ห้องล็อกเกอร์หลังซ้อมคาราเต้เงียบกริบ มีเพียงเสียงหอบหายใจของคินทาโร่ที่ยืนตัวสั่นอยู่มุมห้อง กลิ่นเหงื่ออบอวล อากาศร้อนจนแทบหายใจไม่ออก เสื้อคาราเต้เปียกชุ่มแนบกับตัว ผมดำยุ่งปิดหน้าผากขาวซีด คอนแทคเลนส์สีน้ำตาลเริ่มหลุด เผยให้เห็นตาแดงอ่อนวูบวาบในแสงสลัว
พายุยืนอยู่ตรงหน้า กล้ามแขนแน่นจากการซ้อมหนัก เสื้อคาราเต้เปียกเหงื่อแนบลำตัว ผมทรงอันเดอร์คัตชุ่มเหงื่อหยดลงกราม ดวงตาน้ำตาลเข้มจ้องคินนิ่ง
“เห้ย ช่วยเก็บของหน่อยดิ อย่ามัวยืนเหม่อ”
พายุพูดเสียงทุ้ม แซวพร้อมรอยยิ้มกวน มือหนายกขึ้นยันตู้ล็อกเกอร์ข้างหัวคินจนร่างบางของแวมไพร์มือใหม่ติดกับตู้ คินใจเต้นแรง กลิ่นเืของพายุพุ่งเข้าจมูกจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ ภารกิจดูดเืนี่มันยากจริง ๆ ยิ่งพายุเข้าใกล้ หัวใจคินยิ่งเต้นแรง
“ร้อนว่ะ”
พายุบ่น มืออีกข้างเลื่อนไปจับชายเสื้อคิน กระตุกออกจากกางเกงช้า ๆ ปลายนิ้วร้อนััผิวขาวซีด คินสะดุ้ง ขาสั่นจนต้องเกาะไหล่พายุไว้แน่น
“พ…พี่พายุ จะทำไรเนี่ย”
เสียงคินสั่นเหมือนเด็กน้อยที่ไม่เข้าใจอะไร พายุหัวเราะในลำคอ มองหน้าคินด้วยสายตาเ้าเล่ห์
“เงียบดิ เดี๋ยวพี่สอนเอง”
พายุกระซิบ มือเลื่อนขึ้นปลดกระดุมเสื้อคินทีละเม็ด เสื้อหลุดออกเผยผิวขาวเนียนที่เปียกเหงื่อ คินตัวสั่น มือเกาะไหล่พายุแน่นจนเล็บจิกผิว พายุโน้มหน้าเข้าใกล้ ลมหายใจร้อนเป่าริมฝีปากคิน ก่อนที่ปากจะครอบลงไปช้า ๆ ลิ้นไล้ััจนคินแทบลอย ศีรษะคินกระแทกตู้ล็อกเกอร์เบา ๆ เสียงดังก้องในห้องเงียบ
พายุถอนจูบ ใบหน้าเลื่อนลงต่ำ ริมฝีปากร้อนััผิวบริเวณคอ ไล่ลงไปถึงอก ปลายลิ้นวนเป็วงกลมช้า ๆ คินกัดปากแน่น พยายามกลั้นเสียง มือหนึ่งของพายุยันตู้ไว้ อีกมือเลื่อนลงจับเอวคินแน่น ควบคุมทุกการเคลื่อนไหว คินแทบยืนไม่อยู่ ขาลื่นไปกับพื้นเปียกของห้องล็อกเกอร์
พายุถอยออก ดวงตาน้ำตาลเข้มลุกโชน เขาะโขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า มือหนาดึงร่างคินให้ย่อตัวลงตรงหน้า คินหน้าแดง มือสั่นเกาะขาพายุไว้แน่น พายุยิ้มเ้าเล่ห์ มือข้างหนึ่งจับคางคินให้เงยหน้าขึ้น มองลงมาด้วยสายตายั่วยวน
“มา ทำตามพี่”
พายุสั่งเสียงทุ้ม มือข้างหนึ่งเลื่อนลง ดึงร่างคินให้เข้าใกล้ คินกลืนน้ำลาย มือสั่นเกาะต้นขาพายุแน่น พายุสูดหายใจแรง มืออีกข้างจิกผมคิน ดึงเบา ๆ ให้หัวของคินขยับเข้าหาตัวเขา คินหน้าแดงจัด ลมหายใจสั่น เขี้ยวแหลมเล็ก ๆ ของแวมไพร์โผล่ออกมาในปาก แต่กลับไม่ได้ช่วยอะไรเลย
