ตอนที่14: ข่าวลือแพร่สะพัด:วิกฤติแห่งแดนใต้
I. ผลกระทบของการทะลวงผ่านระดับ
การทะลวงผ่านระดับของคณะสำนักไป๋อวิ๋นทั้งสี่(เ้าสำนักหวงเต๋อ, ผู้าุโโจว หย่ง,หลิว เฟิง, ซ่ง เหอ) และหลี่ิ ได้ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อโลกบำเพ็ญเพียรในพื้นที่ใกล้เคียงการที่สำนักเล็ก ๆ ที่กำลังจะล่มสลายสามารถผลิตปรมาจารย์เซียนได้พร้อมกันถึงสี่คนในเวลาอันสั้นเป็เื่ที่เหนือจินตนาการ
สำนักไป๋อวิ๋นไม่ได้โฆษณาถึงเื่นี้แต่ "ไอปราณฟ้าดิน" ที่ปลดปล่อยออกมาจากการทะลวงผ่านระดับนั้นรุนแรงจน สั่นะเืมิติพลังไปทั่วบริเวณใกล้เคียง ทำให้สำนักเซียนอื่น ๆ ที่อยู่ใกล้เคียง(รวมถึงสำนักชิงซิง) ต้องตกตะลึง
ข่าวลือเริ่มแพร่สะพัดอย่างรวดเร็ว:
II. สำนักเทพคราม (สำนักเซียนอันดับหนึ่งแห่งแดนใต้)
ข่าวนี้ได้ไปถึงหูของ สำนักเทพคราม (Qingcang Sect) ซึ่งเป็สำนักเซียนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักรทางใต้พวกเขาเป็ผู้ควบคุมการจัดอันดับสำนักเซียนที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้าและไม่สามารถปล่อยให้ความวุ่นวายนี้เกิดขึ้นได้
เ้าสำนักเทพครามได้เรียก องค์หญิงซานหรือ อวี้ ซาน (玉珊) ศิษย์เอกที่อายุน้อยที่สุดและมีพร์ที่สุดของสำนักกลับมา
อวี้ ซาน เป็หญิงสาวที่สวยสง่ามีความสามารถในการบำเพ็ญเพียรสูงจนติดคอขวดพลังที่ระดับ ราชันย์เซียนขั้นสูงสุดมานานปี เธอไม่เชื่อในเื่เทพเซียนเร้นกาย แต่เชื่อในความพยายามและการฝึกฝน
“อวี้ ซาน”เ้าสำนักเทพครามกล่าวอย่างเคร่งเครียด “ข้าไม่เชื่อเื่ปรมาจารย์เร้นกายอะไรนั่นแต่ไอปราณที่แผ่ออกมาจากการทะลวงผ่านระดับของพวกไป๋อวิ๋นนั้นเป็ของจริง!เ้าต้องออกเดินทางไปสืบหาความจริงให้กระจ่าง! 'แหล่งพลังงาน'ที่พวกเขาใช้ในการทะลวงระดับจะต้องถูกควบคุมโดยสำนักเทพคราม!”
III.องค์หญิงซานสู่หมู่บ้านซ่อนั
อวี้ ซาน รับคำสั่งอย่างรวดเร็ว เธอออกเดินทางเพียงลำพังด้วย กระบี่เหินฟ้าขั้นสูงสุด และมาถึงบริเวณรอบนอกของหมู่บ้านซ่อนัอย่างเงียบ ๆ
เธอปลอมตัวเป็ หญิงสาวชาวบ้านที่กำลังเดินทางไปเยี่ยมญาติโดยพยายามทำให้เสื้อผ้าดูเรียบง่ายที่สุด แต่ด้วยเครื่องประดับเล็ก ๆ น้อย ๆที่ทำจากหยกเซียนและออร่าที่ไม่สามารถปกปิดได้ทำให้เธอโดดเด่นอย่างยิ่งในสายตาของผู้บำเพ็ญเพียรที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่
อวี้ ซานเดินตรงไปยังร้านค้าเล็ก ๆของชิงซวน ซึ่งเป็แหล่งกำเนิดของไอปราณเซียนที่เข้มข้นที่สุดในบริเวณนั้น
IV. คำสั่งของชิงซวนและการตีความของหลี่ิ
เมื่อมาถึงร้าน อวี้ ซาน ก็พบกับ หลี่ิ (ศิษย์เซียนแก่นทองคำ)ที่กำลังใช้พลังปราณขัดถูโต๊ะไม้เก่า ๆ ให้เงาวับ และ ชิงซวน ที่กำลังวาดภาพทิวทัศน์ธรรมดาๆ อยู่ ‘ที่นี่คงจะเป็สถานที่ท่านเซียนาแฝงตัวใช้ชีวิตเยี่ยงคนธรรมดาแน่ๆ ดูจากไอปราณที่แผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณและนั่นก็คงเป็ศิษย์ที่คอยรับใช้ซึ่งเป็ถึงระดับแก่นทองคำ ข้าคงมาถูกที่แล้ว’
ชิงซวนรู้สึกว่ามีคนแปลกหน้าเข้ามาในร้านด้วยความหวาดระแวงว่าจะมีคนมาสร้างความปั่นป่วนภายในร้าน จึงทำทีหันไปสั่งหลี่ิด้วยเสียงที่ดังพอที่คนที่อยู่ด้านนอกจะได้ยินเป็การข่มขวัญไม่ให้ใครกล้าลงมือ
“หลี่ิ!วันนี้ข้าอยากให้เ้าไปตลาดในเมืองให้หน่อยนะ!” ชิงซวนกล่าวอย่างสบายอารมณ์“ข้าอยากได้ 'หินลับมีด' อันใหม่น่ะ!อันเก่ามันสึกหมดแล้ว! 'หินลับมีดที่แข็งแกร่งและทนทาน'จะดีมากเลยนะ!”
