ปีชูผิงที่ 1(ค.ศ. 190)
อ้วนเสี้ยวเ้าเมืองปุดไฮยกกำลังพลมาเสริมทัพกับโจโฉแห่งตันลิวทั้งสองได้ร่วมกันปลอมแปลงราชโองการของพระเ้าเหี้ยนเต้ประกาศส่งไปยังหัวเมืองต่างๆ ยังผลทำให้มีหัวเมืองจำนวนมากเข้าร่วมเพื่อชูธงปราบตั๋งโต๊ะจนในที่สุดสามารถจัดตั้งกองทัพพันธมิตร 18 หัวเมืองได้สำเร็จ มีกำลังไพร่พลทหารกว่าแสนคนกองทัพ 18 หัวเมืองยกเข้ามาเมืองหลวงเป็สองทาง คือเข้าที่ด่านกิสุยกวนหนึ่งและด่านเฮาโลกวนหนึ่ง หากทัพทั้งสองส่วนสามารถบุกเข้าถึงนครลกเอี๋ยงได้พร้อมกันจะเข้าโจมตีในลักษณะตีโอบจากสองทิศทาง ทำให้เกิดความพะว้าพะวังจากฝ่ายตั๋งโต๊ะ
มิคาดทัพหน้าที่นำโดยซุนเกี๋ยนเ้าเมืองเตียงสาบุกเข้าประชิดด่านกิสุยกวนกลับพบกับทัพใหญ่ของตั๋งโต๊ะที่นำโดยฮัวหยงทัพซุนเกี๋ยนเข้าต่อตีหักด่านเป็สามารถ แต่ก็ยังไม่อาจตีด่านแตกจึงส่งม้าเร็วไปยังทัพใหญ่ เพื่อขอกำลังเสริมและเสบียงอาหารซึ่งร่อยหรอลงทุกที อ้วนสุดผู้มีศักดิ์เป็น้องของอ้วนเสี้ยวซึ่งคุมกองเสบียงถ่วงเวลาเอาไว้เพื่อไม่ให้ซุนเกี๋ยนได้รับความดีความชอบเร็วเกินไปที่สุดนอกจากซุนเกี๋ยนหักด่านไม่สำเร็จแล้ว ยังถูกฮัวหยงตีโต้จนแตกพ่ายยับเยินควรทราบว่ากุญแจสำคัญของแผนการบุกสองทางทัพพันธมิตรอยู่ที่การเข้ายึดด่านกิสุยกวนและด่านเฮาโลกวนอย่างรวดเร็ว เมื่อไม่สามารถเข้ายึดได้ตามที่แผนกลยุทธ์ดังกล่าวจึงไร้ประสิทธิภาพไปโดยปริยาย
ฮัวหยงเมื่อทำลายทัพหน้าศัตรูได้ก็เหิมเกริมหนักยกทัพไปท้าอ้วนเสี้ยวรบถึงค่ายใหญ่ไม่ว่าส่งขุนพลผู้ใดออกมารับศึกล้วนถูกฮัวหยงสังหาร ขวัญกำลังใจของกองทัพพันธมิตรตกต่ำยิ่งเพราะเพียงแค่ฮัวหยงขุนพลชั้นรองของตั๋งโต๊ะยังไม่มีผู้ใดต้านทานได้แล้วหากเป็ลิโป้ยกออกมาเองยังจะมีผู้ใดรับมือได้? กระทั่งกวนอูแห่งไก่เหลียงเมืองฮอตั๋งถือง้าวัเขียวหนักแปดสิบชั่งควบขับม้าออกไปสับประยุทธ์ เพียงชั่วระยะเวลาอุ่นสุราเท่านั้นกวนอูหิ้วหัวฮัวหยงกลับมามอบให้กับอ้วนเสี้ยวเมื่อนั้นกองทัพทั้งปวงค่อยฟื้นฟูความฮึกเหิมกลับมาได้ส่วนหนึ่ง
ตั๋งโต๊ะแค้นจัดที่สูญเสียยอดขุนพลอย่างฮัวหยงภายใต้คำแนะนำของลิยู จึงจัดทัพใหญ่สามหมื่นให้ลิฉุยกุยกีนำทัพมุ่งไปที่ด่านกิสุยกวนคล้ายคิดทำศึกแตกหัก ทว่าเพียงเป็ทัพลวงเพื่อตบตาเท่านั้นกำลังหลักแท้จริงของตั๋งโต๊ะจำนวนห้าหมื่นนำโดยลิโป้ หวนเตียว และเตียวเจกลับมุ่งหน้าไปที่ด่านเฮาโลกวน เพื่อทำลายการโอบล้อมของทัพพันธมิตรเมื่อทัพของอ้วนเสี้ยวที่ด่านเฮาโลกวนแตกพ่ายสิ้นแล้ว ลิโป้ก็จะรวมพลบุกตีโอบทัพหลักที่ด่านกิสุยกวนโดยจะทำการประสานเสริมกับทัพของลิฉุยกุยกีพลิกจากรับเป็รุกในขั้นตอนสุดท้าย
ซึ่งหากทำได้สำเร็จความพ่ายแพ้ของทัพพันธมิตร 18 หัวเมืองย่อมอยู่เพียงแค่เอื้อม...
