[จบ] การกลับมาของสุดยอดนักฆ่าในตำนาน

บทที่ 57 อับอายขายหน้า

        หลินเจี้ยนหลูชอบเด็กหญิงตัวน้อยน่ารักคนนี้มาก

        “หนูน้อย เดี๋ยวไปกับฉันนะ อยู่กับผู้ชายเหม็น ๆ พวกนี้มันไม่สะดวกหรอก”

        เธอรู้สึกว่าถ้าสาวน้อยอยู่ที่นี่ ด้วยนิสัยซื่อ ๆ แบบนี้ สักวันหนึ่งลู่เฉิงเฟิงต้องฉวยโอกาสลวนลามเธอแน่ ๆ

        ยิ่งไปกว่านั้น ถ้ามีสาวน้อยอยู่ข้าง ๆ เธอก็จะรู้สึกกดดันน้อยลงในการปกป้องซูอี้จวิน

        หลินเจี้ยนหลูรู้ดีว่าถึงแม้สาวน้อยจะดูใสซื่อ แต่ฝีมือเธอต้องร้ายกาจมากแน่ ๆ

        สาวน้อยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “มีข้าวให้กินไหม”

        “เอ่อ…” หลินเจี้ยนหลูชะงักไป

        สาวน้อยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ฉันกินจุมากนะ”

        หลินเจี้ยนหลูหัวเราะเบา ๆ นับตั้งแต่ฝึกฝนลมปราณได้ ปริมาณอาหารที่เธอกินก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวเช่นกัน

        “วางใจได้ ไปกับฉัน อยากกินอะไรก็กินได้เลย”

        “จริงเหรอ” สาวน้อยเบิกตากว้าง

        หลินเจี้ยนหลูพยักหน้ายิ้ม ๆ

        “ตกลง ฉันไปกับพี่สาว”

        ลู่เฉิงเฟิงทำหน้าไม่ค่อยพอใจ รู้สึกไม่ยอม ‘ถ้ายายกระต่ายน้อยไปแล้ว ที่บ้านก็จะเหลือแค่ผู้ชายอกสามศอกสามคน ต้องเจอแต่หน้าเจ้าเสือ กับเจ้าม้าทุกวัน คิดแล้วก็ปวดหัวแล้ว’

        “ตกลงกันแล้วว่าจะให้ฉันเลี้ยง แล้วนี่จะทิ้งนายทุนของตัวเองแบบนี้เลยเหรอ” 

        “ใช่แล้ว” สาวน้อยตาโตหันไปมองหลินเจี้ยนหลู “เขาบอกว่าจะเลี้ยงฉันเอง”

        ไม่รอให้หลินเจี้ยนหลูพูด สาวน้อยตาโตก็ยื่นมือไปหาลู่เฉิงเฟิง “ถ้างั้นตอนนี้ฉันไม่ให้คุณเลี้ยงแล้ว เอาราคาข้าวกับค่าที่พักทั้งหมดมาให้ฉันเป็นเงินสดเลย”

        ลู่เฉิงเฟิงมีเครื่องหมายคำถามตัวโตผุดขึ้นในหัว “ฉันต้องให้เงินเธอเหรอ” 

        “ใช่สิ คุณบอกว่าจะเลี้ยงฉันเอง ค่าข้าวฉันตกวันละประมาณห้าร้อย ค่าอยู่ก็ตีไปสามร้อยละกัน รวม ๆ แล้ววันละแปดร้อย ฉันคิดให้คุณถูก ๆ ก็ได้ เอาเป็นว่าวันละห้าร้อยก็พอ”

        มุมปากของลู่เฉิงเฟิงกระตุก “เธอทั้งกินของฉัน อยู่ของฉัน ยังจะมาเอาเงินฉันอีกเหรอ?”

        “ก็คุณบอกเองว่าจะเลี้ยงฉันเอง”

        “แต่ตอนนี้เธอไม่ต้องการให้ฉันเลี้ยงแล้วไม่ใช่เหรอ?” 

        “ใช่ไง เพราะงั้นคุณก็เอาเงินที่ต้องเลี้ยงฉันทั้งหมดมาคิดเป็นเงินสดแล้วจ่ายให้ฉันทีเดียวเลยสิ”

        ลู่เฉิงเฟิงมึนงงจนสมองขาวโพลน “เดี๋ยวก่อนนะ ฉันงงหน่อย ๆ”

        “ไม่งง ๆ ง่ายจะตาย นี่ดูนะ ค่ากินค่าอยู่ของฉันวันละห้าร้อย ฉันอายุยี่สิบสอง คงอยู่ได้ถึงแปดสิบ แป๊บนึงนะ ฉันคิดเลขไม่ถูก”

        สาวน้อยมองไปทางหลินเจี้ยนหลูเหมือนจะขอความช่วยเหลือ

        หลินเจี้ยนหลูกลั้นขำ “วันละห้าร้อย ปีนึงก็ประมาณแสนแปด ถ้าน้องกระต่ายจะอยู่ไปอีกหกสิบปี ก็ราว ๆ สิบล้านแปดแสน ลดให้นิดหน่อย ตีไปสิบล้านพอ”

