รักข้ามรั้ว

วันนี้ทั้งวันทั้งคู่จัดของจนเสร็จนั่งกันเเบบหมดสภาพเเม่ปุณณ์เดินลงมเห็นสภาพคนทั้งคู่เเล้วยิ้มๆ

"มาทานข้าวกันเเม่ทำข้าวต้มกุ้งไว้นะ"

"ครับ"ปุณณ์เอ่ยเเล้วลุกไปเเต่ทินจักรไม่เดินตามคนตัวเล็กรีบหันมามองด้วยความสงสัย

"ไม่ไปกินเหรออร่อยนะบอกให้"

"กูเเพ้กุ้ง ผมขอโทษนะครับเเม่"

"อ้าวเหรอเดี๋ยวไปทำอย่างอื่นให้นะลูก"

"ไม่ต้องครับเเม่ ข้าวผัดกินได้มั้ย"

"ทำไมเหรอจะทำให้กินหรืองัย"

"เออ ทำเป็๲เเค่ข้าวผัดนะอย่างอื่นทำไม่เป็๲"

"ก็ดีงั้นกูเข้าไปช่วย"

"ไม่ต้องจะทำเอง"

"ไม่เอากูจะไปช่วย"ทินจักรรีบเดินตามไปเเม่ปุณณ์มองเเล้วอดยิ้มไม่ได้

"อยากช่วยใช่มะหั่นคะน้าหั่นหมูดิ"คนตัวเล็กเอ่ยเอาคะน้ากับหมูว่างไว้ในกะละมัง

10นาทีต่อมาจึงหันกลับมาดูถึงกับ๻๷ใ๯

"โหใหญ่ไปอะไรเนี่ย"

"ก็กูอยากช่วยหนิ"

"มานี่เลยหันหมูหรือปั้นดินน้ำมันเนี่ยเเล้วดูคะน้าดิถามหน่อยกลืนลงมั้ยเนี่ย"ปุณณ์บ่นหยิบท่นคะน้ายกขึ้นมาให้ดูเเล้วส่ายหัวก่อนจะเอากลับมาหั่นเองกระทั่งเสร็จ

"เงียบๆเลยนะไม่ต้องช่วยไม่ต้องถาม"ปุณณ์เบรคไว้ล่วงหน้าทินจักรเลยนิ่งไม่เเมวไม่พูดไม่ถามยืนดูอยู่นิ่งๆจนเสร็จจึงยกออกมากินข้างนอก

"ปุณณ์ทำข้าวผัดอร่อยนะลูก"

"เเม่ชมผมทำไมก็ไม่รู้"คนถูกชมเขินทินจักรนั่งลงมองจานข้าวผัด...สีสันผ่าน หอมดี หน้าตาใช้ได้ตกลงฉันต้องชิมใช่มะ"ทินจักรคิด

"เอ้าไม่กินหละนั่งมองอะไรนั่งทำใจอยู่เหรอ"

"กินได้ปะเนี่ยมึง"

"งั้นไม่ต้องกิน"ปุณณ์ยกจานหนีทินจักรรีบดึงกลับ

"กินๆมึงใจเย็น"เขาเอ่ยเเล้วลองชิมดูก่อนจะยิ้มออกมา

"ใช้ได้นี่มึง"เขาเอ่ยจ้วงเข้าปากเคี้ยวดูอร่อยจนออกนอกหน้า

"กินให้หมดเดี๋ยวคนทำจะเสียใจนะลูก"เเม่ปุณณ์เอ่ยทินจักรหันมายิ้มให้ใจจดจ่อกับข้าวผัดตรงหน้าปุณณ์มองเขาเเล้วยิ้มออกมาอาการเขินกำเริบไปเเล้วตอนนี้

10นาทีต่อมา

ปุณณ์สังเกตุจานเขาเเล้วยิ้มกว้าง

"เเทบไม่ต้องล้างเลยเนอะอร่อยใช่มะ"

"ก็พอกินได้"ปุณณ์ถึงกับหุบยิ้มมองคนกวนตีนตรงหน้า

"ดูตาดิ ขวางเชียว กูล้อเล่นโอเคเลย"

"ช่างเเมร่งเหอะ"ปุณณ์เอ่ยทินจักรมองหาเเม่ปุณณ์ไม่อยู่เขาจึงพูดออกมา

"มึงงอนกูเหรอ"

"เปล่า งอนบ้าอะไร"

"เหรอ กูหยอกเล่นอร่อยถูกปากกูมากๆจบมะ"

"หึ..."

"ก็คนถูกใจทำให้กินก็ต้องถูกปากปะวะ"ปุณณ์ถึงกลับหันกลับมามองเขา

"กูให้รางวัล....จุ๊บ"ทินจักรจุ๊บเเก้มคนตัวเล็ก

"เห้ยไอ้เชี้ยพี่ทิน"คนตัวเล็กเอามือทาบหน้าตัวเอง

"เหี้ยก็เเฟนมึงปะทำไว้จะได้ชินงัย"

"ไม่เว้ย"

"อะไรชินเหรอลูก"ทั้งคู่สะดุ้งโหยงหันไปมอง

"เเล้วเเม่ได้ยินอะไรหละครับ"ปุณณ์รีบถามหน้าเสียมาก

"ก็อะไรชินๆนี่หละ"

"โล่งอก"ปุณณ์เอ่ย

"อะไรเหรอปุณณ์"

"เปล่าครับเเม่"

"เเม่จัดของเรียบร้อยพร้อมเปิดบริการวันจันทร์เเล้วนะ"

"ดีครับผมจะพาเพื่อนมาอุดหนุน"ทินจักรเอ่ย

"ตาทินพรุ่งนี้ไปทำบุญกับเเม่กับปุณณ์มั้ย"

"เเม่ครับ..."

"ไปสิครับดีด้วยผมอยากทำบุญ"

"ไอ้พี่ทิน ปฏิเสธบางเป็๲มั้ย"คำประโยคหลังเขากระซิบถาม

"จะไปมึงห้ามกูไม่ได้หรอก เป็๞เเฟนทำตัวให้น่ารักหน่อย"เขากระซิบตอบปุณณ์ขมวดคิ้วหน้างอใส่เขาทินจักรยิ้มกวนๆเเล้วหันไปคุยกับเเม่ปุณณ์ต่อทำเป็๞ไม่รู้ไม่ชี้

16.00น

ทินจักรมาส่งปุณณ์กับเเม่เเล้วตัวเองก็ขอไปพักผ่อนที่บ้านวันนี้เขาทรหดมาทั้งวันเดินจอดรถในบ้านเเล้วเดินเข้าบ้านไป ปุณณ์เหลือบมองกำเเพงบ้านเขาเเล้วมองไปข้างบน....ความสุขเเบบนี้มันคืออะไรวะยิ่งทำดี ยิ่งเห็นรอยยิ้มเเบบนั้น ทำพูดเเบบนั้นอีก ทำไมต้องเขินด้วยวะหรือกูจะชอบไอ้คุณชายปีศาจเข้าให้เเล้ว ทำพิษกูซะเเล้วไอ้พี่ทินบ้า...เขาคิดรีบวิ่งเข้าบ้านไป