ค่ายใหญ่ทัพพันธมิตร18 หัวเมือง ด่านกิสุยกวน
อ้วนเสี้ยวใช้มือยกฝากล่องไม้ที่อยู่ตรงหน้าออกเมื่อกล่องถูกเปิดขึ้นเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ด้านใน อ้วนเสี้ยวก็แค่นเสียงออกมาคำหนึ่งแล้วใช้ฝ้าไม้ในมือกระแทกกล่องปิดผนึกลงตามเดิม สีหน้าเต็มไปด้วยความเ็า
“มีอะไรหรือพี่เปิ่นซู?” โจโฉเลิกคิ้วขึ้น เมื่อเห็นของอ้วนเสี้ยว
“เฮอะ! เพียงเป็ของขวัญจากตั๋งโต๊ะเท่านั้น” สีหน้าของอ้วนเสี้ยวมืดครึ้ม ที่แท้ภายในกล่องบรรจุไวด้วยศรีษะของอ้วนหงุยหลังจากที่ตั๋งโต๊ะรู้ว่าฮัวหยงสิ้นชีพ ก็สั่งให้คนบุกเข้าไปสังหารอ้วนหงุยแล้วตัดศีรษะส่งมาให้อ้วนเสี้ยวเป็การตอบแทนจริงอยู่ที่อ้วนเสี้ยวไม่ถูกกับอ้วนหงุย และเหล่าผู้าุโอันคร่ำครึในตระกูลอ้วนหนำซ้ำยังไม่พอใจอีกฝ่ายในเื่เสบียงสนับสนุน แต่อย่างไรก็ถือว่าเป็แซ่เดียวกันการที่ตั๋งโต๊ะทำเช่นนี้นับว่าเป็การหยามหน้าเขาโดยตรงอ้วนเสี้ยวย่อมอดไม่ได้ที่จะโกรธเกรี้ยว
อย่างไรก็ตามเมื่อดื่มสุราอุ่นร้อนเข้าไปจอกหนึ่งอ้วนเสี้ยวก็ข่มอารมณ์ลงได้ หันไปถามโจโฉว่า
“น้องเมิ่งเต๋อ(ชื่อรองของโจโฉ)บัดนี้ลิฉุย กุยกีนำทัพสามหมื่นเฝ้ารักษาด่านกิสุยกวนเราควรดำเนินแผนขั้นต่อไปอย่างไรดี?” อ้วนเสี้ยวหยั่งเชิง
โจโฉไม่ตอบทันทีเขาลุกขึ้นเดินไปยังระเบียง ค่ายผู้บัญชาการใหญ่ทัพ 18 หัวเมืองอย่างอ้วนเสี้ยวตั้งอยู่บนเนินเขานอกด่านกิสุยกวน เมื่อโจโฉเดินออกไปนอกระเบียงเขาสามารถมองเห็นทหารหลายหมื่นเบื้องล่างทั้งมองเห็นด่านกิสุยกวนที่อยู่ห่างออกไปลิบๆ ได้อย่างชัดเจน
“พี่เปิ่นซูท่านใช่คิดหรือไม่ว่าเหตุใดตั๋งโต๊ะถึงไม่ส่งขุนพลอันดับหนึ่งอย่างลิโป้ออกมารับศึก?”โจโฉกล่าวขึ้น กล่าวโดยหลักเหตุและผล เมื่อเผชิญหน้าศัตรูกล้าแข็งไม่ว่าผู้ใดก็จะต้องส่งขุนพลที่เก่งกาจที่สุดของตนออกมารับศึกเพื่อรับประกันชัยชนะ
“ท่านหมายถึง...?”อ้วนเสี้ยวฉุกใจคิด มองเห็นช่องโหว่ประการหนึ่ง...