        “อื้ม ๆ ๆ” สาวตาแป๋วพยักหน้าหงึก ๆ

        “ตั้งเยอะ?” ลู่เฉิงเฟิงอึ้งไปชั่วขณะ “เดี๋ยวก่อนนะ ไม่ถูก นี่ฉันเป็นหนี้เธอสิบล้านเลยเหรอ พวกเธอเห็นฉันเป็นตัวอะไรกันเนี่ย เกือบโดนพวกเธอหลอกซะแล้ว”

        “ฮึ่ม! ไอ้คนหลอกลวง ไม่รักษาคำพูด ยังจะมาหลอกให้ฉันนอนกับคุณอีก โชคดีที่ฉันฉลาด ไม่ได้หลงกลคุณ ไม่งั้นคงโดนหลอกเสียหายใหญ่แล้ว”

        ลู่เฉิงเฟิงหน้าตึงด้วยความอับอาย

        สายตาของหลินเจี้ยนหลูเริ่มดูอันตรายขึ้นเรื่อย ๆ “เขาหลอกเธอให้นอนกับเขางั้นเหรอ?”

        “อืม” สาวน้อยตาโตพยักหน้า “เขายังบอกอีกว่าถ้าฉันไม่ยอมนอนกับเขา รอให้พี่สาวนอนกับเขาแล้ว ฉันต้องเสียใจแน่ ๆ แต่ฉันไม่มีทางยอมหรอก”

        “เรื่องนี้ฉันเป็นพยานได้” พยัคฆ์โลหิตพูดด้วยสีหน้าสะใจ

        ลู่เฉิงเฟิงจ้องเขาตาขวาง แล้วเอามือปิดหน้า อับอายแทบแทรกแผ่นดิน

        ‘ยายเด็กโง่ตาโตนี่ ทำไมถึงได้พูดทุกอย่างออกมาหมดเลยนะ?’

        “ลู่เฉิงเฟิง แกนี่มันไอ้ลามกจริง ๆ แกอยากตายใช่ไหม?”

        หลินเจี้ยนหลูกัดฟันกรอด มองซ้ายมองขวา หาอะไรสักอย่างที่จะใช้ตีเขาให้ตาย

        พยัคฆ์โลหิตล้วงมือไปด้านหลังหยิบปืนลูกโม่ขึ้นสนิมส่งให้หลินเจี้ยนหลู 

        “ให้ตายสิ!” 

        ลู่เฉิงเฟิงแอบมองผ่านซอกนิ้วเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เขาถึงกับยืนอึ้งไปชั่วขณะ ‘อยากจะฆ่าพยัคฆ์โลหิต เจ้าคนสารเลวนี่เสียจริง’

        ทันใดนั้นเขาก็รีบลุกขึ้นวิ่งอย่างกับกระต่ายเข้าไปในห้องแล้วล็อคประตูทันที

        “ลู่เฉิงเฟิง แกออกมาเดี๋ยวนี้” 

        หลินเจี้ยนหลูทุบประตูเสียงดัง

        ลู่เฉิงเฟิงซ่อนตัวสั่นเทาอยู่ข้างใน

        “ลู่เฉิงเฟิง ออกมาเดี๋ยวนี้”

        “ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น ลูกผู้ชายพูดคำไหนคำนั้น ฉันลู่เฉิงเฟิง ยืนยันคำเดิม”

        หลินเจี้ยนหลูหน้าแดงก่ำ ‘ไอ้คนลามก ชอบไปหว่านเสน่ห์ใส่ผู้หญิง แล้วยังพูดอีกว่าบั้นท้ายของฉันบีบแล้วรู้สึกสบายสุ้ตอนบีบหน้ากระต่ายนักล่าไม่ได้  เกินไปแล้วจริง ๆ’

        “ช่างไร้ยางอาย!” อาชาล่าวิญญาณวิพากษ์วิจารณ์

        พยัคฆ์โลหิตพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง “ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าผู้เฒ่าลั่วคิดอะไรอยู่? ถึงได้มอบสิบสองนักษัตรทมิฬให้กับเขา ผู้เฒ่าลั่วต้องถูกไอ้หน้าด้านนี่หลอกแน่ ๆ”

        ลู่เฉิงเฟิงหลบอยู่ในห้องเกือบครึ่งชั่วโมง แอบเอาหูแนบประตูฟังเสียงด้านนอก ผ่านไปสักพักจึงค่อย ๆ แง้มประตูแอบมองออกไปข้างนอก

        “ออกมาได้แล้ว ทุกคนไปกันหมดแล้ว” 

        พยัคฆ์โลหิตพูดด้วยสีหน้าสะใจ

        ลู่เฉิงเฟิงจึงค่อยออกมาอย่างโล่งอก

        อาชาล่าวิญญาณแซว “ไม่นึกเลยว่านายก็มีคนที่กลัวเหมือนกันนะ?”

