พัสดุลึกลับ

คำเตือน

เนื้อหาต่อไปนี้มีการใช้ความรุนแรง และการข่มขืน ซึ่งอาจจะทำให้ผู้อ่านไม่รู้สึกสบายใจ

จึงขออนุญาตแจ้งเตือนและขออภัยมา ณ ที่นี้

ผ่านไปสักพักหลังแมรี่เข้าเรียนในโรงเรียนมัธยม ฉันมักสังเกตุเธอหลังกลับมาบ้านเป็นประจำ ดูเหมือนเธอจะมีเพื่อนมากขึ้น สีหน้ายิ้มแย้มของเธอเริ่มกลับมา ฉันดีใจที่เห็นเธอเป็นแบบนั้น ฉันไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะเพื่อนใหม่ของเธอเป็นเด็กดีหรือเพราะยังไม่รู้เรื่องของครอบครัวเรากันแน่ แต่อย่างไรก็ตาม ฉันไม่อยากให้แมรี่ต้องถูกแกล้งอีก เลยพยายามปกปิดเรื่องของตัวเองไว้ไม่ให้คนส่วนมากรู้

วันที่ 2 กรกฎาคม เวลาประมาณห้าทุ่ม แจ็ค อดีตสามีของฉันเดินเข้ามาในบ้านด้วยสภาพที่เมาเต็มที่ เขาบอกว่าจะพาแมรี่ไปอยู่กับตนด้วย แน่นอนว่าฉันไม่ยอมแน่ ฉันไม่รู้จุดประสงค์ของเขาในการที่จะพาลูกของฉันไป บางทีอาจจะพาไปทำเรื่องที่เลวร้าย ฉันที่คิดแบบนั้นจึงยืนกรานสุดเสียงว่าจะไม่ให้เธอไปกับเขา สีหน้าของแจ็คดูโกรธมาก เขาทุบตีฉันอย่างแรงทันทีที่ได้ยินดังนั้น นั่นทำให้ฉันคิดถึงภาพในอดีตที่พ่อขี้เมาของฉันทำร้ายฉัน ฉันรู้ได้ทันทีว่าถ้าปล่อยให้แมรี่ไปอยู่กับเขาจะต้องเกิดเรื่องร้ายแบบที่ฉันเคยเจอแน่ ฉันจึงหาจังหวะที่แจ็คเดินเซเพราะความเมาผลักเขาล้มลง แต่นั่นดูเหมือนจะทำให้เขาโมโหกว่าเดิม ฉันไม่มีทางเลือกมากนัก เมื่อเห็นมีดทำครัววางอยู่ข้างๆ ฉันจึงนำมันแทงเข้าไปที่แจ็คเต็มแรง โชคร้ายที่ฉันแทงเข้าที่คอหอยของเขาพอดี ฉันจำได้ว่าไม่ได้ยินเสียงร้องขอชีวิตของเขาเลยก่อนที่เขาจะล้มลงและแน่นิ่งไป พอดีกับเสียงฝีเท้าของแมรี่ที่น่าจะนอนหลับไปแล้วเดินลงมาเห็นเหตุการณ์นั้น

วันที่ 3 กรกฎาคม ฉันถูกตัดสินว่าเป็นการป้องกันตัว แม้จะทำให้เขาตายก็ตาม

วันที่ 5 กรกฎาคม ชีวิตฉันกลับเป็นปกติอีกครั้ง

แต่ไม่นานนัก ชีวิตปกติของฉันก็ทลายลง ความจริงที่ว่าฉันได้ฆ่าคนไปก็ถูกเปิดเผย ตามด้วยเรื่องในอดีตของฉัน ซึ่งร้ายแรงกว่าตอนที่แมรี่ยังอยู่ในชั้นประถม หลายๆคนสืบไปจนรู้ว่าตอนเป็นเด็กฉันเคยขายบริการ ยิ่งไปประจวบเหมาะกับการที่ฉันมีลูกตอนอายุยังน้อย ทำให้ทุกสิ่งที่ฉันพยายามจะลืมพังทลายลง ทุกสิ่งที่ฉันอยากลืม ตอนนี้ทุกคนกลับรื้อฟื้นมันขึ้นมา นั่นไม่ใช่เรื่องของพวกเขาด้วยซ้ำ แต่ฉันก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไรหรอก กาารที่ทุกคนจะมาว่าฉันมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ยังไงซะอีกไม่นานพวกเขาก็จะลืมเรื่องพวกนั้นก่อนฉันอยู่แล้ว นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด 

12 กรกฏาคม ฉันตระหนักได้ว่าทุกสิ่งที่คิดไว้มันผิดพลาดไปหมด คนที่โดนกระทำไม่ใช่ฉัน แต่เป็นแมรี่ เพื่อนของเธอไม่ได้ดีอย่างที่ฉันเคยคิด เธอโดนล้ออย่างหนัก และโดนแกล้งอย่างรุนแรงกว่าเมื่อก่อน แมรี่มักจะบอกว่าเธอยังคงสนิทกับเพื่อนๆดีทุกครั้งที่ฉันถาม ฉันรู้ดีว่าเธอโกหก แต่มันทำให้ฉันโกรธตัวเองมากกว่าเดิม ขนาดลูกยังหาทางทำให้ฉันสบายใจได้ แต่ฉันกลับไม่ได้ทำอะไรให้เธอรู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย

14 กรกฎาคม ฉันเห็นรอยฟกช้ำเล็กๆที่แขนของเธอ

15 กรกฎาคม รอยฟกช้ำมีมากขึ้น

16 กรกฎาคม ฉันตัดสินใจแอบตามไปดูเธอที่โรงเรียน

เวลา 8:00 - 12:00 น. ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ ฉันเฝ้าดูจากที่ไกลๆ จึงไม่ได้ยินอะไรเลย เพียงแต่เห็นว่าช่วงระยะเวลานั้นไม่มีใครคุยกับเธอเลย แม้จะไม่ได้ยินเสียง แต่ฉันก็มั่นใจว่าเป็นแบบนั้น เธอยังคงนั่งเรียนเงียบๆอยู่คนเดียวที่มุมห้องติดหน้าต่าง

เวลา 12:20 น. โดยประมาณ เธอกินข้าวอยู่ที่โรงอาหาร มีเด็กผู้หญิงกลุ่มนึงโยนน้ำแข็งใส่ถ้วยก๋วยเตี๋ยวของเธอ แล้วหันไปหัวเราะคิกคักกับเพื่อน ฉันที่ไม่มีประสบการณ์ในการเข้าเรียนมาก่อนคิดแค่ว่าเด็กคงเล่นกันแบบนั้นล่ะมั้ง แต่ฉันก็ยังรู้สึกไม่ดีกับภาพที่เห็นตรงหน้า แมรี่ไม่ได้สนุกที่โดนแกล้งแบบนั้นแน่ๆ ฉันคิดแบบนั้น จากนั้นไม่นาน เด็กผู้ชายอีกกลุ่มเดินมาหาแมรี่และพูดอะไรบางอย่างก่อนเดินจากไป สีหน้าแมรี่ดูซีดลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ฉันตัดสินใจไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าจะไม่เข้าไปหาเธอที่โรงเรียนเด็ดขาด เพราะอาจทำให้โดนแกล้งมากกว่าเดิม ดังนั้นฉันจึงทำได้แค่เฝ้าดูอย่างเงียบๆพร้อมบันทึกเหตุการณ์ตอนนั้นไว้ในโน้ตของฉัน

เวลา 13:00-15:30 น. ทุกอย่างปกติดี

เวลา 16:00 น. ฉันเริ่มแปลกใจว่าทำไมไม่มีครูมาสอน ฉันเพิ่งมารู้ทีหลังว่าถึงเวลาเลิกเรียนแล้ว แมรี่ไม่เคยกลับบ้านเวลานี้ ฉันจึงไม่เคยถามเรื่องเวลาเรียนของเธอเลย ขณะที่เพื่อนในห้องของแมรี่ทยอยกลับบ้านทีละคน ฉันจึงรู้ตัวและรอดูเหตุการณ์ไปอีกสักพัก

16:50 น. เธอยังไม่ลุกไปไหน เอาแต่ก้มหน้ามองโต๊ะเรียนของตัวเอง ฉันเริ่มกังวล ปกติเวลานี้เธอควรกลับบ้านได้แล้ว

17:00 น. คนในโรงเรียนเริ่มน้อยลงทุกที จนในที่สุดฉันไม่เห็นนักเรียนคนไหนนอกจากแมรี่อยู่แถวนั้น

17:08 น. เธอลุกขึ้น และเดินออกจากห้องเรียนไปโดยไม่ได้เอากระเป๋าไปด้วย ฉันตัดสินใจเดินตามเข้าไปดูในโรงเรียนโดยไม่ให้เธอรู้ตัว

17:11 น. ฉันคิดว่าเธอเข้าห้องน้ำ ที่น่าแปลกคือมันเป็นห้องน้ำชาย

17:13 น. ฉันเดินตามเข้าไปจนถึงจุดที่ใกล้ที่สุดที่เธอจะมองไม่เห็น

17:26 น. ประมาณ 15 นาทีแล้วที่เธอเข้าห้องน้ำไป จนตอนนี้เธอยังไม่่ออกมา ฉันกังวลมาก

17:30 น. ฉันหมดความอดทนแล้ว และในที่สุดฉันก็ตัดสินใจว่าจะเดินตามเข้าไปในห้องน้ำ แต่ยังไม่ทันได้ลุกออกจากที่ซ่อน ฉันเห็นเด็กผู้ชาย 3 คนวิ่งออกมา แต่นั่นก็เป็นห้องน้ำชาย จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนัก นอกจากว่าทั้ง 3 คนเป็นคนเดียวกันกับที่เข้ามาคุยกับแมรี่ตอนพักกลางวัน และในตอนที่พวกเขาวิ่งผ่านฉันไป ฉันสังเกตุว่าหน้าพวกเขาดูหวาดกลัวและตกใจมาก

ไม่ถึงนาทีนับจากนั้น ฉันรีบตามเข้าไปดูแมรี่ในห้องน้ำ และพบว่าเธอนอนอยู่ด้านในตรงกลางห้อง กระโปรงถูกถอดไปไว้แถวเข่า เสื้อถูกถกขึ้น ร่างกายเปียกไปหมด ฉันเข้าใจสถานการณ์ทันทีที่ได้เห็นภาพตรงหน้า ฉันวิ่งเข้าไปหาแมรี่ที่ไม่หายใจแล้วด้วยความสิ้นหวัง จำได้ว่าพยายามปั๊มหัวใจเธอหลาย 10 นาที ก่อนรถพยาบาลจะมาถึงและประคองฉันที่กำลังจะหมดสติหลังพวกเขาบอกว่าแมรี่ตายแล้ว

To be continued…