“นั่นย่อมหมายความว่าทัพของลิฉุยและกุยกีความจริงเป็ทัพลวงที่ทำให้เราไขว้เขว ทัพหลักของตั๋งโต๊ะจะต้องเป็ลิโป้อย่างแน่นอน”โจโฉดีดีดนิ้ว อ้วนเสี้ยวคิดดูก็เห็นจริง จึงกล่าวต่อว่า
“หากว่าทัพหลักเป็ลิโป้ยกมาจริงก็นับว่าเหตุการณ์ตึงมือนัก เอ่ยถึงเล่ห์เหลี่ยมในสนามรบคนผู้นี้เ้าเล่ห์ราวกับสุนัขจิ้งจอก คิดจัดการกับมันหาใช่เื่ง่ายดายไม่” อ้วนเสี้ยวลูบเคราของตนเองไปมาสีหน้าเต็มไปด้วยความหนักใจ จากนั้นหยั่งเชิงถามว่า “น้องเมิ่งเต๋อท่านคิดว่าทัพของลิโป้จะเข้าโจมตีที่ใด?”
“ลิโป้ผู้นี้ห้าวหาญเข้มแข็งการศึกหากข้าเดาไม่ผิด ที่ตอนนี้มันไม่เคลื่อนไหวทันทีนั้นคงรอให้ทัพเราหลงกลยกเข้าตีทางด้านลิฉุยกุยกีก่อนเมื่อนั้นมันเคลื่อนทัพคราเดียวทำลายทัพเราที่ด่านเฮาโลกวนแตกทั้งวกอ้อมมาตีโอบในคราเดียว เมื่อนั้นทัพเราจะเหลือแค่สองทางเลือก หนึ่งคือสู้ตายสองคือถอยออกนอกด่านไป แต่ถ้าเป็อย่างหลังเราจะอยู่ในฐานะฏ”โจโฉวิเคราะห์ ทัพพันธมิตร 18 หัวเมืองที่ด่านเฮาโลกวนมีกำลังพลเพียงหมื่นเศษหากลิโป้เข้าตีหักจริงๆ ไหนเลยจะสามารถต้านทานได้อยู่
“ลิโป้ซ่อนตัวในความมืดรอให้พวกเราไม่ระวังตัวค่อยลงมือกระหน่ำซ้ำ นับว่าเ้าเล่ห์เพทุบายจริงๆ”อ้วนเสี้ยวถอนหายใจ แล้วถามว่า “แต่คงไม่ถึงกับไม่มีทางรับมือกระมัง?”
“พี่เปิ่นซูทัพ 18 หัวเมืองเรามีกำลังพลนับสิบหมื่น ขอเพียงส่งคนไปเพิ่มที่ด่านเฮาโลกวนอีกสามหมื่นก็จะมีความสามารถในการยันทัพลิโป้เอาไว้แล้ว” โจโฉกล่าวอย่างพิจารณา
“ดี!” อ้วนเสี้ยวตบโต๊ะ แล้วกล่าวว่า “ถ่ายทอดคำสั่ง ให้จัดกำลังพลอีกสามหมื่นยกไปสมทบกับแม่ทัพอองของและกองซุนจ้าน ทั้งแม่ทัพโตเกี๋ยมที่ด่านเฮาโลกวน ส่วนทางด้านทัพใหญ่ให้จัดเวรยามหนาแน่นกว่าเดิม ระวังลิฉุยกุยกีฉวยโอกาสบุกตีโดยไม่ทันระวัง”
“ขอรับ!” กุนซือของอ้วนเสี้ยวขานรับ พร้อมร่างคำสั่งลงบนกระดาษเพื่อประทับตราแม่ทัพใหญ่ทันที
“แม่ทัพโจโฉแห่งตันลิวรับคำสั่งให้ท่านคุมพลสามพันยกไปสมทบที่ด่านเฮาโลกวน เพื่อสอดแนมข้าศึกมีเหตุการณ์คืบหน้าประการใดให้รายงานโดยตรงต่อข้า” อ้วนเสี้ยวกล่าวต่อ
“ข้าน้อยรับคำสั่งท่านแม่ทัพใหญ่”โจโฉประสานมือ แม้รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้างหากไม่แสดงออกทางสีหน้าความจริงแล้วโจโฉคาดว่าตนจะได้รับบทบาทที่โดดเด่นกว่านี้มิคาดอีกฝ่ายกลับผลักไสตนไปเป็หน่วยสอดแนม เท่ากับว่าหมดโอกาสในการทำผลงานโดยตรงควรทราบว่าฝ่ายสอดแนมในสมัยราชวงศ์ฮั่นไม่ได้รับความสำคัญเท่ากับหน่วยสืบราชการลับในยุคหลังเมื่อสืบได้ข่าวสารใดมาจะต้องรายงานไปยังกุนซือของแม่ทัพเพื่อกรองข้อมูลและกำหนดยุทธการข่าวสารที่ได้มาย่อมกลายเป็ผลงานของกุนซือผู้นั้นแล้วส่วนผู้รายงานข่าวอย่างมากได้เลื่อนตำแหน่งขั้นเดียว
นอกจากนั้นโจโฉยังได้ยินมาอีกว่าสาเหตุที่ที่ซุนเกี๋ยนเ้าเมืองเตียงสาพ่ายศึก พลาดโอกาสเข้ายึดด่านกิสุยกวนเป็เพราะการขัดแข้งขัดขาของอ้วนสุดเ้าเมืองลำหยงซึ่งมีศักดิ์เป็น้องของอ้วนเสี้ยว อ้วนเสี้ยวเองก็รู้เื่นี้ทว่ากลับไม่ลงโทษอ้วนสุดตามวินัยทัพนับว่าคนผู้นี้หาได้มีความยุติธรรมไม่ เพียงเห็นแก่พวกพ้องของตนเองเป็หลัก
อย่างไรก็ตามโจโฉไม่คิดเปิดโปงอีกฝ่าย แต่ในเมื่อเห็นซึ้งถึงนิสัยอ้วนเสี้ยวเช่นนี้ไม่อาจไม่คิดวางแผนสำหรับตนเองในอนาคตแล้ว
“เฮอะ! อ้วนหงุยเอ๋ยอ้วนหงุย ข้ามิใช่กระตุ้นเตือนเ้าแล้ว? นี่ไม่อาจโทษข้าได้” เมื่ออยู่ตามลำพังอ้วนเสี้ยวแสยะยิ้มให้กับศีรษะของอ้วนหงุยในกล่องไม้ซึ่งเบิกตาโพลงเหลือกมองอ้วนเสี้ยวราวกับกำลังโกรธแค้น การตายของอ้วนหงุยนั้นพอดีสบใจอ้วนเสี้ยวตอนนี้เท่ากับว่าตระกูลอ้วนแดนจงหยวนกลายเป็ัไร้หัว ง่ายต่อการฮุบกลืนที่อ้วนเสี้ยวหมายตาย่อมเป็กิจการทั้งหมดของตระกูลอ้วน ซึ่งสามารถใช้สร้างรากฐานให้กับเขาได้ในวันหน้า
“มาแล้ว?”อ้วนเสี้ยวกล่าวขึ้น เมื่อรู้สึกว่ามีคนเดินเข้ามาในกระโจมผู้บัญชาการ
“ท่านแม่ทัพ”ชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินเข้ามาในกระโจมแม่ทัพ คนผู้นี้รูปร่างสูงใหญ่ตามแบบฉบับชาวเหนือ ใบหน้าแม้ไม่ถึงขั้นหล่อเหลาทว่าก็น่ามอง เสียแต่ว่าคนผู้นี้ทำหน้าดุดันอยู่ตลอดเวลาเท่านั้น ทำให้ดูราวกับว่าเขาแผ่รังสีอำมหิตออกมาจางๆ
“อยู่ตามลำพังเ้าสามารถเรียกข้าว่าท่านลุงได้”อ้วนเสียวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตา ที่แท้ชายหนุ่มผู้นี้นามว่า โกกัน(หรือเกาก้านตามสำเนียงจีนกลาง) เป็หนึ่งในขุนพลใต้ร่มเงาของอ้วนเสี้ยวทั้งยังมีศักดิ์เป็หลานของเขาอีกด้วย
“ท่านลุง”โกกันคารวะอีกครั้ง จากนั้นถามว่า “ไม่ทราบท่านลุงเรียกผู้หลานมาในครานี้ด้วยเหตุใดขอรับ?”
