ตอนที่ 3: เงาในความฝัน
คืนนั้น ณิชากลับถึงอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ของเธอพร้อมกับความคิดที่สับสน ภาพของปราชญ์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว รอยยิ้มของเขาแฝงไปด้วยเสน่ห์ที่ยากจะลืม แต่สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจคือคำพูดและท่าทางของคนขับรถที่ดูเหมือนกำลังปกปิดอะไรบางอย่าง
"เราแค่เจอกันโดยบังเอิญ ทำไมถึงต้องคิดมากด้วยนะ" เธอบ่นกับตัวเอง พลางปลอบใจว่าเื่นี้คงไม่สำคัญอะไร
ทว่าในคืนนั้นเอง...
ณิชาฝันถึงปราชญ์อีกครั้ง ในฝันเธอเห็นเขายืนอยู่กลางสายฝน ใบหน้าของเขาเปื้อนคราบเื แต่แววตายังคงสงบนิ่ง เขายื่นมือมาทางเธอพร้อมกับพูดประโยคหนึ่งที่ะเืใจเธอจนสะดุ้งตื่น
“อย่าปล่อยมือจากผม ไม่ว่าคุณจะกลัวแค่ไหน...”
ณิชาตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยเหงื่อชุ่มตัวและหัวใจที่เต้นแรง เธอรู้สึกเหมือนฝันนั้นจริงเกินกว่าจะเป็เพียงจินตนาการ
วันต่อมา ณิชาใช้ชีวิตตามปกติในที่ทำงาน แต่ความคิดเกี่ยวกับปราชญ์ยังคงวนเวียนอยู่ตลอดเวลา ใน่พักเที่ยง เธอเดินออกไปซื้อกาแฟที่ร้านโปรด ระหว่างที่กำลังยืนรอคิว เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น
เบอร์ที่แสดงอยู่ไม่คุ้นเคย แต่เธอตัดสินใจกดรับ
“สวัสดีครับ คุณณิชาใช่ไหม?” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังมาจากปลายสาย
หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น “คุณปราชญ์? คุณรู้เบอร์ฉันได้ยังไงคะ?”
“เื่นั้นคุณไม่ต้องกังวล ผมแค่รู้ว่าคุณปลอดภัยก็พอ” เสียงของเขานิ่งและจริงจังจนณิชารู้สึกถึงความไม่ปกติ
“ทำไมคุณถึงพูดแบบนั้นคะ?” เธอถามด้วยความกังวล
ปราชญ์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “คุณกำลังจะเข้าไปอยู่ในบางอย่างที่คุณไม่ควรเกี่ยวข้อง แต่ตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว...”
คำพูดของเขาทำให้ณิชาเย็นวาบไปทั้งตัว เธออยากถามต่อ แต่สายถูกตัดไปอย่างกะทันหัน
ณิชายืนนิ่งอยู่ที่เดิม ใจของเธอเต็มไปด้วยคำถาม ความสงสัย และความกลัวที่เริ่มคืบคลานเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว
เธอเริ่มรู้แล้วว่า การพบกับปราชญ์ไม่ใช่เื่บังเอิญ และสิ่งที่รออยู่ข้างหน้า อาจเป็มากกว่าความเสี่ยงทั่วไปที่เธอเคยเผชิญมาในชีวิตนี้...
(โปรดติดตามตอนต่อไป)