[จบ] ฉันก็แค่อยากอยู่เงียบ ๆ

บทที่ 38 นักรบเดือดเลือดคลั่ง

ร็อบบ์เดาไว้แล้วว่าทั้งสองคงจะมาถาม เขาจึงคิดไว้แล้วว่าจะทำอย่างไร และตอนนี้ชายหนุ่มเพียงเอาแขนห้อยลงมาจากอ่างอาบน้ำด้วยท่วงท่าสบาย ๆ

การกระทำนี้ทำให้แม่ชีตื่นตระหนกด้วยคิดว่านักบวชบ้านี่จะลงจากอ่างอาบน้ำ เธอไม่ปรารถนาจะเห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของผู้ชายจึงรีบหลับตาลง "พูดต่อไปสิ ไม่เห็นต้องลงมาและทำตัวเหมือนคนเสียสติเลย" 

ชายหนุ่มพูดเสียงอ่อน "ฉันดูเหมือนจะกระโดดออกจากอ่างเหรอ? ฉันแค่ขยับมือเองน่า อย่าเอะอะโวยวายไปก่อนสิ" 

"อ๋อ ก็แล้วไป" เสี่ยวอี้ค่อยเปิดเปลือกตาขึ้น แต่ก็ยังอายเกินกว่าจะมองไป เธอเหลือบมองไปที่ด้านข้างของร็อบบ์เท่านั้น ก่อนที่จะเห็นบางสิ่งที่กำแน่นอยู่ในฝ่ามือของเขา

"คุณวางแผนจะทำอะไร" เธออดถามไม่ได้ 

"ฉันแค่อยากจะอธิบายเรื่องราวที่ก่อนหน้านี้ฉันมีพลังมากขนาดนั้น และสิ่งที่ถืออยู่ในมือคงอธิบายความแข็งแกร่งของฉันได้" 

ความอยากรู้ของแม่ชีเอาชนะทุกสิ่ง เธอละทิ้งความแตกต่างระหว่างชายหญิงและก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ดวงตาแวววาวนั้นจ้องเขม็งไปยังมือที่กำแน่นของร็อบบ์ 

บารอนก็เช่นกัน เขาอยากรู้อยากเห็นมากกว่าแม่ชีเสียอีก ทักษะที่ร็อบบ์ใช้ก่อนหน้านี้คือสิ่งที่เบอร์เซิร์กเกอร์ทุกคนเฝ้าแสวงหา มันเจิดจรัสและงดงามมากเสียจนความอิจฉาก่อตัว มันคงจะดีถ้าเขามีพลังแบบนั้นบ้าง

และตอนนี้ความลับความแข็งแกร่งอยู่ในมือของร็อบบ์แล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะหายใจถี่รัวขณะก้าวไปข้างหน้า

ร็อบบ์ค่อย ๆ เผยสิ่งของในฝ่ามือ มันช้ามากจนบารอนแทบอดทนรอไม่ไหว อยากจะปรี่เข้าไปกระชากนิ้วของร็อบบ์ให้รู้แล้วรู้รอด 

แต่หลังจากนั้นไม่นานชายหนุ่มก็เผยฝ่ามือออก และสิ่งที่ปรากฏคืออัญมณีสีแดง เมื่อมองแวบแรกมันดูธรรมดาทั่วไป แต่ไม่นานก็ส่องแสงสีแดงสด ซึ่งเป็นสีโปรดของเหล่าเบอร์เซิร์กเกอร์ อีกทั้งยังเป็นสีของชะตากรรมของพวกเขา 

"นี่... นี่มันอะไรกัน" น้ำเสียงของบารอนเริ่มตะกุกตะกัก "สีของมันช่างเย้ายวน หืม? ฉันรู้สึกถึงพลังที่เปล่งออกมาจากมันด้วย" 

อิชีร์ยังมองไปที่หินโดยไม่กะพริบตา ซึ่งแตกต่างจากบารอนที่เป็นเบอร์เซิร์กเกอร์ผู้มีความรู้เวทมนตร์น้อยนิด อีกทั้งความสามารถในการตรวจจับยังอ่อนแอ ส่วนใหญ่แล้วเบอร์เซิร์กเกอร์ตัดสินสิ่งต่าง ๆ จากสัมผัสที่หกกันมากกว่า

อย่างไรก็ตาม อิชีร์เป็นแม่ชีที่มักหมกมุ่นอยู่กับเวทมนตร์ตลอด ดังนั้นจึงมีความสามารถอย่างน่าอัศจรรย์มากกว่าบารอน เธอรู้สึกถึงพลังอันท่วมท้นจากอัญมณี 

เสี่ยวอี้อดไม่ได้ที่จะถามว่า "นี่มันอะไรกัน? ฉันไม่เข้าใจ แต่รู้สึกว่ามีพลังเหลือล้น" 

ร็อบบ์ยักไหล่ "ฉันหยิบมันมาจากบนภูเขาโดยไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่รู้สึกว่ามีพลังมากเช่นเดียวกับที่คุณรู้สึกในตอนนี้ ดังนั้นจึงพกติดตัวไว้ตลอด แต่เมื่อเห็นเจ้ายักษ์สองหัวทำลายบ้าน อัญมณีในกระเป๋าก็ปล่อยพลังมหาศาลเข้าสู่ร่างกายของฉัน และเมื่อรู้ตัวอีกทีก็พบว่าเจ้ายักษ์สองหัวถูกสับเป็นชิ้น ๆ …โอ้ ฉันสาบานได้ด้วยความจงรักภักดีต่อเทพเจ้าแห่งแสง ฉันไม่รู้เรื่องเลยจริง ๆ" 

การสาบานต่อเทพเจ้าแห่งแสงเป็นเรื่องที่ร้ายแรงมาก เสี่ยวอี้จึงเชื่อคำพูดเหล่านั้นโดยปริยาย บารอนไม่สงสัยแม้แต่คำเดียว เขาจับจ้องไปที่อัญมณีไม่วางตา และใช้เวลานานทีเดียวกว่าจะเค้นเสียงกล่าวคำ "คุณพ่อ คุณหมายความว่าตราบใดที่ถืออัญมณีเม็ดนี้ คุณจะแข็งแกร่งเหมือนเมื่อตอนนั้นใช่ไหม" 

ร็อบบ์วางมาดเคร่งขรึม "อาจจะ… เอ่อ แน่นอนสิ!" 

