รักลับ ๆ ของวิศกรตัวร้าย

@ สำนักงานของชินภัทร

วรรณรสนั่งทำงานอยู่คนเดียว ซึ่งเป็นเวลาเช้ามาก ยังไม่มีใครมาชินภัทรเดินมา เขาเดินไปยังโต๊ะทำงานของเขาโดยที่ไม่ได้สนใจวรรณรสเลยแม้แต่นิดเดียว เสียงโทรศัพท์ของวรรณรสดังขึ้นเขารีบเดินออกมารับโทรศัพท์

“พี่วรรณ แม่เข้าโรงพยาบาล พี่รีบมาเลยนะ หนูกับพ่อกำลังไป” เสียงน้องสาวของเขาพูดด้วยเสียงสั่นเครือ

“โอเคพี่จะไปเดี๋ยวนี้ ขอไปลางานก่อน”

วรรณรสลุกลี้ลุกลนเก็บกระเป๋าตัวเองแล้วก็รีบเดินไปยังแผนกเพื่อไปขอลางานกับผู้จัดการของเขา ชินภัทรมองตามไม่ห่าง วรรณรสเดินสวนทางกับพิมพ์สุดา

“คุณวรรณจะรีบไปไหน”วรรณรสไม่สนใจพิมพ์สุดาเขาเดินหลบแล้วก็สาวเท้าเร็ว ๆ พิมพ์สุดาเดินมาที่โต๊ะทำงาน

“เกิดอะไรขึ้นกับคุณวรรณเหรอคะ ทำไมเขาดูรีบ ๆ “พิมพ์สุดาเอ่ยถามชินภัทร

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน เขาไม่ได้บอก” สายตาดูเย็นชาของชินภัทรทำให้พิมพ์สุดาต้องวนมาถามอีกครั้ง

“พิมพ์ว่าคุณสองคนดูแปลก ๆ นะคะ มีอะไรที่พิมพ์ไม่รู้เหรอเกี่ยวกับคุณเตชิตหรือเปล่า”

“พิมพ์ทำไมถึงพูดแบบนี้ คุณรู้เหรอว่า คุณวรรณ กับ คุณเตชิตเขาเป็นคนรักเก่ากัน” ชินภัทรทำท่าตกใจแล้วเดินเข้าไปหาพิมพ์สุดาด้วยหน้าตาตกใจ

“ก็รู้ซิคะ”

“ไม่เห็นคุณบอกผมเลย”

“ทำไมต้องบอกคะ มันเรื่องของเขา แล้วทำไมพิมพ์ต้องบอกคุณคุณกับคุณวรรณเป็นอะไรกันเหรอคะ”

ชินภัทรถอยไปนั่งที่โต๊ะทำงาน ไม่อยากพูดต่อ

“ตอนนี้คุณเตชิตกับคุณวรรณ เขากลับมาคบกันอีกครั้งคะคุณเตชิตเขามาปรึกษากับพิมพ์ เพราะเขาเห็นว่าพิมพ์ทำงานที่เดียวกันกับคุณวรรณ”

“แล้วคุณวรรณเขาปฏิเสธหรือเปล่า” ชินภัทรรีบถามทันที

“คุณวรรณบอกว่า เขาก็ยังไม่มีใครนะคะเขาแค่ขอเวลาสำหรับการเริ่มต้นใหม่คะ”

“คุณวรรณเขาบอกเตชิตแบบนี้จริง ๆ เหรอ เขาบอกว่าเขาไม่มีใครนี้นะ” ชินภัทรถามซ้ำ

“แล้วคุณวรรณเขามีใครเหรอคะ ชินรู้เหรอคะว่าคุณวรรณเขามีใคร”พิมพ์สุดาถามให้ชินภัทรจนมุม

        พิมพ์สุดายิ้มมุมปากเขาคิดว่าตอนนี้แผนที่เขาวางไว้ทุกอย่างสำเร็จเกือบ 100%  ชินภัทรเข้าใจวรรณรสผิดหมดแล้วเขาดีใจมากเพระแผนครั้งนี้ไม่ได้เหนื่อยอะไรเลย คุณก็ยังเป็นคนเดิมนะคะชินที่ยังเชื่อคนอื่นมากกว่าคนที่คุณรัก คุณไม่เคยไว้ใจคนรักคุณเลยนี้แหละคะจุดบอดของคุณ ตั้งแต่เราเลิกกัน คุณก็ไม่เคยไว้ใจผู้หญิงคนไหนอีกเลยต้องขอโทษด้วยนะคะชิน พิมพ์แค่ไม่อยากให้ใครได้คุณไปครองนอกจากพิมพ์

