไมอยู่ที่โรงเรียน นันต์ไม่ค่อยพูดเลยคุยบ้างก็ได้""ไม่มีใครอยากคบกับเด็กวัดแบบเราหรอกคุยกันไม่รู้เรื่อง""คิดไปเองน่ะสิอยู่ที่โรงเรียนทักเราบ้างก็ได้นะ”ภัทราเด็กสาววัยรุ่นที่มีใบหน้าสวยและจิตใจดีมีเมตตาเธอจะมาทำบุญกับยายทุกทุกวันพระทุกครั้งที่มาภัทราจะนำขนมมาฝากอนันต์ทุกครั้งจึงทำให้ความสัมพันของทั้งคู่พัฒนาขึ้นเรื่อยๆจนกรายเป็นความรัก อนันต์ไม่รู้ว่าภัทรารักเขาเหมือนที่เขารักเธอหรือเปล่าเมื่อถึงวันงานจบการศึกษาชั้นมัธยมหกอนันต์จะสารภาพรักกับเธอก่อนที่ทั้งคู่จะแยกย้าย จากกันไปเรียนต่อคนละที่เพราะภัทราเคยบอกกับอนันต์ว่าพ่อกับแม่ย้ายไปอยู่เมืองนอกหลังจบมัธยมหก อนันต์รอแล้วรอเล่า ทั้งวันก็ไม่เห็น เขาไปชะเง้อแอบดูที่บ้านของภัทราก็ไม่เห็นแม้แต่เงาภายในบ้านเงียบเขาคิดว่าภัทราคงไปแล้วอนันต์ข้องใจว่าทำไมเธอไปไม่ลาเขาสักคำ ความน้อยเนื้อต่ำใจเข้ามาเกาะกินใจเขาน้ำตาไหลเอ่อนองอาบแก้ม หนึ่งอาทิตย์ผ่านมาเขาสอบติดมหาวิทยาลัยที่ในกรุงเทพเขาตั้งใจแล้วว่าจะพยายามลืมภัทราให้ได้"เรามันก็แค่เด็กวัดจนๆนี่ใครจะมาจริงจัง"อนันต์ตัดพ้อแต่จนแล้วจนรอดอนันต์ก็ไม่เคยลืมภัทราได้เลย เมื่อเขาเรียนจบ ด้านวิศวะสาขาคอมพิวเตอร์ อนันต์เริ่มตามหาภัทราตามโลกโซเชียลแต่ก็ไม่เจอเลยอนันต์กลับไปยังบ้านเก่าของภัทราเผื่อว่าเธอจะกลับมาแต่บ้านของเธอขายให้เจ้าของใหม่ไปแล้ว เขาสิ้นหวัง อนันต์แค่อยากรู้ว่าเธอสบายดีไหมแต่งงานหรือยัง และนี่คือจุดเริ่มต้นให้เขาคิดคนเครื่อไทม์แมชชีนขึ้นมาอนันต์จะย้อนเวลากลับไปในยุคเก้าศูนย์ก่อนวันงานจบมัธยมหกหนึ่งวันก่อนที่ภัทราจะหายไป แต่แล้วเวลาก็ล่วงเลยผ่านมาจนเขาอายุเลยสี่สิบมาแล้วก็ยังไม่สำเร็จ อนันต์ไม่เคยยอมแพ้ขณะที่เขากำลังวุ่นวายกับการสร้างสิ่งประดิษฐ์อยู่นั้น"ปิ๊ง..ป่องๆๆๆๆ"เสียงกดกริ่งรัวๆอนันต์รีบไปเปิดประตูเพราะว่าอาจจะเป็นเด็กที่วัดมาบอกข่าวหลวงตาก็ได้ซึ่งขณะนี้หลวงตาอาพาธอยู่ แต่ไม่ใช่"ภัทร...ภัทร...แต่ทำไมดูเด็กจังหรือว่าเป็นลูกของเธอ""ลุงคะเปิดประตูให้หน่อยค่ะ""เธอเป็นใคร?""