Secret Dungeon

ดีลอยท์ที่เห็นการกระทำของรูบี้ ก็รู้ได้ทันทีว่าเด็กสาวรู้ทันตัวเองแล้ว แต่ถึงรู้แล้วอย่างไร วันนี้ไม่มีใครจะช่วยให้ท่านรอดไปจากเงื้อมมือของข้าไปได้ เขาเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียวก็อยู่เบื้องหน้าของเด็กสาวแล้ว อีกฝ่ายจะหนีได้อย่างไร ?
"ท่านฉลาดดีนี่ แต่อย่ารู้เลยว่าข้าจะทำอะไรท่าน" ดีลอยท์คิดแต่ไม่ได้พูดออกมา เขาไม่อยากให้คำพูดหรือการกระทำของเขา ทำให้เด็กสาวต้องมองเขาแย่ไปกว่านี้อีกแล้ว แค่นี้ก็มากเกินพอแล้ว การเลือกที่จะเงียบและรอให้ยาของเขาออกฤทธิ์จะดีกว่า จากการทดสอบมันจะใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที ก็จะทำให้หมดสติลง
"เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นข้าจะบอกให้ท่านพี่จัดการเจ้า" รูบี้พูดเสียงดัง ความหวาดกลัวในจิตใจของเธอ ทำได้แค่หวังให้คำพูดขอเธอทำให้อีกฝ่ายกลัวและยอมปล่อยเธอไป เมื่อเห็นว่าไม่ได้ผลเธอจึงเลือกที่จะร้องขอความช่วยเหลือแทน
"ช่วยด้วย มีใครได้ยินไหม ช่วยข้าด้วย" รูบี้ตะโกนออกมาเสียงดัง ถึงอย่างนั้นเธอก็รู้อยู่แก่ใจว่าเสียงของเธอที่ออกไปนั้น มันเพียงพอแค่ให้คนที่ยืนอยู่หน้าประตูได้ยินเท่านั้น มันไม่มีทางที่จะดังออกไปไกลกว่านั้นได้แล้ว และเสียงของเธอเองก็ไม่สามารถที่จะดังไปกว่านี้ได้เช่นเดียวกัน
"ท่านไม่ได้ทานยา ? เป็นไปได้อย่างไร ข้าเห็นท่านนำมันเข้าปากและกลืนลงไปทันทีด้วยตาของตัวเอง" ดีลอยท์รู้ตัวว่าท่าทางของรูบี้นั้นผิดปกติ ยาควรจะออกฤทธิ์ได้แล้ว
"กินให้โง่สิ ข้าจะกินมันเข้าไปก็ต่อเมื่อเจ้าออกไปแล้วเท่านั้น" รูบี้ว่าดีลอยท์ก่อนที่เธอจะวิ่งกลับไปในห้อง เป้าหมายของเธอก็คือห้องน้ำ เธอคิดจะขังตัวเองอยู่ในนั้นจนกว่าพี่สาวของเธอจะกลับมา
"โอ้ย" รูบี้ถูกดีลอยท์จับแขนเอาไว้ ยังไม่ทันที่เธอจะได้เริ่มวิ่ง อีกฝ่ายก็ตอบสนองออกมาเสียก่อน ก่อนที่เขาจะโยนเธอขึ้นไปบนเตียง
"ข้าขอโทษ..........." ดีลอยท์พูดออกมาอย่างโง่งม เมื่อเห็นใบหน้าที่เจ็บปวดของรูบี้ กับน้ำตาที่ไหลลงมาของเธอ เมื่อครู่เขาลืมตัว เมื่อเห็นว่ารูบี้ตอนนี้กำลังจับแขนของตัวเองอยู่ จึงคิดขึ้นได้ว่าเขาใช้แรงมากเกินไป เขารู้อยู่แล้วว่ารูบี้นั้นอ่อนแอและไม่มีพลัง เพราะท่านโนร่ายังไม่อยากให้ท่านรูบี้เรียนรู้มันในตอนนี้
"เจ้า.......ปล่อยข้าไปเถอะ..............ข้าจะไม่บอกท่านพี่เรื่องนี้" รูบี้เห็นว่าดีลอยท์ดูอ่อนลง เธอจึงรีบพูดดีๆ เผื่อว่าอีกฝ่ายจะใจอ่อนลงและยินยอมปล่อยเธอไป
"ไม่ได้ ต่อให้ท่านไม่บอก ท่านโนร่าจะต้องถามท่านอยู่ดีว่าเกิดอะไรขึ้นกับแขนของท่าน อย่างไรเรื่องก็ต้องมาถึงข้า มีวิธีเดียวที่จะจัดการเรื่องนี้ก็คือ ท่านจะต้องเป็นของข้า เมื่อเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ท่านโนร่าอาจจะยอมยกโทษให้ข้าได้"