        พูดเล่นเหรอ ผู้หญิงคนนั้นจะยิงจริง ๆ นะ ลู่เฉิงเฟิงบ่นในใจ

        “แกไม่เข้าใจหรอก นี่เรียกว่าลูกผู้ชายไม่ต่อสู้กับผู้หญิงต่างหาก”

        ลู่เฉิงเฟิงเดินเข้าไป ในดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์ จากนั้นก็แกล้งทำเป็นเผลอเหยียบเท้าของอาชาล่าวิญญาณ

        อาชาล่าวิญญาณที่มีบาดแผลที่เท้าอยู่แล้ว เจ็บจนต้องสูดลมหายใจเฮือกใหญ่

        “ขอโทษ ๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

        ลู่เฉิงเฟิงทำท่าตื่นตระหนกถอยหลัง ในความสับสนนั้นศอกของเขาก็ไปกระแทกท้ายทอยของพยัคฆ์โลหิตเข้าพอดี ใบหน้าของพยัคฆ์โลหิตจึงจมลงไปในชามโจ๊กที่เหลืออยู่ครึ่งชาม

        “ขอโทษด้วย ขอโทษด้วย พวกนายเห็นไหมว่าฉันช่างซุ่มซ่ามเหลือเกิน ฉันยังมีธุระ พวกนายกินเสร็จแล้วอย่าลืมเก็บโต๊ะให้เรียบร้อยด้วยนะ”

        ลู่เฉิงเฟิงรีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

        อาชาล่าวิญญาณหน้าบึ้งตึง “ฉันสงสัยว่าเขาตั้งใจ แต่ฉันไม่มีหลักฐาน”

        พยัคฆ์โลหิตเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับโจ๊กที่เปรอะเปื้อนทั่วใบหน้า กัดฟันพูดอย่างแค้นเคือง “ไอ้หมอนั่นมันตั้งใจแน่ ๆ ไอ้ลูกหมาตัวนี้มันช่างเจ้าเล่ห์ต่ำช้า จิตใจดำมืดเลวทราม”

        ลู่เฉิงเฟิงมาถึงลานจอดรถใต้ดิน แล้วขับรถไปที่อู่ซ่อมรถ

        อาชาล่าวิญญาณกับสาวตาโต เพื่อล่อให้เขาออกมา พวกนั้นได้ทำลายไฟหน้ารถของเขา อาชาล่าวิญญาณน่ะก็ช่างเถอะ แต่สาวตาโตนั่นเขาจะไม่ปล่อยไปง่าย ๆ สักวันเขาจะต้องให้เธอใช้ไฟหน้ารถของเธอเองมาชดใช้ให้เขาให้ได้

        หลังออกมาจากอู่ซ่อมรถ ขณะที่ลู่เฉิงเฟิงกำลังจะเรียกรถแท็กซี่กลับบ้าน ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

        เป็นคุณปู่ซูที่โทรมา บอกให้ชายหนุ่มไปกินข้าวเที่ยงที่บ้าน

        ลู่เฉิงเฟิงได้แต่กลอกตาอย่างช่วยไม่ได้ ‘ตาแก่นี่ต้องอยากหาคนเล่นหมากล้อมด้วยแน่ ๆ เล่นก็ไม่เก่ง แถมนิสัยยังไม่ดีอีก’

        ชายหนุ่มดูเวลาแล้วตัดสินใจไปที่บ้านตระกูลซูทันที

        หลังจากโบกรถแท็กซี่ได้แล้ว เขาเพิ่งขึ้นรถ หลินเจี้ยนหลูก็โทรเข้ามา

        “ฮัลโหล เพิ่งจะแยกกัน ก็คิดถึงฉันแล้วเหรอ?”

        แม้จะคุยกันผ่านโทรศัพท์ แต่ลู่เฉิงเฟิงก็ยังรู้สึกว่าตัวเองนั้นช่างกล้า พูดหยอดหลินเจี้ยนหลูไปได้

        [คุณปู่ซูบอกว่านายจะมาทานข้าวที่บ้านเหรอ?]

        “อืม”

        [ถ้างั้นแวะไปที่ซูกรุ๊ป พาเสี่ยวจวินมาด้วยนะ] 

        ลู่เฉิงเฟิงขมวดคิ้ว “เธอไม่ได้อยู่กับเสี่ยวจวินเหรอ?”

        [ตอนที่ฉันกลับมา เธอก็ไปบริษัทแล้ว บอกว่ามีธุระด่วน ฮั่นเหยียนไปกับเธอด้วย ไม่ต้องห่วงหรอก คงไม่มีอะไร]

        ลู่เฉิงเฟิงตอบรับเบา ๆ หลังจากวางสาย เขาก็โทรหาซูอี้จวินทันที

        คนในตระกูลซูถูกเหยียนเจี้ยนตงนำไปแขวนในดาร์กเว็บหมดแล้ว ไม่รู้ว่ามีคนกี่คนที่แอบจับตาดูตระกูลซูอยู่ ถ้าไม่มีหลินเจี้ยนหลูอยู่ข้าง ๆ เธอ แค่ฮั่นเหยียนคนเดียวคงไม่พอแน่