ดิฉันคือนางร้ายในนิยายBL

"...ไรนะ?"

"หะ?"

"ถามว่าเมื่อกี้พูดว่าไรนะ!?"

ชายผมดำรู้สึกกังวลแปลก ๆ กับท่าทีเปลี่ยนไปของอีกฝ่าย เขาจึงเรียบเรียงในหัวว่าเมื่อกี้พูดอะไรผิด

'หรือว่าเธอกำลังคิดว่า 'เขา' เป็๲คนสร้าง?'

"ผมบอกว่าอีก 80% มีกลิ่นอายของราชวงศ์อยู่…แต่คิดว่าคงไม่ใช่รัชทา–เฮ้ย!"

พรวด!

ทันใดนั้น ก่อนที่จะทันพูดจบ เด็กสาวก็เอาหน้ายื่นเข้ามาใกล้เขาจนแทบจะนับเส้นขนตาได้!

"ราชวงศ์? คุณหมายถึงราชวงศ์ไวน์เบิร์กหรือคะ!?"

"ก-ใกล้ไป ใกล้ไปแล้ว!!"

ชายหนุ่มร้องออกมาเสียงดัง แต่ก็ไม่ได้ขยับหนีไปไหน

"คุณรู้ได้ยังไง? คุณเป็๞ใครกันแน่!"

ด้วยความที่ระดับต่างกัน ทำให้หน้าอกของเธอแทบจะทิ่มหน้าเขาอยู่แล้ว! มุมนี้เขาสามารถมองเห็นลวดลายเกล็ดหิมะได้ดีมาก และนั่นก็ทำให้ชายหนุ่มแทบอยากจะเอาหัวแทรกแผ่นดินหนี! (แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงไม่ถอยไปไหน)

"ทำไมราชวงศ์ไวน์เบิร์กถึงได้สร้างวิลแชร์ตัวนี้ให้ดิฉัน? ล-แล้วคนสร้างคือท่านใด ใช่ฝ่า๢า๡องค์รัชทายาทหรือไม่?!"

"ก็บอกว่าใกล้ไปแล้วไง! แล้วก็ช่วยถามทีละคำถามด้วย! ถามรัวขนาดนี้ใครมันจะไปตอบทัน"

"อ้ะ ข-ขอโทษค่ะ!"

เด็กสาวรีบยกตัวขึ้นมาทันที ทำให้หน้าอกของเธอเฉียดจมูกเขาไปเสี้ยวเดียว ก่อให้เกิดเสียงลมดังขวับ! แน่นอนว่าจนถึงตอนนี้หนุ่มผมดำก็ยังไม่ขยับไปไหน

แต่ว่าไนติงเกลไม่ได้สนใจเ๹ื่๪๫นั้น ตอนนี้เธอกุมหัวใจตัวเอง ก่อนจะตบมันเบา ๆ เพื่อเรียกสติ

'ร่างกายขยับไปเองอีกแล้ว…'

เมื่อใดก็ตามไนติงเกลได้ยินเ๹ื่๪๫เกี่ยวกับราชวงศ์ (aka.เอียน ไวน์เบิร์ก พระเอกของเ๹ื่๪๫) ร่างกายเธอก็มักจะมีปฏิกิริยาไปเองตามอัตโนมัติเสมอ

อย่างเมื่อกี้ก็เช่นกัน ราวกับว่าถูกไนติงเกลตัวจริงเข้าครอบงำ…ไม่สิ เหมือนกับว่าเราได้กลายเป็๲ไนติงเกลไปชั่วขณะมากกว่า

"ขอโทษจริง ๆ ค่ะ…"

"เอ่อ ไม่ต้องซึมขนาดนั้นก็ได้ บอกตามตรงเมื่อกี้ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก…"

"เอ้ะ เมื่อกี้ว่ายังไงนะคะ?"

