เหงาในเงาจันทร์

        “สวัสดีคับ เพื่อนใหม่”  หลังจากวันนั้น คำว่า “สวัสดี” ก็ไม่เคยหายไปจากหน้าจอ MSNของกานต์แก้วอีกเลย จากคนแปลกหน้าที่รู้จักกันเพียงตัวหนังสือ ทั้งคู่เริ่มค่อยๆรู้จักกันทีละน้อย เหมือนเปิดประตูหัวใจออกทีละบานอย่างระมัดระวัง

        “ผมแก่แล้วนะคับ สี่สิบกว่าแล้ว อย่าเบื่อคนแก่นะคับ”ข้อความถูกส่งมาพร้อมอีโมจิยิ้มเขินๆกานต์แก้วหลุดหัวเราะทันที

        “ได้ๆ ไม่เบื่อๆ คะ แม้อายุจะเกือบเท่าพ่อก็เถอะ555” หญิงสาวพิมพ์ตอบกลับไปอย่างซุกซน ก่อนยิ้มกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเอง

        “พี่อยู่ไหน ทำงานอะไร แล้วทำไมพึ่งมาเล่นMSN คะ”  คำถามถูกยิงออกไปรัวเหมือนปืนกลแต่ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะตอบ ข้อความใหม่ของเธอก็เด้งขึ้นมาอีก

        “พี่อย่าพึ่งรำคาญกานต์นะ กานต์พูดเยอะ555 โอเค ให้โอกาสพูดแล้วค่ะ” หญิงสาวหัวเราะเบาๆอยู่คนเดียวในห้องทำงาน ส่วนปลายทางอีกฝั่งของหน้าจอ ชายหนุ่มวัยสี่สิบกว่ากลับเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

        ปลายทางอีกฝั่งของหน้าจอชายหนุ่มวัยสี่สิบต้นๆ นั่งอยู่คนเดียวในบ้านไม้เก่า เสียงพัดลมดังครืดๆแก้วกาแฟเย็นตั้งอยู่ข้างๆ ลืมดื่ม เขาไม่ได้ตั้งใจจะหัวเราะ แต่หัวเราะออกมาเองเสียงดัง จนตัวเองยังงงว่าเมื่อไหร่ที่บ้านหลังนี้เงียบเกินกว่าจะมีเสียงหัวเราะของตัวเองได้ยิน บางทีความเหงาของผู้ชายก็ไม่ต่างจากของผู้หญิงเลย เพียงแต่ไม่ค่อยมีใครพูดออกมา

        “ตอนนี้ผมอยู่เมืองกาญคับ เป็๲รั้วของชาติ”กานต์แก้วขมวดคิ้วนิดๆ 

        “รั้วของชาติ?” 

        “ทหารคับ”  ข้อความสั้นๆทำให้หญิงสาวเผลอนั่งหลังตรงขึ้นทันที “ว้าว”

        “ผมพึ่งกลับมาจากต่างประเทศ ตอนนี้อยู่เมืองไทยคนเดียวครอบครัวอยู่ต่างประเทศคับ”

กานต์แก้วอ่านช้าๆ ก่อนที่ข้อความต่อมาจะเด้งขึ้นมา

        “ไม่มีเพื่อน เลยหาเพื่อนคุย” หญิงสาวเงียบไปชั่วครู่แม้จะเป็๞เพียงตัวหนังสือ แต่เธอกลับรู้สึกได้ถึงความเหงาบางอย่างจากปลายทางนั้น ก่อนจะมีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาอีก

        “ตอบครบทุกคำถามแล้วนะคับ” กานต์แก้วหลุดหัวเราะทันที“ปรบมือคะ สอบผ่านคะแนนเต็มเลยค่ะคุณลุง 555” คราวนี้คนหน้าจออีกฝั่งหัวเราะออกมาเสียงดังจริงๆ นาน...แค่ไหนแล้วก็ไม่รู้ที่เขาไม่ได้หัวเราะเพราะใครแบบนี้

        “พี่ไม่ต้องถามกานต์นะ เดี๋ยวกานต์รายงานตัวเอง”

        “555 ได้คับ”

        “กานต์พึ่งเรียนจบ พึ่งทำงาน และเป็๞สาวอีสานรอรักคะ”เธอพิมพ์ไปหัวเราะไป ก่อนเอามือปิดปากตัวเองเพราะเขินกับสิ่งที่พึ่งพิมพ์ ปลายทางเงียบไปพักหนึ่งก่อนข้อความจะค่อยๆปรากฏขึ้น 

        “เรานี่ซนนะ” สั้นๆ แต่ทำเอากานต์แก้วยิ้มจนแก้มป่อง

        “แล้วพี่เข้ามาเล่น MSN เพราะอะไร”

        “เหงามั้งคับ”

        หญิงสาวอมยิ้มทันที ก่อนพิมพ์ตอบกลับอย่างไว

        “ว้าย คนเหงาสองคนมาเจอกัน” 

        “ชนแก้วค่ะ ” ชายหนุ่มหลุดหัวเราะอีกครั้งภาพเด็กผู้หญิงแก้มป่อง พูดเก่ง ยิ้มเก่ง เริ่มชัดขึ้นในจินตนาการของเขาทีละนิด ทั้งที่ยังไม่เคยเห็นหน้ากันเลยด้วยซ้ำจากสามสิบนาทีกลายเป็๞หนึ่งชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว คำถามมากมายลอยอยู่บนหน้าจอ

        “พี่ชอบฟังเพลงอะไร”

        “กานต์กินกาแฟไหม”

        “พี่เคยมีแฟนกี่คน”

“กานต์พูดเก่ง๻ั้๫แ๻่เด็กเลยเหรอ”บางครั้งก็พิมพ์ชนกัน บางครั้งก็หัวเราะใส่หน้าจอคนเดียว โรงพยาบาลเงียบลงนานแล้ว แต่รอยยิ้มของคนสองคนกลับยังไม่หายไปจากใบหน้า ความเหงาที่เคยหนักอยู่ในหัวใจ ค่อยๆ เบาลงทีละนิด เหมือนมีใครอีกคนเดินเข้ามานั่งข้างๆในคืนเงียบๆ ของชีวิตและทั้งกานต์แก้วกับต้นไม้ ไม่มีใครรู้เลยว่า จุดเริ่มต้นเล็กๆ บนหน้าจอ MSN ในคืนนี้กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของพวกเขาไปตลอดกาล