เกมส์ล่าชีวิตดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่อง จนเวียนมาถึงคนสุดท้ายก็คือลูคัส เนื่องจากองค์ชายถูกใจในตัวลูคัส จึงสั่งให้ทหารนำตัวลูคัสไว้ไปอยู่คนสุดท้าย
เมื่อได้รับสัญญาณออกตัว ลูคัสก็วิ่งไปยังทางเข้าอย่างสุดกำลัง องค์ชายรอให้ลูคัสวิ่งใกล้ถึงก็เตรียมยิงธนูออกไป
เด็กหนุ่มเข้าใกล้เส้นชัยมากขึ้นเรื่อยๆ ด้านหลังมีลูกธนูพุ่งตามมาติดๆ ก่อนที่ลูกธนูจะเข้าปักร่าง ลูคัสก็เบี่ยงตัวหลบอย่างเฉียดฉิวทำให้ลูกธนูพลาดเป้าไปหลายดอก
ลูคัสรีบเร่งฝีเท้าวิ่งเข้าเส้นชัย เร็วขึ้น เร็วมากขึ้น และในที่สุดความพยายามก็เห็นผล ลูคัสสามารถวิ่งถึงเส้นชัยได้ก่อนที่จะถูกลูกธนูสังหารได้สำเร็จ
ลูคัสถูกนำตัวไปรวมกับคนที่รอดก่อนหน้า มีเพียง3คนรวมทั้งลูคัสที่รอดอยู่ถึงตอนนี้ องค์ชายมองไปยังทั้งสามด้วยสายตาเบื่อหน่าย ก่อนที่จะหันไปออกคำสั่งกับมาคัส
“ข้าเบื่อแล้ว พวกเ้าไปตรวจดูบริเวณรอบๆอีกที หากเจอคนที่ยังซ่อนอยู่ให้นำตัวมันมาให้ข้า”
“ขอรับ!!”
ทหารรับคำสั่งพร้อมกับกระจายคนออกไปค้นหาทั่วหมู่บ้าน ผ่านไปครู่ใหญ่พวกทหารที่ออกไปตรวจสอบก็กลับมารายงาน
“ตรวจสอบเรียบร้อย ไม่พบเจอใครอีกขอรับ”
“งั้นก็ดี..ข้าอยากจะกลับแล้ว มาคัส รู้นะว่าต้องทำเช่นไร?”
“ขอรับองค์ชาย”
หัวหน้าทหารมาคัสเดินตรงมายังพวกที่เหลือรอด ไม่รีรอเขายกดาบยาวฟาดฟันใส่ชาวบ้านคนหนึ่งที่อยู่ด้านหน้าลูคัส ร่างของเขาแยกออกเป็สองท่อนสิ้นลมตายลงทันที
มาคัสไม่รอให้พวกลูคัสขยับตัว เขายกดาบขึ้นอีกครั้งและฟันลงร่างของชาวบ้านอีกคน เป็เช่นเดียวกับชาวบ้านคนแรกที่ถูกมาคัสฟัน ร่างของเขาถูกแยกออกจากกันทันที ตอนนี้เหลือเพียงลูคัสคนเดียวที่เหลือรอด ที่มาคัสไม่ลงมือกับลูคัสเพราะคำสั่งขององค์ชายให้เว้นลูคัสเอาไว้
“เ้ารู้ไหมทำไมเ้ายังไม่ตาย” องค์ชายกล่าวถามลูคัส
“ข้าไม่รู้” ลูคัสกล่าวตอบด้วยเสียงสั่นเครือ
“ข้าถูกใจเ้ายังไงล่ะ เอางี้เป็ไง หากเ้ายอมมารับใช้ข้า ข้าจะไว้ชีวิตน้อยๆของเ้าก็แล้วกัน”
“ข้ายอม ข้าจะยอมรับใช้ท่าน”
“ดี ดี เ้าตัดสินใจได้ดี ฮ่า ฮ่า ฮ่า มาหาข้า ข้าจะใส่ปลอกคอทาสให้เอง”
ลูคัสค่อยๆเดินเข้าไปใกล้องค์ชาย มาคัสที่อยู่ข้างๆก็รีบหยิบปลอกคอทาสออกมาและส่งไปให้องค์ชาย องค์ชายเตรียมจะใส่ปลอกคอทาสให้ลูคัส พร้อมกับเผยรอยยิ้มที่พอใจออกมา
วินาทีต่อมาลูคัสก็กระทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เด็กหนุ่มชักมีดสั้นประจำตัวออกมาพร้อมกับพุ่งตัวเข้าไปหาองค์ชายอย่างรวดเร็ว ด้วยความประมาทขององค์ชายทำให้ป้องกันไม่ทัน
ลูคัสเล็งมีดไปยังกลางหัวใจหมายจะปลิดชีพในครั้งเดียว แต่ด้วยความสามารถขององค์ชาย เขาสามารถเบี่ยงตัวหลบในวินาทีสุดท้ายที่มีดจะถึงตัว ทำให้มีดพลาดเป้าพุ่งเข้าไปที่บริเวณแก้มซ้ายแทน เกิดเป็รอยแผลน่าเกลียดขึ้นมา ของเหลวข้นไหลออกมาเป็ทาง
หัวหน้ามาคัสรีบเข้าควบคุมตัวลูคัสทันที เขาจับลูคัสกดไว้กับพื้นอย่างแ่า ทหารที่อยู่ใกล้ๆกับองค์ชายก็รีบเข้าไปพยุงตัวองค์ชายลุกขึ้น ในตอนนี้ลูคัสเตรียมตัวที่จะตายแล้ว วินาทีสุดท้ายของชีวิตลูคัสหลับตาลงหวนคิดถึงอัลเลนน้องชายสุดรักของตนเป็สิ่งสุดท้าย
“พี่ขอโทษนะ” เสียงพึมพัมพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา
เมื่อองค์ชายพบแผลบนใบหน้าตัวเองก็โกรธสุดขีด รีบเข้าไปคว้ามีดที่ตกอยู่เดินไปหาลลูคัสอย่างรวดเร็ว ภาพที่เกิดขึ้นในวินาทีต่อมานั้นโหดร้ายอย่างมาก องค์ชายที่กำลังเืขึ้นหน้าโหมกระหน่ำแทงไปยังช่องปากของลูคัสอย่างไม่มีทีท่าจะหยุด ร่างเล็กดิ้นทุรนทุรายขัดขืนเท่าที่จะทำได้ แต่มันก็ไม่เป็ผลมาคัสจับร่างเอาไว้อย่างแ่า ผ่านไปสักพักใหญ่องค์ชายก็หยุดแทงด้วยความเหนื่อย
สภาพใบหน้าลูคัสตอนนี้เละอย่างมาก สุดท้ายองค์ชายก็ปักมีดลงหัวใจของลูคัส ด้วยพิษาแเกินที่จะทน ในที่สุดลูคัสก็นอนแน่นิ่งไป องค์ชายเห็นสภาพของลูคัสก็คลายความโกรธลงไปบ้าง
“ถึงเมืองแล้วข้าจะคิดบัญชีกับเ้าทุกคน” องค์ชายกล่าวกับกลุ่มทหาร
“พวกเรารีบกลับเมืองกันก่อนเถอะขอรับ ข้าจะรักษาเบื้องต้นให้ก่อน”
พุ่มไม้หนึ่งบริเวณหมู่บ้านมีชายสองคนกับหญิงอีกสองคนกำลังซุ่มดูเหตุการณ์อยู่ เป็บิลลี่ ลิซ เลคและฟลอร่า หลังจากล่าเ้าหมูป่าั์ได้ พวกบิลลี่ก็เดินทางกลับหมู่บ้านทันที
แต่ก่อนที่เข้าไปในหมู่บ้านพวกเขาก็เห็นเหตุการณ์ซะก่อน จึงตัดสินใจซุ่มแอบดูเหตุการณ์ ระหว่างกำลังซุ่มอยู่ฟลอร่าก็วิ่งมาจากไหนไม่รู้เข้ามาหาลิซพร้อมกับน้ำตาที่ไหลพราก
เมื่อลิซได้สอบถามเื่ราวก็ได้รู้ว่าก่อนที่พวกทหารจะเข้ามาในหมู่บ้าน แม่ของฟลอร่าได้สั่งให้แอบอยู่บริเวณพุ่มไม้ใกล้ๆที่พวกบิลลี่มาหลบพอดี หากเกิดอะไรไม่ดีขึ้นให้รีบหนีไปทันที
ก่อนหน้าที่กลุ่มของบิลลี่จะมา ฟลอร่าก็ได้เห็นแม่ของตนถูกองค์ชายยิงธนูฆ่าตายต่อหน้าต่อตาในตอนที่เล่นเกมส์ ฟลอร่ากำลังจะวิ่งหนีตามที่แม่สั่งเสีย ก็ได้เจอกลุ่มของลิซกลับมาพอดี
“แม่หนู แม่หนูตายแล้ว...” เด็กสาวกล่าวซ้ำๆกับลิซ
“ไม่เป็ไรนะฟลอร่า ต่อไปพี่จะปกป้องหนูเอง” ลิซกล่าวปลอบแล้วก็ซุ่มดูกันต่อ
ในขณะที่กำลังซุ่มดูเหตุการณ์ ก็เป็เวลาเดียวกับที่ลูคัสกำลังจะฆ่าองค์ชาย เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วจนพวกบิลลี่ก็คาดไม่ถึง เมื่อมองไปอีกครั้งก็เห็นลูคัสกำลังถูกอีกฝ่ายกระหน่ำแทงเสียแล้ว บิลลี่รีบขยายมัดกล้ามเนื้อทันที เตรียมที่จะเข้าไปช่วยเพื่อนของเขา แต่ก่อนที่จะได้เข้าไปลิซก็ห้ามไว้ก่อน
“บิลลี่ ใจเย็นๆ ถ้าเราออกไปตอนนี้เราก็จะถูกฆ่ากันหมดแน่ เก็บความโกรธเอาไว้ก่อน”
“แล้วเธอจะปล่อยให้มันทำกับลูคัสแบบนั้นเหรอ!!”
