มาเฟีย 9 นิ้ว

        งานเลี้ยงจบลงพร้อมกับนายน้อยเจอราร์ดที่เดินไปขึ้นรถลีมูซีนสีดำคันหรูของตระกูล ตามประกบติดกายด้วยคิมหันต์ที่เป็๲มือขวาคนสนิท

        ภายในห้องโดยสารถูกแบ่งให้เป็๞ส่วนตัวแยกจากสารถีอย่างชัดเจน มีกำแพงอัตโนมัติเลื่อนขึ้นมากั้นเอาไว้ ไม่ให้คนขับรถคนใหม่มารับรู้อะไรที่ไม่ควรรับรู้ อย่างเช่น...

        “คิมหันต์ คุณคิดว่าวันนี้ผมเท่ไหม ผมคงต้องหล่อมากสินะเพราะมีสาว ๆ เอาแก้วมาชนไม่หยุด คุณว่างั้นไหม หึ ๆ” เจอราร์ดเอ่ยถามแล้วเก๊กหน้าหล่อทันที

        “คงประมาณนั้นครับนายน้อย”

        “เฮ้อ คิดแล้วผมก็เหนื่อย เกิดมาหล่อ เท่ สมบูรณ์แบบอย่างผมเนี่ยมันลำบากใจเนอะ ต้องปฏิเสธคนนั้นคนนี้บ่อย ๆ”

        คิมหันต์ได้แต่ยิ้มแหย ๆ ตอบรับไป เห็นนายน้อยยังนั่งเก๊กหน้าหล่อไม่หยุดเขาก็ชักเริ่มรู้สึกเมื่อยแทน เลยเปลี่ยนบรรยากาศด้วยการรินน้ำแร่ใส่แก้วเพื่อชวนเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

        “นี่น้ำครับนายน้อย” เขายื่นแก้วให้เ๽้านาย

        “คิมหันต์รู้ใจผมมากเลย” เจอราร์ดยิ้มมุมปากและยักคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

        “เอ่อ ผมว่านายน้อยหยุดทำหน้าหล่อดีกว่านะครับ ผมเกรงว่าถ้านายน้อยหล่อและเท่กว่านี้สาว ๆ จะทำใจลำบากครับ”

        “โอ้ จริงด้วย ที่คุณพูดก็มีเหตุผล”

        “ครับ”

        สิ้นเสียงขานรับจากคิมหันต์ เจอราร์ดก็ก้มจิบน้ำแร่ให้ชุ่มคอเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาจะมองออกไปสะดุดกับหญิงสาวผู้น่าสงสารคนหนึ่ง ทั้งเสื้อผ้าและผมเผ้าของเธอกระเซอะกระเซิงจนดูไม่ได้ บนบ่าเล็ก ๆ แบกท่อแป๊บที่มีพวงมาลัยห้อยอยู่เต็มไปหมด

        ไม่ได้ คนหล่อที่จิตใจดีและเท่มากอย่างเขาทนมองดูเฉย ๆ ไม่ได้ แบบนี้ต้องโชว์ให้คนขับรถคนใหม่เห็นสักหน่อยว่า ขึ้นชื่อว่ามาเฟียก็ใจบุญเป็๲เหมือนกัน

        “คิมหันต์”

        “ครับนายน้อย” เขาหันไปตามเสียงเรียก

        “กดรีโมตเอาที่กั้นลง บอกคนขับให้ชะลอข้างหน้าแล้วเปิดกระจกเหมาพวงมาลัยเด็กที่ดูโสโครก ๆ คนนั้นด้วย อ้อ บอกเขาด้วยว่านายน้อยเจอราร์ดเหมาเอง” เจอราร์ดพูดพลางชี้ไปยังหญิงสาวที่เขาพูดถึง

        “เอ่อ ครับ” คิมหันต์รับคำ ก่อนจะลอบถอนหายใจอย่างเหนื่อยอก

        คำสั่งถูกส่งไปถึงสารถีจนกระจกรถถูกลดระดับลงมา หญิงสาวที่ถูกกวักมือเรียกมีสีหน้างุนงง เธอเกาหัวตัวเองแกรก ๆ แต่ก็เดินเข้าไปหารถลีมูซีนสีดำราคาแสนแพง

        “หมดนี่กี่บาทหนู” คิมหันต์เอ่ยถาม

        “ฮะ? หมายถึงอะไรคะ”

        “ก็พวงมาลัยนี่น่ะกี่บาท เ๽้านายพี่เขาจะเหมาทั้งหมดเลย เขาชื่อนายน้อยเจอราร์ด เขาสงสารหนู”

        “หนูคือเด็กขายพวงมาลัยเหรอ” เมื่อได้ยินดังนั้นเธอก็ชี้นิ้วเข้าหาตัวเองเพื่อถามย้ำให้มั่นใจ

        “ก็ใช่น่ะสิ เร็ว ๆ กี่บาท เดี๋ยวเลยเวลานอนของนายน้อยพี่”

        “พันห้าพี่” หญิงสาวบอกราคาไปมั่ว ๆ เพราะไม่รู้ว่าทั้งหมดราคาเท่าไหร่ และเธอก็ไม่ใช่เด็กขายพวงมาลัยด้วยซ้ำ

        เห็นแบกพวงมาลัยแบบนี้ แต่ที่จริงเธอช่วยอุ้มเด็กขายพวงมาลัยที่ถูกรถเฉี่ยวเมื่อกี้ไปนั่งพักที่ฟุตพาท และกำลังจะเอาพวงมาลัยที่ตกอยู่บนพื้นไปให้ต่างหาก แต่กลับถูกมองว่าเป็๲เด็กขายพวงมาลัยเสียเอง

        “สารรูปเธอน่าสงสารมาก ไม่ต้องทอนนะ” เจอราร์ดพูดพลางควักแบงก์พันสองใบส่งให้คิมหันต์ไปจัดการต่อทันที

        เมื่อได้รับเงินแล้วหญิงสาวก็เดินไปยังฟุตพาท ดวงตากลมสีน้ำตาลเข้มทอดมองรถลีมูซีนที่ขับออกไปจนลับสายตาพร้อมกับกำเงินสองพันบาทในมือ เธอก้มมองดูสภาพเนื้อตัวของตัวเอง เสื้อยืดและกางเกงยีนขาด ๆ แนวสตรีตที่ใส่อยู่ราคาเกือบหมื่น แต่แค่ชุ่มเหงื่อเพราะเธอยังไม่ได้กลับค่ายไปอาบน้ำก็เท่านั้นเอง

        “ไอ้ผู้ชายตาต่ำ ไอ้คนตาสถุลเอ๊ย ใครได้เป็๞ผัวโคตรน่าสงสารเลย”