อ้วนเสี้ยวเลื่อนกล่องไม้ส่งให้ดูโกกันชะโงกมอง ก็เห็นหัวของอ้วนหงุยถูกบรรจุอยู่ จึงกล่าวอย่างแปลกใจว่า“นี่มันอ้วนหงุยอ้วนกงนี่ขอรับ เหตุใดจึงเป็เช่นนี้?”
“เฮอะ! ข้าไม่คิดเอ่ยถึงเื่ราวอีก” อ้วนเสี้ยวแค่นเสียงอีกครั้ง กล่าวต่อว่า “อ้วนหงุยตายแล้วคาดว่าตั๋งโต๊ะคงไม่ปล่อยตระกูลอ้วนเอาไว้ อ้วนไช่(ชื่อรองของโกกัน)ข้ามีงานอย่างหนึ่งคิดมอบหมายให้เ้าไปทำ”
“ขอท่านลุงโปรดสั่งข้ามาได้เลย”โกกันประสานมือ กล่าวอย่างห้าวหาญ
“คาดว่าอีกไม่นานทัพใหญ่ของตั๋งโต๊ะที่นำโดยลิโป้จะเปิดศึกที่ด่านเฮาโลกวน เมื่อนั้นในเมืองหลวงย่อมเกิดความวุ่นวายไม่มากก็น้อยข้า้าให้เ้าคัดไพร่พลมือดีสักสองพัน ลอบเข้าไปที่ตึกตระกูลอ้วนในนครลกเอี๋ยง”อ้วนเสี้ยวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ ดวงตาหรี่แคบลง
“เข้าไปทำไมหรือขอรับ?”โกกันถาม
“ตระกูลอ้วนที่ภาคกลางเก็บสะสมทรัพย์สมบัติไว้มากมายแต่ที่ข้า้าก็คือกิจการต่างๆ ที่ตระกูลอ้วนภาคกลางถือครองอยู่กิจการค้าข้าวสาร เกลือ เหล้า และทุกๆ อย่างที่อ้วนหงุยถือครองไว้เ้าไปเอามันมาให้กับข้า” อ้วนเสี้ยวกล่าวพร้อมกับปิดฝากล่องไม้ที่บรรจุศีรษะอ้วนหงุยลงแม้ผู้ที่ส่งมันมาให้จะอาบเคลือบน้ำยาป้องกันการเน่าเปื่อย แต่ขอเพียงเป็เนื้อหนังที่ตายแล้วไม่นานจะเริ่มเขียวคล้ำอุจาดตาอยู่ดี
“แล้วถ้ามีคนขัดขวางล่ะขอรับ?โดยเฉพาะคนตระกูลอ้วน” โกกันหยั่งเสี่ยงไหนเลยคนตระกูลอ้วนจะส่งมอบกิจการเ่าั้ให้ง่ายๆ
“ล้วนฆ่าได้ทั้งสิ้น!” อ้วนเสี้ยวคำรามด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม
“แล้วถ้ามีคนขัดขวางล่ะขอรับ?”ชายวัยกลางคนร่างใหญ่ในชุดเกราะระดับขุนพลผู้หนึ่งกล่าวถามขึ้น อ้วนสุด ได้ยินเช่นนั้นก็เผยยิ้มเย็นเยียบแล้วกล่าวว่า “ล้วนฆ่าได้ทั้งสิ้น”
“นายท่านเช่นนี้ไม่ดีกระมัง ตระกูลอ้วนล้วนเป็สายเืเดียวกับท่าน” ขุนพลในชุดเกราะนามกิเหลงเป็ขุนพลคู่ใจของอ้วนสุด
“เฮอะ! แล้วยังไง ข้าจำได้ว่าอ้วนเสี้ยวเคยส่งสาร์นไปแจ้งเตือนให้พวกมันรีบหนีแต่พวกมันไม่ฟังเอง โทษข้าได้หรือ?” อ้วนสุดรินสุราลงจอกแล้วยกขึ้นดื่มตามด้วยเนื้อแห้งทอดคำหนึ่ง เขาทำหน้าที่เป็ผู้รับผิดชอบกองเสบียงย่อมมีสุราอาหารกินไม่ขาดปาก