“ฉันเข้าใจความรู้สึกของนาย ฉันเองก็รู้สึกไม่ต่างจากนายหรอกบิลลี่”
ในขณะที่กำลังโต้เถียงกันอยู่ มีทหารคนหนึ่งที่มีความสามารถในการได้ยิน ได้ยินทั้งสองกำลังพูดกันเข้าพอดี
“นั่นใคร ออกมาเดี๋ยวนี้”
“เวรละ มันได้ยินพวกเรา” เลคพูดขึ้นด้วยความใ
“องค์ชายขอรับ ข้าได้ยินเสียงคนคุยกันตรงหลังพุ่มไม้ตรงนั้น”
“ไปลากตัวมันมาให้ข้า!!”
กลุ่มทหารเดินตรงมาทางที่พวกเขาแอบอยู่ ลิซเห็นเช่นนั้นก็กล่าวบอกเพื่อนๆทันที
“พวกเราต้องหนีเดี๋ยวนี้ บิลลี่แบกฉันกับฟลอร่าคนละฝั่ง เลคนายเกาะหลังบิลลี่ไว้ รีบหนีพวกมันให้ไกลที่สุดเลย”
“แล้วลูคัสล่ะ?”
“ตอนนี้เรายังทำอะไรไม่ได้หรอก แต่ในอนาคตเราจะล้างแค้นให้กับลูคัสแน่ ตอนนี้รีบหนีกันก่อน”
ลิซกล่าวเร่งบิลลี่อีกครั้ง บิลลี่ก็เข้าใจที่ลิซจะบอก เขาเร่งเบ่งมัดกล้ามเนื้อขึ้นทันที แขนขวาและซ้ายก็คว้าตัวลิซกับฟลอร่าขึ้น เลคก็รีบะโเกาะหลังบิลลี่เอาไว้แน่น
เมื่อทุกคนเพร้อมแล้ว บิลลี่ก็เร่งฝีเท้าวิ่งออกไปทันที พวกทหารที่เห็นเช่นนั้นก็รีบวิ่งตามไป แต่ก็ตามความเร็วบิลลี่ไม่ทัน เห็นว่าพวกบิลลี่วิ่งหนีไปไกลแล้วก็รีบกลับมารายงานองค์ชาย
“เ้าพวกไร้ประโยชน์ ช่างพวกมัน รีบพาข้ากลับเมือง”
สิ้นเสียงคำสั่งองค์ชาย เหล่าทหารก็จัดขบวนเดินทางกลับเมืองทันที ส่วนฝั่งของพวกบิลลี่ก็วิ่งหนีอย่างสุดกำลังเป็เวลากว่าชั่วโมง เมื่อเห็นว่าหนีพ้นแล้วบิลลี่จึงหยุดพักที่บริเวณโขดหินกลางป่า
“แล้วเราจะทำยังไงกันต่อดีละ” เลคกล่าวถาม
“ฉันกับลิซเดินทางเพื่อช่วยลูคัสตามหาน้องชาย แต่ตอนนี้ลูคัสตายแล้ว ฉันจะลองตามหาอัลเลนต่อเพื่อบอกข่าวของลูคัสและล้างแค้นให้กับลูคัส”
“ฉันจะไปกับนายบิลลี่” ลิซกล่าว
“หนูไปกับพวกพี่ได้ไหม”
“ได้สิ จำไม่ได้หรอที่พี่เคยบอก พี่จะปกป้องหนูเอง แล้วนายล่ะเลค จะเอายังไง นายไม่จำเป็ต้องไปกับพวกเราก็ได้นะ”
“ข้าก็จะไปด้วย หากข้าไม่ได้ลูคัสช่วยเอาไว้ ข้าก็คงไม่รอด ข้าจะช่วยพวกเ้าล้างแค้นให้ลูคัสเอง”
“งั้นตกลงตามนี้ แล้วเราจะไปไหนกันต่อหลังจากนี้” บิลลี่กล่าวถามลิซ
“ตอนนี้เราน่าจะอยู่บริเวณกึ่งกลางระหว่างอาณาจักรวาเลเซียกับอาณาจักรอีเซีย เราควรจะเดินทางข้ามไปยังอาณาจักอีเซียเพื่อกบดานก่อน ถึงที่นั่นแล้วค่อยวางแผนกันอีกที”
“แล้วไอ้องค์ชายเวรนั่นมันเป็ใคร เธอรู้ไหม”
“ฉันเดาว่าน่าจะเป็พวกราชวงศ์จากอาณาจักรที่ตั้งอยู่บริเวณนี้นี่แหละ เราค่อยสืบข้อมูลมันทีหลัง ตอนนี้เราควรข้ามไปยังอาณาจักรอีเซียให้เร็วที่สุด”
“ตกลง”
“งั้นตอนนี้พวกเรามากินอาหารกันก่อนแล้วค่อยพักผ่อน พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางกันแต่เช้า”
2K