“ชินคะ พรุ่งนี้จะให้พิมพ์ไปรับหรือว่าให้ไปเจอกันที่สนามบินคะ”

“เราไปเจอกันที่สนามบินดีกว่า มันง่ายดี”

“งั้นวันนี้กลับบ้านกันเถอะคะ”

ชินภัทรและพิมพ์สุดาเดินออกห้องทำงาน ชินภัทรเดินลิ่วไปหาคุณแก้วผู้จัดการของวรรณรส

“คุณแก้ว”

“คุณชินภัทร มีเรื่องอะไรให้รับใช้คะ

“คุณวรรณเขาไปไหนเหรอครับ เห็นรีบเก็บข้าวของแล้วรีบเดินมาหาคุณเมื่อตอนเช้า”

“วรรณไม่ได้แจ้งคุณชินเหรอคะ ยัยวรรณนี้ยังไงนะ แม่เขาเข้าโรงพยาบาลคะเลยลากลับด่วนคะ”

“แล้วตอนนี้อาการเป็นยังไงบ้างครับ”

“ตอนบ่ายโทรไป บอกว่าอาการดีขึ้นแล้วคะ”

“ดีแล้วครับ ผมติดต่อคุณวรรณไม่ได้เลยไม่ทราบว่าเขาเปลี่ยนเบอร์หรือเปล่า”

“เปลี่ยนคะ นี้เบอร์ใหม่คะ คุณชินโทรเบอร์นี้นะคะ”อรเพื่อนของวรรณรสรีบพูดแทรกขึ้นมาทันทัน

“ขอบคุณครับ คุณแก้วครับผมต้องไปลอนดอน 1-2 อาทิตย์ถ้ามีปัญหาอะไรติดต่อคุณปกิต หรือจะติดต่อผมโดยตรงก็ได้นะครับ”

“ชินคะ ไปกันได้หรือยังคะ”

“พิมพ์กับชินไปลอนดอนด้วยกัน ถ้าติดต่อชินไม่ได้ ติดต่อผ่านพิมพ์ก็ได้นะคะเราพักโรงแรมเดียวกันคะ”

พิมพ์สุดาประกาศเสียงดัง อยากให้ทุกคนรู้เรื่องระหว่างเขาและชินภัทรว่ามีความสัมพันธ์กันพิเศษเพราะไปต่างประเทศด้วยกันและพักด้วยกันพิมพ์สุดาแอบเห็นเบอร์ใหม่ของวรรณรสผ่านการพูดของอรเขารีบกดแล้วบันทึกข้อมูลไว้เรียบร้อย

@ โรงพยาบาลราชบุรี

“แม่คะ หนูบอกแม่แล้วใช่ไหม ว่าอย่าไปทำสวนอีก แม่เป็นโรคหัวใจนะแม่เวลาทำงานเหนื่อยมาก ๆ โอกาสจะเกิดหัวใจล้มเลวได้นะแม่”

“พูดกี่ร้อยครั้งก็ไม่เคยจะฟัง” เสียงน้องสาววรรณรสบ่นให้แม่อีกครั้ง

“พี่วรรณคุยกับแม่เองเถอะ นุ่นพูดแม่ไม่เคยฟัง” น้องสาวตัดพ้อแม่

“ก็แม่อยากช่วยค่าใช้จ่าย อยากช่วยพ่อทำสวนจะได้มีเงินเยอะจะได้ช่วยแบ่งเบาภาระพี่เขาบ้าง”

“แม่คะ ไม่จำเป็นคะ แค่นี้วรรณช่วยแม่ได้คะ”

“นี่แม่ แม่จะไปแคร์ทำไมพี่วรรณเขามีแฟนเป็นเจ้าของบริษัทนะเขามีเงินเป็นร้อยล้าน เราไม่ลำบากแน่”

วรรณรสสะดุ้งเมื่อได้ยินนุ่นพูดถึงชินภัทร แล้วก็ไม่พูดอะไรต่อแต่สีหน้าก็บ่งบอกถึงความเศร้าเสียใจบางอย่าง

“อ้าวแล้วนี้เขาไม่ได้มาด้วยกันรึ”

“เขาต้องไปต่างประเทศคะแม่”