"เปล่า ๆ ผมแค่จะบอกว่าไม่ต้องซึมขนาดนั้นก็ได้"

"อ่า"

เธอนึกย้อนกลับไปตอนที่ตัวเองเกือบเอานมทับหัวอีกฝ่ายแล้วถอนหายใจ พ่อหนุ่มโอเมก้าคนนี้ช่างใจดีเสียจริง

'ขนาดล่วงเกินไปขนาดนั้นยังไม่โกรธ แถมยังปลอบใจเราอีกต่างหาก…'

"ขอบคุณนะคะ"

*******************************************

นี่เป็๲ครั้งแรกที่จูเลียซได้เห็นเด็กสาวตรงหน้ายิ้มออกมา

เส้นผมสีขาวสลวยของเธอ สะท้อนเข้ากับแสงอาทิตย์เกิดเป็๞ประกายระยิบระยับเหมือนกับผิวน้ำ

"ขอบคุณนะคะ"

เสียงที่ราวกับกระดิ่งลมก้องกังวาลในหูของชายหนุ่ม

"อืม…"

เขานิ่งอยู่นาน ก่อนจะหลุดออกจากพะวังเมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่างขยับจากทางด้านหลัง

กรอบแกรบ!

"!"

เขาหันกลับไปตั้งการ์ด เช่นเดียวกับสุภาพสตรีท่านนั้น

เป็๞เรเจอร์ โรนอล ที่เมื่อยจนเผลอขยับตัว

"เฮือก…อ-เอ่อคือ…คร่อก!"

ก่อนที่จะแกล้งทำเป็๞สลบกลับไปเหมือนอย่างเดิม

"..."

พวกคุณชายที่เหลือเมื่อเห็นพี่ใหญ่ทำเช่นนั้นก็พากันนิ่งกริบ ไม่กล้าขยับตัวแม้ว่าจะเมื่อยแค่ไหนก็ตาม

เพราะว่าพวกเขาไม่อยากพบประสบการณ์การกลายเป็๲ลูกบอลมนุษย์อีกแล้ว…

'ลืมไปเลย ว่าไอ้พวกนี้ยังอยู่…'

จูเลียซหรี่ตามองเหล่าคุณชายที่มีสภาพคล้ายกับกองผ้าขี้ริ้ว ก่อนจะได้ยินเสียงมิสไนติงเกลดังขึ้น

"รีบพาพวกเขาไปห้องพยาบาลก่อนเถอะค่ะ เ๹ื่๪๫อื่นค่อยว่ากันทีหลัง"

"อ่า ครับ"

******************************************

หลังจากกล่าวจบ เขาก็ใช้นิ้วชี้ตวัดไปกลางอากาศ

ฟวับ

ทันใดนั้นเหล่าท่านชายที่นอนกองอยู่ก็ลอยขึ้นจากพื้น พร้อมกับหน้าต่างโปร่งใสที่โผล่ขึ้นกลางสายตาของเธอ

[สกิล 'ควบคุมแรงโน้มถ่วงเป็๞วงกว้าง' LV 4 ผู้ใช้ จูเลียซ ไอแซค]

…

จูเลียซ…ไรนะ?

"..."

'...สงสัยจะเหนื่อยไปหน่อย'

หลังเจอเ๹ื่๪๫หน้าปวดหัวติดกันหลายชั่วโมง ก็คงไม่แปลกที่จะมีอาการตาล้าไปบ้าง ใช่ ต้องเป็๞อย่างนั้นแหละ! ไม่มีทางที่นายเอกตัวดีจะซัดเหล่าชายฉกรรจ์จนหมอบได้หรอก!

ไนติงเกลส่ายหัวกับความคิดของตัวเอง ก่อนจะจ้องไปที่หน้าต่างอีกครั้ง

[สกิล 'ควบคุมแรงโน้มถ่วงเป็๞วงกว้าง' LV 4

ผู้ใช้ จูเลียซ ไอแซค]

…ชื่อก็ยังเป็๲มันอยู่

'โอเค ชัดเจน'

ขวับ!

วิลแชร์หันกลับหลัง 160 องศา พร้อมกับตรงดิ่งไปข้างหน้าโดยไม่แม้จะหันกลับมามอง

สัญชาติญาณของเธอนั้นแม่นมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เป็๲เพราะจิตใต้สำนึกบอกว่าชายคนนี้อาจเป็๲ตัวปัญหา เธอจึงพยามเลี่ยงที่จะถามชื่อเขามาโดยตลอด

ซึ่งก็เป็๞ดั่งว่า ไอ้หมอนี่มันเป็๞๹ะเ๢ิ๨เดินได้จริง ๆ ด้วย!!

ไนติงเกลพยายามเดินหนี แต่อีกฝ่ายก็ยังคงตามมาพร้อมกับลูกโป่งสี่หนุ่ม

"เดี๋ยวครับ"

"...!"