บารอนกลืนน้ำลายดังเอื๊อก "นี่… นี่เป็นเรื่องจริง… มหัศจรรย์! นี่มันอะไรกันเนี่ย" 

จากนั้นเสียงร้องก็ดังเป็นระลอก ขณะเดียวกันก็มีร่างร่างหนึ่งปรากฏขึ้น เป็นเชอริล นักเวทผมแดงที่กระโดดออกมาตามบทซึ่งได้เตี๊ยมกันไว้ 

เธอชี้ไปที่อัญมณีในมือของร็อบบ์และตะโกนว่า "พระเจ้าจอร์จ! มันยอดมาก! มันเป็นอัญมณีต้องคำสาป ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณมีสิ่งนี้ ไม่แปลกใจเลยที่จะสู้กับเจ้ายักษ์ได้อยู่หมัด"

เมื่อเห็นสาวผมแดงเล่นใหญ่เบอร์นี้ นักแสดงที่ได้รับรางวัลออสการ์อย่างเขาจะทนไหวได้อย่างไร เขาจึงแสร้งสงสัย "อัญมณีต้องคำสาปคืออะไร" 

ด้านข้างกันนั้น บารอนกับเสี่ยวอี้ก็ถามอย่างไม่รู้ตัว "มันคืออะไรเหรอ?" 

เชอริลกระแอมไอสองครั้งและกระซิบว่า "เมื่อพูดถึงอัญมณีต้องคำสาป ต้องขอเกริ่นก่อนนะ มันเริ่มต้นเมื่อตอนที่ฉันยังเป็นนักเวทฝึกหัด ฉันถูกอาจารย์ของตัวเองขังไว้ในห้องสมุดให้ท่องจำหนังสือ ‘ตำราเวทมนตร์ไฟทั่วไป’ เมื่อเข้าใจก็จะสามารถออกไปได้ แต่ในขณะนั้นฉันกลับลองสุ่มอ่านหนังสือเล่มอื่น ๆ”

เมื่อสาวผมแดงบอกเล่าเรื่องราว แม่ชีก็เข้ามาแทรกและอดไม่ได้ที่จะบ่น "แต่อาจารย์ขังคุณไว้ให้อ่านหนังสือเล่มนั้น แล้วทำไมถึงไปอ่านหนังสือเล่มอื่น" 

เชอริลตอบให้ว่า "นักเวทต่างจากนักบวช เราเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและมักจะไม่ปฏิบัติตามกฎ ไม่แปลกที่นักเวทจะอ่านหนังสือมากมายไม่กำจัดเพียงแค่หนังสือเล่มเดียว" 

เสี่ยวอี้ "..." 

เมื่อบารอนได้ยิน เขาก็ดึงพวกเธอออกจากกันทันที และอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "คุณผู้หญิง คุณช่วยตรงประเด็นได้ไหม? เรากำลังพูดถึงอัญมณี" 

นักเวทผมแดงก็กลับมาเล่าเรื่องต่อ "ฉันเห็นหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ 'สมบัติลับต้องคำสาป' มีหน้าหนึ่งที่มีรูปอัญมณีที่เหมือนในมือของคุณโรเบิร์ตเลย" 

"โอ้โห!" บารอนตื่นเต้นและถามว่า "มันคืออะไร? พูดเลย พูดสิ!" 

เชอริลยิ้มกว้าง "อัญมณีที่ถูกสาปเป็นสมบัติลับที่เบอร์เซิร์กเกอร์ผู้ยิ่งใหญ่ทิ้งไว้ หรือก็คือ ‘นักรบเดือดเลือดคลั่ง’ นั่นเอง”

"นักรบเดือดเลือดคลั่ง?" บารอนอุทาน "ทำไมฉันไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับวีรบุรุษคนนี้" 

ร็อบบ์บ่นอุบ "คุณคิดว่ามีความรู้ครอบคลุมพอที่จะรู้ทุกอย่างในโลกเหรอ? คุณท่องชื่อบรรพชนของตัวเองทั้งหมดได้ไหม" 

บารอนดูเขินอายทันทีและก้มศีรษะอย่างรวดเร็ว "ขออภัยที่ฉันหยิ่งผยอง โปรดเล่าต่อ" 

เชอริลยกนิ้วโป้งให้ร็อบบ์จากด้านหลังและพูดต่อว่า "บรรพบุรุษของเบอร์เซิร์กเกอร์ได้รับบาดเจ็บสาหัสในการต่อสู้กับศัตรูที่แข็งแกร่ง ในลมหายเฮือกสุดท้าย เขาขอให้อาจารย์ผนึกวิญญาณในอัญมณี และรอวันเพื่อใช้ร่างกายของผู้อื่นต่อสู้" 

จากนั้นเธอก็ชี้ไปที่สิ่งที่อยู่มือของร็อบบ์ "และนั่นคืออัญมณีที่กล่าวขาน! มันเหมือนกับในหนังสือทุกประการ"