— การตีความของหลี่ิ—
หลี่ิรับคำสั่งด้วยความตื่นเต้น: “หินลับมีด! ท่านปรมาจารย์กำลังสอนข้าถึง 'วิถีแห่งการลับคมปราณ'! ท่าน้าให้ข้าไปค้นหา'วัตถุดิบหลอมโอสถ' ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกมนุษย์เพื่อนำมาลับ 'แก่นปราณ' ให้คมกริบ!”
หลี่ิรีบตอบรับอย่างเคร่งครัด“ขอรับท่านชิงซวน! ข้าจะออกเดินทางไปค้นหา 'หินแห่งความแกร่งกล้า' มาถวายท่านทันที!”
— การตีความของอวี้ ซาน—
อวี้ ซานที่แอบฟังอยู่ถึงกับเบิกตากว้าง:“หินลับมีด? ไม่ใช่หินลับมีดธรรมดาแน่! นั่นคือ 'อุกกาบาตเซียน'หรือ 'แก่นหินา' ที่ท่านปรมาจารย์ใช้ฝึกฝน! และศิษย์ผู้นั้น (หลี่ิ) ก็เป็ถึง แก่นทองคำแล้ว! แสดงว่าคำลือเป็จริง! ที่นี่คือ 'ดินแดนแห่งเทพเซียน'ที่ใช้ชีวิตอย่างสามัญ!”
อวี้ ซานตัดสินใจทันทีเธอต้องแทรกซึมเข้าไปในชีวิตของชิงซวนให้ได้
V. การแสร้งทำเป็คนธรรมดาขององค์หญิงซาน
อวี้ซานเดินเข้าไปในร้านด้วยรอยยิ้มที่ฝึกฝนมาอย่างดีที่สุด(แต่ยังคงดูสง่างามและเ็า)
“ท่านเ้าของร้าน...”อวี้ ซานกล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูอ่อนโยนที่สุด“ข้าเป็คนเดินทางที่กำลังมองหา 'ผ้าฝ้ายเนื้อดี'สักผืน เพื่อนำไปปักเสื้อให้ท่านย่าของข้า ท่านพอจะมีผ้าที่ 'ละเอียดอ่อนและบริสุทธิ์' ให้ข้าบ้างไหมคะ?”
ชิงซวนยิ้ม “โอ๊ะ! ผ้าฝ้ายหรือ? มีสิ! ผ้าที่แม่ข้าปักน่ะดีที่สุดเลยนะ!นี่ครับ... ผ้าฝ้ายธรรมดา ๆ นี่แหละ แต่แม่ข้าเย็บดีมากเลยนะ!”
อวี้ ซานเห็นชิงซวนยื่นผ้าฝ้ายธรรมดาๆ ให้ เธอก็รับมาด้วยความเคารพ
“ผ้าฝ้าย!ท่านกำลังสอนข้าว่า 'แก่นแท้แห่งความบริสุทธิ์'นั้นอยู่ในความเรียบง่าย! ท่านกำลังทดสอบความสามารถในการแยกแยะ 'สมบัติที่แท้จริง' ของข้า!”
อวี้ซานตัดสินใจที่จะปักหลักอยู่ในหมู่บ้านนี้เพื่อสืบหาความจริง เธอ้าเป็ "ศิษย์รับใช้" อีกคนหนึ่ง!
“ท่านชิงซวน... ข้า...ข้าเห็นท่านมีงานเยอะมากเลยนะเ้าคะ! ข้าเองก็เย็บปักถักร้อยเก่ง!ถ้าท่าน้าคนช่วยงาน... ข้าขอเสนอตัว 'ช่วยดูแลร้าน'ได้ไหมคะ? ข้าไม่้าค่าจ้างใด ๆทั้งสิ้น!”
ชิงซวนมองอวี้ ซานด้วยความสงสัย: “ผู้หญิงคนนี้สวยมากเลยนะทำไมถึงอยากมาทำงานหนักในร้านค้าเก่า ๆ ของข้ากันนะ?”
แต่ชิงซวนรู้สึกว่ามีคนมาช่วยงานก็ดีเหมือนกัน“โอ๊ะ! ได้สิ! ข้าดีใจมากเลยนะ! เอาล่ะ! ถ้าอย่างนั้น... เ้าช่วยข้า 'รดน้ำต้นไม้' ที่อยู่หลังร้านให้หน่อยนะ! มันเริ่มแห้งแล้ว!”
อวี้ซานรับคำสั่งด้วยความตื่นเต้นอย่างที่สุด: “รดน้ำต้นไม้! ท่านกำลังสั่งให้ข้า 'หล่อเลี้ยงวิถีแห่งชีวิต'ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์นี้!นี่คือภารกิจอันศักดิ์สิทธิ์ที่จะนำไปสู่การทะลวงผ่านระดับของข้าอย่างแน่นอน!”
521