อ้วนสุดกล่าวต่อว่า“อีกอย่างสิ่งที่ข้ากำลังทำอยู่ไม่ได้เป็การช่วยรักษาทรัพย์สมบัติตระกูลอ้วนหรอกหรือ เมื่ออ้วนหงุยตายแล้วอีกไม่นานตั๋งโต๊ะย่อมรู้ว่าตระกูลอ้วนแดนจงหยวนมั่งคั่งร่ำรวยแค่ไหนแล้วคนอย่างมันมีหรือจะไม่อยากได้สมบัติตระกูลอ้วน?” อ้วนสุดแสยะยิ้มที่มุมปาก เขาเป็เ้าเมืองลำหยงความจริงเป็เมืองน้อยอันธุรกันดารยากที่จะขยายรากฐานแต่หากได้กิจการของตระกูลอ้วนมาอยู่ในกำมือ มันย่อมเป็คนละเื่แล้ว
“ดังนั้นแทนที่จะปล่อยให้ตั๋งโต๊ะยึดไปเราก็ชิงลงมือก่อนไม่ดีกว่าหรือ?...ความคิดของนายท่านช่างปราดเปรื่องยิ่งนัก”กิเหลงประสานมือ คนผู้นี้เติบโตจากแดนรกร้างทางเหนือ เคยเป็กระทั่งโจรปล้นชิงม้าไหนเลยจะเคยสนใจเื่คุณธรรมมาก่อน หาไม่แล้วคงไม่สุมหัวรวมกับอ้วนสุดแต่แรก
“ดี! เช่นนั้นข้ามอบเื่นี้ให้เ้าจัดการก็แล้วกัน” อ้วนสุดโยนเนื้อทอดเข้าปากอีกชิ้นหนึ่งอย่างสบายอารมณ์กิเหลงรับคำแล้วถอยกายออกไป
อำนาจและผลประโยชน์ย่อมไม่ปราณีผู้ใดทั้งสิ้น แม้กระทั่งกับคนแซ่เดียวกัน...
ในขณะที่สองพี่น้องตระกูลอ้วนกำลังวางแผนปฏิบัติการอยู่นั้นจางหลงก็กำลังฝึกกระบี่ในตำหนักริมน้ำ ซึ่งแท้จริงแล้วเป็เพียงเก๋งน้อยที่ปลูกริมสระบรรยากาศร่มรื่นและเงียบสงบ เหมาะกับการฝึกวิทยายุทธ์ยิ่งนัก
เพลงกระบี่ัทรราชย์เป็วิชายุทธ์ที่มีการเรียงระดับความยากเป็ขั้นบันไดขั้นแรกนั้นเรียกว่าขั้นก่อตั้ง เป็การฝึกลมเสริมสร้างลมปราณภายใน จางหลงนั่งขัดสมาธิจิตใจสงบนิ่งชักนำลมปราณจากจุดตันเถียนให้โคจรไปตามจุดต่างๆ ตามเคล็ดวิชากระบี่รู้สึกภายในร่างกายหมุนวนด้วยลมปราณร้อนลวกสายหนึ่งมันร้อนจนทำให้จางหลงหลั่งเหงื่อออกมาจนเปียกชุ่มแม้อากาศรอบกายจะหนาวเหน็บอยู่บ้างก็ตาม
ลมปราณสายแรกกระจายไปตามร่างกายส่วนต่างๆจางหลงรู้สึกมีกำลังวังชาเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมควรทราบว่าร่างกายของเหี้ยนเต้แต่เดิมอ่อนแออย่างยิ่งเพียงออกแรงเดินไกลหน่อยก็เริ่มเหนื่อยหอบแล้วแต่เมื่อโคจรพลังปราณตามแนวทางวิชากระบี่ัทรราชย์จางหลงเชื่อว่าเขาสามารถวิ่งตะบึงได้ถึงร้อยลี้ในคราเดียวหนำซ้ำลมปราณที่ร้อนแรงราวสุริยันนี้ยิ่งโคจรก็ยิ่งหนุนเนื่องออกมาราวกับไร้ที่สิ้นสุด
“ฮ่าห์!” จางหลงคำราม ต่อยหมัดออกคราหนึ่งลมปราณที่แผ่พุ่งออกมาถึงกับทำให้ผิวน้ำกระเพื่อมเป็ระลอกคลื่นจางๆ แน่นอนนี่เป็เพียงขั้นแรกของลมปราณกระบี่เท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นจางหลงก็พึงพอใจกับผลลัพธ์ ในเมื่อขั้นแรกยังทรงพลังขนาดนี้แล้วหากฝึกต่อไปเรื่อยๆ เขามิกลายเป็จอมกระบี่หรอกหรือ?