“แล้วเราสองคนยังรักกันดีอยูหรือเปล่า ไม่เห็นพูดอะไรให้แม่ฟังเลยะนะมีอะไรหรือเปล่า” วรรณรสเงียบแล้วก็ขยับออกมานั่งตรงเก้าอี้ข้าง ๆ เตียงของแม่

“แม่คะ เขากับเรามันต่างกันมากนะแม่ มันเป็นไปไม่ได้”

“นี่วรรณ มันเป็นไปได้หมดถ้าสองคนรักกัน อะไรก็ขวางไม่ได้แม่ว่าคุณชินภัทรเขาก็ดูรักลูกของแม่ดีอยู่นะ”

“ใช่คะ นุ่นว่า เขาออกจะรักพี่วรรณนะเขาไม่ปิดบังเลยว่าเป็นแฟนพี่วรรณ และเขาไม่รังเกียจเลยว่าเรามีน้อยกว่าเขา”

วรรณรสได้แต่นั่งเงียบ แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

“เอะเบอร์ใครนะ ไม่ได้บันทึกไว้ด้วย”

“สวัสดีคะ”

“ผมเอง คุณสบายดีไหม แม่คุณเป็นยังไงบ้าง ผมคิดถึงคุณนะ”วรรณรสได้ยินแล้วถึงกับตกใจ เพราะไม่คิดว่าชินภัทรจะโทรมา

“แม่ดีขึ้นแล้วคะ” วรรณรสพูดสั้นๆ เพราะยังรู้สึกโกรธชินภัทรอยู่

“ผมขอโทษนะ ผมทำร้ายจิตใจคุณ ผมพูดจาไม่ดีกับคุณ ผมน่าจะฟังคุณบ้าง”วรรณรสเงียบไม่พูดอะไรต่อ

“คุณยังโกรธผมอยู่หรือเปล่า ตั้งแต่เราไม่พูดกันผมเหมือนไม่มีแรงจะทำอะไรเลย ผมขาดกำลังใจในการทำงาน ผมรู้สึกไม่สดชื่นอะไรก็ดูเศร้าไปหมด มันหดหู่จังเลย ผมมั่นใจว่าผมรักคุณมาก ในวันที่คุณเย็นชากับผมมันช่างเป็นวันที่เศร้ามากสำหรับผม เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะคุณวรรณคุณจะให้อภัยผมได้ไหม ผมจะไม่พูดเรื่องที่ผ่านมาอีกแล้ว ผมมันเป็นบ้าไปเองก็คนมันหึงนี้ คุณจะให้ผมยิ้มเหรอ เวลาเห็นคนที่เรารักไปจับมือถือแขนกับคนอื่น”

“แล้วที่ฉันอธิบายทำไมไม่ฟังคะ” วรรณรสพูดตอกย้ำอีกครั้ง

“พรุ่งนี้ผมต้องไปลอนดอนแล้วถ้าผมไม่ได้พูดกับคุณก่อนผมต้องเป็นบ้าตายแน่ คุณรับปากกับผมได้ไหมว่าเราจะมาเหมือนเดิมกันเรามาเริ่มต้นกันใหม่นะที่รักของผม โอเคเป็นอันว่าเราเข้าใจกันแล้วนะผมอยากไปหาคุณจังเลย แต่ติดว่าพรุ่งนี้ผมต้องไปต่างประเทศทำไมเราไม่ดีกันก่อนหน้านี้ ผมจะได้ขอคุณชื่นใจหน่อย” ชินภัทรพูดทีเล่นทีจริง

“นี้คุณ ไม่ต้องพูดแล้ว รีบไปนอนเร็ว ๆ พรุ่งนี้ต้องเดินทางไกลนะ”

“แล้วตกลงคุณรักผมหรือเปล่า”

“ยังไม่เข้าใจอีกเหรอคะ ถ้าไม่รักฉันจะมาพูดดีกับคุณแบบนี้เหรอ”

“เย้ ในที่สุดคุณก็รักผมแล้ว รู้ไว้เลยนะ ว่าคุณคือที่หนึ่งของผมคุณรอผมกลับมานะ แล้วผมจะจัดการเรื่องระหว่างเรา ผมจะไม่ปล่อยให้มันค้างคาแบบนี้แล้วผมกลัว ผมกลัวจะต้องเสียคุณไป”

“โอเค ฉันจะรอคะ”

“งั้นผมวางสายก่อนนะ ฝากขอโทษแม่ของคุณด้วยที่ผมไปหาท่านไม่ได้”

“คะ เดี๋ยวฉันจะบอกให้คะ”

“รักคุณนะ”