พายุขยับช้า ๆ นำร่างกายส่วนที่ร้อนของตัวเองเข้าใกล้ปากคิน ผิวสีเข้มของปลายเนื้อพายุตัดกับความขาวซีดของคิน คินตาโต มองขึ้นไปที่พายุด้วยสายตางง ๆ ปนตื่นเต้น ปากสั่นระริกขยับเข้าใกล้ตามแรงดึงของมือพายุ ลิ้นของคินััผิวร้อน ๆ ช้า ๆ เริ่มจากส่วนล่างสุด ค่อย ๆ ไล่ขึ้นไปด้วยจังหวะงุ่มง่ามแบบแวมไพร์มือใหม่ ลมหายใจร้อนของคินเป่าผ่านผิวพายุ ทำให้พายุเกร็งตัว มือจิกผมคินแน่นขึ้น กล้ามแขนสั่น
“อ้า…โอว ดีมาก” พายุครางต่ำในคอ
คินพยายามทำตามสัญชาตญาณ ขยับลิ้นเลียจากโคนขึ้นไปถึงปลาย ด้วยจังหวะช้าและสั่นเทา เขี้ยวของคินเกือบจะขูดผิวพายุหลายครั้ง แต่คินพยายามกลั้นไว้ กลัวทำร้ายรุ่นพี่โดยไม่ตั้งใจ เสียงลมหายใจหนักของพายุดังก้องในห้องแคบ ๆ สลับกับเสียงหอบเบา ๆ ของคิน เสื้อผ้าที่กระจัดกระจายบนพื้นเปียกยิ่งเพิ่มความดิบ
กลิ่นเหงื่อและความร้อนจากร่างกายทั้งคู่ผสมกันจนแทบหายใจไม่ออก พายุสูดหายใจเฮือกใหญ่ ร่างกำยำสั่นแรงขึ้น มือจิกผมคินแน่นจนศีรษะคินกระตุก คินสะดุ้ง ปากยังคงขยับตามจังหวะที่พายุนำ หน้าแดงก่ำ
จังหวะนั้นเอง พายุเกร็งตัวสุดแรง กล้ามท้องกระตุก มือจิกผมคินแน่นจนคินแทบเสียหลัก คินสำลัก ลนลานยกมือปิดปาก ตาแดงฉ่ำน้ำ มองพายุด้วยความช็อก ตัวลื่นไถลไปกับพื้นเปียก พายุหอบหายใจ มองคินด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์
เวลาเหมือนผ่านไปนานมาก จนมีบางอย่างไหลอุ่นลื่นร้อน ไหลลงคอของคิน
“อ๊า”
“อ๊อก”
“เก่งกว่าที่คิดว่ะ”
เขากระซิบ
แล้วเสียง—แกร๊ก! เสียงกุญแจไขประตูดังลั่น
“เห้ย! ใครยังอยู่ในนั้นวะ?”
เสียงบอย เพื่อนร่วมชมรมคาราเต้ดังเข้ามา คินกับพายุสะดุ้ง คินล้มลุกคลุกคลานลื่นพื้นเปียก พายุรีบะโลงจากเก้าอี้ ดึงเสื้อที่ขยำอยู่ใกล้ ๆ มาสวมอย่างรวดเร็ว
“ซวยแล้ว!”
พายุกระซิบ มือคว้าแขนคินให้ลุกขึ้น คินยังสำลักอยู่ หน้าแดงก่ำ พยายามกลืนอะไรบางอย่างลงคอ
“บอย! รอแป๊บ!”
พายุะโ มือรีบคว้าเสื้อคินที่ตกอยู่โยนให้ คินสวมเสื้อแบบงง ๆ กระดุมผิดเม็ดไปหมด พายุผลักคินไปซ่อนหลังตู้ล็อกเกอร์ ก่อนเดินไปเปิดประตูให้บอย
“เห้ย ทำไรอยู่วะ ช้าเชี่ย!”
บอยะโเสียงดัง มองพายุที่ยิ้มแหย ผมยุ่งเหงื่อท่วมตัว
“แค่…เก็บของน่ะ”
พายุตอบเสียงขาด ๆ คินยืนหลบหลังตู้ หายใจหอบ มือกุมคอตัวเอง หน้าแดงจัด
บอยมองห้องที่รกเหมือนผ่านา ยิ้มแปลก ๆ
“อืม…เก็บของเนาะ”
เขาไม่ได้ถามอะไรต่อ เดินออกไปพร้อมหัวเราะคิกคัก
พายุถอนหายใจ หันมามองคินที่โผล่หัวออกมาจากหลังตู้
“รอดตัวไป”
พายุพูดยิ้ม ๆ มือลูบผมคินแรง ๆ จนผมยุ่งกว่าเดิม
คินมองพายุตาแดงวาว ใจยังเต้นตึกตัก ภารกิจดูดเืล้มเหลวอีกแล้ว แต่สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นในห้องล็อกเกอร์นี่…มันอะไรกันวะเนี่ย!
958