เมื่อตันเถียนอัดแน่นไปด้วยลมปราณจางหลงค่อยเปลี่ยนมาฝึกกระบวนท่ากระบี่ กระบวนท่าแรกที่จารึกในคัมภีร์ นามว่า“ัคลั่ง” เป็แนวกระบี่ที่เน้นการทิ่มแทงรอบด้านท่ากระบี่นี้จำเป็ต้องใช้พลังลมปราณจำนวนมหาศาลนี่จึงเป็เหตุผลว่าทำไมหากคิดฝึกปรือท่ากระบี่นี้ จำเป็ต้องฝึกลมปราณกระบี่ตามเคล็ดวิชาบนม้วนหนังสือไม้ไผ่ก่อนหาไม่แล้วเมื่อใช้ท่ากระบี่ออก ลมปราณจะแห้งเหือดจนหมดตัว อย่างเบาสลบไสล แต่อย่างหนักอาจถึงขั้นธาตุไฟเข้าแทรกเสียชีวิตเลยทีเดียว
จางหลงกระชับกระบี่ในมือแน่นจากนั้นร่ายรำกระบวนท่าัคลั่งออกมา แม้กระบี่ในมือจะไม่ใช่กระบี่หยูฉางแล้ว แต่ก็เป็กระบี่ชั้นเยี่ยมเล่มหนึ่งเมื่อสำแดงกระบวนท่า เงากระบี่พริ้วพรายราวกับักำลังคลุ้มคลั่งเก๋งริมน้ำสั่นไหวเบาๆ จากพลังกระบี่ที่ถูกปลดปล่อยโดยกระบวนท่าัคลั่ง
ทว่าเมื่อร่ายรำกระบี่“ัคลั่ง” ออกมาจนจบกระบวนท่าแล้ว จางหลงเค้นพลังร่ายรำท่า “ักรีดกราย”ออกมากลับไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ ที่แท้ลมปราณในตันเถียนถูกใช้ออกมาจนหมดสิ้นแล้ว
“ดูท่าข้ายังต้องฝึกลมปราณัทรราชย์อีกนานกว่าจะใช้ท่ากระบี่ได้ครบ” จางหลงพึมพำเบาๆ พลางถอนหายใจออกมาระหว่างที่กำลังนั่งพักฟื้นฟูลมปราณเหยาซู่ที่เฝ้าประตูตำหนักอยู่ก็เดินเข้ามาบอกว่า
“ทูลฝ่าา บัดนี้ใต้เท้าฮกอ้วนมาถึงแล้วพะย่ะค่ะ”
“อืม....ให้เข้ามาได้”จางหลงโบกมือ เหยาซู่ประสานมือแล้วเดินออกไปครู่หนึ่งก็กลับมาพร้อมกับชายวัยประมาณ 35-40 ปีผู้หนึ่ง รูปร่างสูงใหญ่ใบหน้าสี่เหลี่ยมดุดัน คนผู้นี้คงเป็ฮกอ้วนแล้ว
“กระหม่อมถวายบังคมฝ่าา”ฮกอ้วนประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม
“ท่านฮกลุกขึ้นเถอะไม่ต้องมากมารยาท” จางหลงโบกมือ ยิ้มน้อยๆ ถึงอย่างไรคนผู้นี้ก็เป็พ่อตาของเหี้ยนเต้ย่อมมิอาจปั้นหน้าเย่อหยิ่งใส่ได้อีกประการหนึ่งด้วยความที่เขาล่วงรู้เห็นการณ์ที่จะเกิดขึ้นใน่เวลานี้จึงคิดหลอกใช้ฮกอ้วนสักครา
“ท่านฮกชอบที่นี่หรือไม่?”จางหลงถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พลางผายมือไปยังรอบตำหนักฮกอ้วนมองตามแล้วกราบทูลว่า “ตำหนักริมน้ำร่มรื่นงดงาม ทั้งยังเงียบสงบ กระหม่อมชื่นชอบที่นี่ยิ่ง”