หนูเอานี่มาให้เผื่อลุงอยากรู้และอยากได้""อะไรป้าเธอเป็นใครแล้วทำไมต้องมาหาชั้น""ป้าของหนูชื่อภัทร ท่านเสียชีวิตไปตั้งแต่หนูยังไม่เกิด หนูไปเจอไดอารี่ของป้าที่ในห้องเก็บของหนูอ่านแล้วเห็นมีชื่อของลุงอยู่ในนั้นจึงตามหา"สิ่งที่อนันต์ได้ยินทำให้เขาเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งกับพื้นพอได้สติเขาก็ลุกขึ้นน้ำตากำลังจะไหลรินออกมาเขาปาดน้ำแล้วบอกให้เด็กสาวที่อ้างตัวว่าเป็นหลานของภัทรากลับบ้านไปเพราะขณะนี้เขาไม่พร้อมจะรับแขก"ขอบใจมากแต่ให้แล้วก็กลับบ้านไปซะ""หนูไปไม่ได้หนูไม่มีที่ไป""แล้วเธอมาได้ไงรู้จักบ้านชั้นได้ไงโซเชียลไงลุงหนูอุตส่าห์ข้ามน้ำข้ามทะเลเพื่อเอาสิ่งนี้มาให้จะไล่หนูกลับบ้านเลยเหรองั้นเอาคืนมา""เออๆก็ได้แต่อย่าอยู่นานนะชั้นไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่ามในบ้านชั้น""บ้านก็ใหญ่โตมีหนูมาอยู่คนเดียวไม่อึดอัดหรอก""ชั้นให้เธออยู่ได้ไม่นานนะเพราะชั้นมีธุระต้องไปที่อื่นและที่สำคัญห้ามเข้าไปในห้องทำงานชั้นเธอจะทำอะไรก็ได้ที่บ้านนี้แต่ห้ามยุ่งห้องนั้นเด็ดขาดที่ให้อยู่เพราะเห็นว่าเธอเป็นหลานของภัทรนะ""ได้ค่ะคุณลุง""เลิกเรียกชั้นว่าลุงได้แล้วชั้นไม่ได้แก่ขนาดนั้น""ก็ลุงเป็นเพื่อนป้านี่หนูก็ต้องเรียกลุงว่าลุงสิ""เออแล้วแต่...ว่าแต่เธอชื่ออะไร?""ใบบุญค่ะหนูชื่อใบบุญ""ชื่อเพราะดีเหมาะกับคนที่ชอบทำบุญ""ลุงรู้ได้ไงว่ายายกับแม่ชอบทำบุญ ป้าคือรักแรกของลุงใช่มั๊ยคะ?""เรื่องของผู้ใหญ่เด็กไม่เกี่ยวเป็นเด็กเป็นเล็ก""หนูไม่เด็กแล้วนะอายุสิบเก้าแล้วตอนที่ลุงแอบรักป้าก็รุ่นราวคราวเดียวกับหนูนั้นแหละ""รู้ดี...เธอเลือกห้องนอนได้เลยนะมีหลายห้องข้าวของเครื่องใช้ในครัวในตู้เย็นมีของกินกินได้เลยชั้นไม่ว่างคุย"อนันต์ทิ้งเด็กสาวที่หน้าตาเหมือนภัทราอย่างกับคนคนเดียวกันไว้ที่ห้องรับแขกแล้วเขาก็เข้าไปในห้องลับของเขาเพื่อไปอ่านไดอารี่คนเดียวในไดอารี่เขียนว่า"อนันต์เพื่อนร่วมห้องคนนั้นทำไมขี้เก็กจัง วันนี้ก็ยังคงไม่พูดไม่จากับใคร กลัวดอกพิกุลจะร่วงหรือไง?อนันต์โดนเพื่อนล้อน่าสงสารจัง
วันนี้ไปทำบุญได้เจอกับอนันต์ที่แท้าเขาเป็นเด็กวัดนี่เองแต่เราก็ไม่ได้สนในนะได้คุยกับอนันด้วยดีใจจัง"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ห้องลับข้ามเวลา

นิยายแนะนำ

เมื่อฉันย้อนเวลามาเป็นวัยรุ่นยุค90

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ห้องลับข้ามเวลา

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้