(จบ) ตำนานจอมเวทย์วงแหวนที่หก

บทที่ 88:การขจัด

เฮรัค ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดว่าเขาต้องรีบออกจากเมืองสตอร์มและข้ามพรมแดนอาณาจักรไวโอเลตให้เร็วที่สุด

เหตุผลแรกคือทรัพย์สินล้ำค่าที่เขาหยิบฉวยมาจากเมืองหุบเขาหากเจ้าของที่แท้จริงตามมาทวงคืน ในยามนี้เขาย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ทางเลือกเดียวคือการหนีไปให้ไกลที่สุด

เหตุผลประการที่สองคือความพิกลพิการของเมืองหุบเขาอิทธิพลลึกลับของมันแผ่ซ่านมาถึงเมืองสตอร์มแล้วเฮรัคเชื่อว่าพลังทุกอย่างย่อมมีขอบเขต หากเขาถอยห่างออกมามากพอเขาจะหลุดพ้นจากพันธนาการที่มองไม่เห็นนี้

“ภารกิจของอาจารย์แลร์รียังไม่เสร็จถึงเวลามุ่งหน้าไปยังอาณาจักรโดริสแล้ว”

เขาพึมพำกับตัวเอง แม้การตามหาหญ้าหินจันทราจะเป็นเพียงข้ออ้างบังหน้าแต่มันก็เป็นแผนการเดินทางที่สมบูรณ์แบบในการหลบซ่อนตัว

เขาลูบหินยันต์สื่อสารในกระเป๋าแต่มันยังคงเงียบสนิท ในฐานะที่เขายังไม่เป็นพ่อมดทางการเขาทำได้เพียงรอรับข้อความจากแลร์รีเท่านั้น เมื่อตัดสินใจได้แล้วเขาจึงแจ้งข่าวแก่คนรอบข้าง

“เอาละ ข้าจะออกจากเมืองสตอร์มภายในสองสามวันนี้”

“หา?”

โรเบิร์ต อุทานด้วยความตกใจ

“ท่านจะไปที่ไหน?พาข้าไปด้วยได้ไหม?”

เฮรัคปฏิเสธทันทีอย่างไร้เยื่อใย

“ไม่ได้หรอก พาเจ้าไปมีแต่จะยุ่งยากเจ้าไม่ใช่สาวงามเสียหน่อย ข้าจะพาไปให้เกะกะทำไม”

“แต่...ข้ารู้สึกว่าอยู่กับท่านแล้วปลอดภัยกว่า”

โรเบิร์ตอ้อนวอนด้วยสายตาหวาดระแวง

เฮรัคหัวเราะลั่น

“ปลอดภัยกับข้า?แน่ใจนะ? แค่เดินทางกับข้าครั้งเดียวเจ้าก็เจอเรื่องเฉียดตายขนาดนี้แล้วหากตามข้าไปครั้งหน้า เจ้าอาจไม่มีโอกาสได้บ่นแบบนี้อีก”

คำเตือนนั้นทำให้โรเบิร์ตนิ่งเงียบไปเขาตระหนักได้ว่าตนเองเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาชีวิตอันเปราะบางของเขาคงไม่อาจทนรับความวิปริตของโลกเวทมนตร์ได้มากกว่านี้

เฮรัคหันไปขอความช่วยเหลือจากไมโลรองประธานสมาคมนักผจญภัยรับปากจะจัดการเรื่องเอกสารตัวตนปลอมและหนังสือเดินทางข้ามอาณาจักรให้โดยใช้เวลาประมาณเจ็ดวัน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เฮรัคต้องกบดานอยู่ในเมืองแห่งนี้

ในวันที่สาม

โรเบิร์ตกลับมาหาเฮรัคด้วยสภาพอิดโรยขอบตาดำคล้ำราวกับคนไม่ได้นอนมาหลายคืน

“ท่าน... ข้าฝันร้ายตลอดเลยฝันเห็นชายประหลาดถือขวานไล่ล่าข้า ทุกคืนหัวของข้าถูกฟันจนกระเด็นซ้ำแล้วซ้ำเล่าท่านคิดว่ามีบางอย่างตามหลอกหลอนข้าหรือไม่?”

เฮรัคจ้องมองชายผู้น่าเวทนาแม้ระบบสแกนจาก ชิปพันธุกรรม ของ เชนหลาน จะไม่พบสิ่งผิดปกติในเบื้องต้นแต่เขาก็ตัดสินใจจะทำ การบำบัดทางจิต เพื่อให้โรเบิร์ตสบายใจขึ้น

“ดูเหมือนจะมีบางอย่างจริงๆ”

เฮรัคแสร้งทำสีหน้าจริงจังเขาหยิบนาฬิกาพกเวทมนต์ออกมา

“นี่คือเวทแสงศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงมันสามารถขจัดคำสาปและฝันร้ายได้ข้าจะช่วยเจ้าสักครั้งเพื่อตอบแทนที่เจ้านำทางข้ามา”

เฮรัคแกว่งนาฬิกาพกช้าๆ พร้อมกับรีดเร้น พลังเวทมนต์เข้าไปกระตุ้นวงจรภายใน ทันใดนั้น แสงสีขาวนวลตาก็สว่างวาบออกมาปรากฏเป็นร่างจำลองของหญิงสาวที่ดูอ่อนโยนเธอโน้มตัวลงเป่าลมหายใจที่เปี่ยมด้วยไออุ่นใส่โรเบิร์ต

ทันใดนั้นสิ่งที่เฮรัคไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น...ควันสีดำข้นคลั่กสายหนึ่งพวยพุ่งออกมาจากร่างของโรเบิร์ตมันดิ้นรนราวกับมีชีวิตก่อนจะถูกแสงสีขาวแผดเผาจนสลายไปในอากาศ

“ตรวจพบ:พลังงานด้านลบในรูปแบบคำสาปจิตเวชถูกขจัดออกไปแล้ว”

เชนหลาน รายงานเสียงเย็น

เฮรัคขมวดคิ้ว

‘งั้นก็มีบางอย่างสิงสู่อยู่จริงๆสินะ...’

โรเบิร์ตทรุดเข่าลงโขกศีรษะกับพื้นด้วยความซาบซึ้ง

“ขอบคุณท่าน! ข้ารู้สึกเบาตัวขึ้นมากราวกับยกภูเขาออกจากอก ขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้า!”

“เอาละ กลับไปพักผ่อนซะ”

เฮรัคโบกมือไล่

ขณะที่โรเบิร์ตกำลังจะเดินพ้นประตูเฮรัคก็เรียกเขาไว้ด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นเย็นชาและจริงจัง

“ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากถามเจ้าเจ้าไม่จำเป็นต้องตอบก็ได้ ข้าแค่สงสัย...”

เฮรัคจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอัศวินหนุ่ม

“ข้าแค่อยากรู้ว่า...ใครเป็นคนจ้างเจ้าให้ลอบสังหารจอช?”