บทที่ 47 เย่หัว-เยว่หัว(จบ)
“ต้าพังเจ้ารีบหลบไปเสีย” น้ำเสียงแหบแห้งกันแทบไม่เหมือนกับเสียงมนุษย์อีกแล้ว ล่องลอยออกมาจากของจางเหว่ยปากเบาๆ “เรื่องนี้มีเพียงคนเดียวที่ต้องสังเวยชีวิต เจ้ารีบพาเด็กคนอื่นหลบไปเสีย”
“...”
เด็กชายมองใบหน้าบิดาก็เงียบไปชั่วขณะหนึ่ง สายตาของเขาสอดส่ายไปทั่วร่างของบิดาตั้งแต่หัวจรดเท้า น้ำใสใสก็ไหลรินออกมาจากดวงตาของเขา อย่างที่ไม่อาจจะหักห้ามมันได้อีกต่อไป
“ท่านพ่อ...ท่านพ่อเป็นอะไรไปแล้วขอรับ ท่านพ่อคนเดิมของข้าหายไปไหน”
“เจ้าพูดอะไรของเจ้า ข้าก็ยังคงเป็นพ่อของเจ้าเหมือนเดิม มิมีอันใดมาเปลี่ยนแปลงสิ่งนี้ได้”
“... ท่านพ่อ ท่านพ่อ ท่านพ่อ!”
เด็กชายเริ่มร้องไห้จ้า เมื่อมองเข้าไปในดวงตาที่ เมื่อสนิทของผู้เป็นบิดา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเส้นโลหิตสีดำ ประดับประดาอยู่บนดวงหน้าที่ขาวซีดราวซากศพ เด็กชายก็หลุดควบคุมไปในที่สุด ทรุดเข่าลงร่ำไห้ ราวกับจะเป็นจะตาย
“ตาพังเจ้าเป็นอะไรไป...//... นี่มันก็ชักช้าเสียเวลาไปมากแล้ว” แต่ในขณะนั้นเอง ในตอนที่จางเหว่ยกำลังจะคุกเข่าลงไปปลอบใจลูกชาย สิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจสุดท้ายของเขาที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้ ก็มีอีกเสียงหนึ่งที่ดังออกมาพร้อมๆกัน...
... จากภายในร่างกายของเขาเอง
หลังจากนั้นก็เป็นภาพที่เด็กๆทุกคน เย่หัว จางต้าพัง หรือแม้แต่ตัวของจางเหว่ยเองก็ไม่คิดไม่ฝันเหมือนกัน
ฉัวะ!!
“!!”
“!!”
“!!”
มือข้างขวาของจางเหว่ยที่กำลังจะกอดปลอบบุตรชาย พุ่งเข้าแทง หน้าอกข้างซ้ายของจางต้าพัง กลางหัวใจของเด็กน้อยเข้าให้อย่างถนัดถะหนี่
“....!”
“....!”
“....!”
ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่เหลือค้าง บางคนถึงกับช็อกหมดสติลงไปในทันที
อ่อก...
อ่อก...
หยาดโลหิตสีแดงสดไหลออกมาจากหน้าอกของเด็กชาย เช่นเดียวกับ 2 ข้างริมฝีปากที่เริ่มกระอักนำสีเดียวกันออกมา เนื่องด้วยแขนของผู้เป็นบิดาที่ทะลวงจนทะลุทั้งปอดและหัวใจในคราวเดียวกัน
ไม่มีเสียงใดๆ ลอดออกมานอกจากเสียงหอบหายใจด้วยความเจ็บปวดของเด็กน้อย ตามมาด้วยเสียงล้มตึงลงกับพื้น เด็กชายอายุเพียงแค่สิบสี่ปีตายตกไปต่อหน้าต่อตาของน้องๆ และผู้เป็นบิดา ต่อด้วยเสียงกรีดร้องของเด็กๆที่ดังเสมอหวั่นไหว
“... ไม่ไม่! ไม่ไม่!! ไม่ไม่!!! ไม่!!!!”
จางเหว่ยร่ำร้องออกมาด้วยเสียงดังลั่นปานจะขาดใจ ราวกับโลกทั้งใบของเขาได้พังทลายลงต่อหน้าต่อตา แต่มันก็คงไม่ได้แตกต่างอะไรกันมากนัก เพราะหลังจากที่เสียภรรยาสุดรักของเขาไปแล้ว ลูกชายก็เป็นเพียงสิ่งเดียวที่สามารถยึดเหนี่ยวเขาเอาไว้ให้กับโลกใบนี้ได้
หลังจากนั้นราวกับภาพเหตุการณ์ ทุกสิ่งทุกอย่างชั่วชีวิตของเขาได้วนกลับมาอีกครั้ง วนซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า...
“ข้าก็แค่เพียงอยากจะเป็นพ่อที่ดูดีดูแข็งแกร่งในสายตาของเจ้า ข้ามิได้ต้องการอะไรมากไปกว่านั้นเลย ข้าไม่คิดเลยว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะจบลงแบบนี้ ถ้ารู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันจะเป็นเช่นนี้ ข้าคงจะยอมปลิดชีพตัวเองให้ตายตกไปตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อนแล้ว”
“...”
แม้คำพูดของเขาจะดูสวยหรูแค่ไหน แต่ร่างที่อยู่ในอ้อมอกเขา ก็ไม่มีการตอบสนองใดๆอีกต่อไปแล้ว...
“พ่อขอโทษ...”
“พ่อขอโทษจริงๆ...”