"ท่านชอบท่านมาก ท่านรู้บ้างไหม ข้าชอบรอยยิ้มที่สดใสของท่าน ใบหน้าที่งดงามหมดจดของท่าน น้ำเสียงที่ไพเราะและจิตใจที่อ่อนโยนของท่าน ข้าพยายามแสดงออกให้ท่านรู้ว่าข้าชอบท่านมากมายขนาดไหน แต่ก็เหมือนกับท่านมองผ่านไป ในสายตาของท่านเคยเห็นข้าอยู่บ้างไหม ในหัวของท่านเคยคิดถึงข้าบ้างหรือเปล่า"
ดีลอยท์พูดความในใจทั้งหมดออกมา
"ไม่เจ้าไม่ได้ชอบข้า เจ้าแค่อยากแต่งงานกับข้า เหมือนคนอื่นๆ" รูบี้พูดในสิ่งที่ตัวเองคิดออกมา
"ผิดแล้ว ตัวข้านั้นไม่เหมือนกับคนอื่นๆ ข้าชอบท่านจริงๆ ท่านดูให้ออกสิ แล้วท่านจะเข้าใจว่าข้านั้นชอบท่านมากขนาดไหน"
"ถ้าเจ้าชอบข้าจริงๆ อย่างนั้น เจ้าก็ปล่อยข้าไปเถอะ"
"อย่า....... อย่าเข้ามานะ"
"ข้าขอโทษท่านรูบี้ ไม่ต้องห่วง ข้าจะอ่อนโยนกับท่านให้มาก" ดีลอยท์ค่อยๆเดินเข้าไปที่เตียง เมื่อเห็นว่ารูบี้ร้องห้าม เขาจึงได้แต่ปลอบออกไป
"ฮือออ......... ไม่............ ช่วยด้วยยยยย" รูบี้รู้ตัวว่าไม่อาจหนีรอดจากอีกฝ่าย น้ำตาแห่งความเสียใจพรั่งพรูออกมาอย่างกับสายน้ำ
! ปั้ง
เสียงดังสนั่นเกิดขึ้นภายในห้อง ทำให้รูบี้รีบเช็ดน้ำตาเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น มีคนมาช่วยเธอแล้ว ? เมื่อเช็คน้ำตาจนมองเห็น เธอจึงพบว่าร่างของดีลอยท์นั้นทะลุติดอยู่กับกำแพงห้อง แต่กับไม่มีใครอยู่ในห้อง เมื่อเห็นดังนั้นเธอจึงรีบลุกขึ้นและวิ่งออกไปเปิดประตู แต่ยังไม่ทันที่จะไปถึง เธอก็สะดุดล้มลงเสียก่อน ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้สนใจรีบลุกขึ้นมา
! แก็ก
เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น เมื่อเปิดประตูออกมารูบี้เห็นร่างของผู้ชายตัวสูงยืนอยู่หน้าประตู จิตใจของเธอร่วงหล่นลงไปอีกครั้ง เธอไม่คิดว่าอีกฝ่ายถึงกับให้คนมายืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู ซึ่งนั้นหมายความว่าเธอไม่มีทางที่จะหนีได้ตั้งแต่แรกแล้ว
แต่เมื่อเธอแหงนหน้าขึ้นมองเพื่อหวังที่จะดูหน้าของอีกฝ่าย เธอกับพบใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย แต่มันกับให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างที่เธอไม่สามารถอธิบายออกมาได้ มันทำให้เธอยิ้มออกมาแม้ว่ากำลังร้องไห้อยู่ก็ตาม หัวใจของเธอพองโตขึ้นมาด้วยความดีใจอย่างที่สุก
"ฮือออออ พี่ชาย" รูบี้เข้าไปสวมกอดชายหนุ่มและร้องไห้ออกมา มันเป็นการร้องไห้ที่หนักกว่าครั้งไหนๆที่เคยมีมา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ข้าชอบท่านมาก

คล้ายกับเรื่องSecret Dungeon ที่คุณอ่าน

Secret Dungeon

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ข้าชอบท่านมาก

คล้ายกับเรื่องSecret Dungeon ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้