“เจ้าฟื้นขึ้นมาฟังคำขอโทษของพ่อก่อนได้หรือไม่”
“ลูกรักของพ่อ...”
“...”
ไม่มีการตอบรับใดๆ อย่างร่างที่ไร้วิญญาณ เช่นเดียวกับร่างของจางเหว่ยเองที่ค่อยๆร่วงลงไปกองกับพื้น ราวกับหุ่นกลที่ถูกตัดเส้นเอ็น ที่ดวงใจของเขาแตกสลาย แล้วตายลงไปทั้งๆแบบนั้น แต่เพียงแค่ไม่นาน อย่างที่เหมือนจะเป็นร่างไร้วิญญาณของเขา ก็ค่อยๆลุกยืนขึ้นจนเต็มความสูง แล้วแผ่รัศมีความน่าสะพรึงกลัวออกมาอย่างล้นหลาม จนทำให้เด็กๆทุกคนในบริเวณนี้สิ้นสติไปจนหมดสิ้น
“อา... ในที่สุดข้าก็ได้กายเนื้อของมันมาครอบครองเสียที ใช้เวลากว่า 10 ปี ถึงจะสำเร็จ”
เสียงใหม่ที่แปลกไปราวกับเป็นคนละคน พูดออกมาก่อนที่จะหันไปมองเด็กๆ
“ข้ามีอาหารมื้อแรกหลังจากที่ได้ร่างเนื้อมามากมายมหาศาลเชียว โดยเฉพาะเจ้าเด็กนังเย่หัว” มันกล่าวพลางใช้เท้าเขี่ยร่างของจางต้าพังออกไปไกลๆ แล้วยื่นมือมาจับปลายคางของเด็กหญิงเพียงคนเดียวที่ยังคงไม่สิ้นสติ
ไม่สิต้องบอกว่าในตอนนี้นางช็อคจนตาเหลือกค้าง เหลือเพียงแค่ตาขาวที่ว่างเปล่าไปแล้วต่างหาก “คนที่ทำลายแผนการของข้าที่ดำเนินมายาวนานตลอด 10 ปี จนเกือบที่จะพังไม่เป็นท่า แก้ว น่าจะเป็นอาหารจานหลักรสเลิศที่สุดเลยเชียวล่ะ”
“…”
“!!”
แต่เป็นในตอนนั้นเองที่อยู่ๆ ร่างของเด็กสาว ซึ่งเหมือนจะหมดสติไปได้สักพักหนึ่งแล้ว จู่ๆ ก็มีอุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล จนถึงขั้นมีเปลวเพลิงสีขาว ลุกไหม้ขึ้นมาทั่วร่างกายของนาง แล้วดวงตาที่เหลือกขาวไปแล้ว ค่อยๆกลับมามีแววอีกครั้งหนึ่ง มองไปยังร่างที่รีบดีดถอยห่างออกไปหลายก้าว
“เย่หัว...เย่หัว เย่หัวอย่างนั้นสินะ” เสียงเล็กๆ รำพึงรำพันกับตัวเอง
“ไม่ใช่เย่หัว แต่ข้าคือเยว่หัว!
ผู้ที่ถือกำเนิดขึ้นมาจากความรักของบิดามารดา
ผู้ที่ถือกำเนิดขึ้นมาเป็นดั่งแสงจันทรา
ผู้ที่เกิดมาเพื่อทำลายล้างความมืดมิด
ผู้ที่เกิดขึ้นมาเพื่อเป็นอริศัตรูกับสัตว์ยรกอย่างพวกเจ้า!! ”
.............................
จบซีซั่น1 แล้วจ้า
เล่ม1 เด็กหญิงประหลาดกับหมายักษ์ จบบริบูรณ์
อย่างที่บอกเอาไว้ล่วงหน้านะครับ สำหรับเรื่องบทพิเศษกับตอนอ่านล่วงหน้า
รายละเอียดบทพิเศษคือจะเป็นเนื้อหาส่วน “สำคัญ” ที่จะค่อยๆ ถูกเฉลยในเล่มถัดๆ ไป พิเศษให้คนที่อุดหนุนไรท์ได้รู้ก่อนครับจะมีด้วยกันสามบท ซึ่งถ้าไหวจะเข็นให้จบในวันพรุ่งนี้เลย
ซึ่งตอนพิเศษของเล่ม1นี้จะไม่มีในอีบุ๊คนะครับ เพราะตั้งใจจะเปิดให้เล่มแรกอ่านฟรีกัน บทพิเศษนี้จึงมีขายแค่ในรายตอนเท่านั้น(นักอ่านที่อยากอุดหนุนจะได้ไม่ต้องจ่ายเต็มด้วย ถือว่าช่วยๆ กัน)
โดยที่แต่ละตอนจะมีราคาอยู่ที่10บาทนะครับ จะซื้อหรือไม่ซื้อก็ได้ แค่ถ้าซื้อไรท์จะได้มีตังกินข้าวครับ แฮ่ะๆ
เดี๋ยวคืนนี้ผมจะรีบส่งอีบุ๊คขึ้นเวปเลย พรุ่งนี้จะได้มาปั่นตอนพิเศษให้เสร็จ มะรืนจะได้รีบต่อเล่มสองกันไปรัวๆ ครับ
ยังไงก็ขอบคุณที่ติดตามกันมาจนจบเล่มน้า ถ้ายังไงตามกันไปเรื่อยๆ จนจบเรื่องเลยนะครับ
อิอิ
146K
![ซากเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668145_30143215.webp)