“นี่เป็เพียงตำหนักที่ข้ามักปลีกตัวจากราชกิจมาฝึกกระบี่มีแต่ยามที่ฝึกวิทยายุทธ์เท่านั้นจึงสามารถผ่อนคลายความไม่สบายใจได้บ้าง”จางหลงกล่าวพร้อมกับโบกมือไล่ขันทีที่ยกนำชาเข้ามาให้ถอยกลับไปเป็ทำนองว่า้าสนทนาเพียงลำพังกับฮกอ้วนแม้แต่เหยาซู่ก็ยืนอยู่ห่างออกไปในระยะที่ไม่สามารถได้ยินถ้อยคำสนทนาได้
“ฝ่าาทรงฝึกกระบี่?”ฮกอ้วนกล่าวอย่างแปลกใจ แววตาทอประกายสับสนอยู่บ้าง ตอนแรกไม่เชื่อ จากนั้นเหลือบเห็นกระบี่ที่วางอยู่ข้างกายฮ่องเต้ฮกอ้วนนั้นทราบดีว่าเล่าเหียบเป็คนอ่อนแอปวกเปียก นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะฝึกปรือวิชาฝีมือ
“เพียงขั้นแรกเริ่มเท่านั้นความสำเร็จยังจำกัดยิ่ง” จางหลงหัวเราะเบาๆ จากนั้นเปลี่ยนเป็หันมาจ้องหน้าฮกอ้วนแล้วถามว่า“ท่านฮกทราบหรือไม่เหตุใดข้าจึง้าพบท่าน?”
“กระหม่อมกำลังคิดกราบทูลถามฝ่าา”ฮกอ้วนประสานมือคารวะอีกครั้ง
“หรือท่านฮกไม่ได้ยินข่าวทัพ18 หัวเมืองประชิดด่าน?”
“ที่แท้ฝ่าาทรงกลัดกลุ้มเื่นี้เอง”ฮกอ้วนพยักหน้า แต่ท่าทางของเขาปราศจากความร้อนใจ ข่าวการศึกครานี้สะท้านทั่วเมืองลกเอี๋ยงแต่แรกแต่หามีผู้ใดตื่นตระหนกไม่ ควรทราบว่าหากทัพ 18 หัวเมืองบุกเข้านครลกเอี๋ยงได้ เท่ากับว่าตั๋งโต๊ะหมดอำนาจนี่จึงเป็สาเหตุว่าทำไมชนชั้นสูงและเหล่าขุนนางในนครลกเอี๋ยงหาได้วิตกกังวลกับศึกครานี้ไม่ถึงกับมีบางคนเตรียมประสานเสริมกับฝ่ายของอ้วนเสี้ยว แน่นอนพวกมันย่อมไม่รู้ว่าท้ายที่สุดเหตุการณ์หาได้เรียบง่ายเช่นที่เห็น
จางหลงย่อมล่วงรู้ความในใจของฮกอ้วนจึงฉีกยิ้มที่มุมปาก ถามว่า
“ท่านฮกคงเข้าใจว่าเมื่อทัพ18 หัวเมืองเข้าสู่นครลกเอี๋ยง ตั๋งโต๊ะจะถูกจัดการสุดท้ายทุกประการจะกลับคืนสู่ความสงบไร้เื่ราวกระมัง?”
“ทูลฝ่าากระหม่อมคิดเช่นนั้นจริง” ฮกอ้วนมีสีหน้าประหลาดใจสุดคาดคิดเหตุใดเด็กน้อยผู้นี้สามารถอ่านใจเขาได้?เด็กผู้นี้คือเหี้ยนเต้ที่โง่เขลาเบาปัญญาผู้นั้นจริงหรือ?ตามเหตุผลนี่ไม่ใช่สิ่งที่เด็กวัยเก้าขวบผู้หนึ่งจะสนทนากับผู้ใหญ่ มันทำให้รู้สึกราวกับว่าเขากำลังสนทนากับจอมปราชญ์ที่ลึกสุดหยั่งผู้หนึ่งหาใช่เพียงแค่เด็กน้อยไม่
“จริงอยู่ตั๋งโต๊ะมีพฤติกรรมเป็ทรราชย์แต่อ้วนเสี้ยวเองก็หาได้ต่างกันไม่ ท่านฮกอย่าลืมว่าอ้วนเสี้ยวเป็คนของผู้ใด?”จางหลงแค่นเสียง กล่าวต่อว่า “มันเป็คนของโฮจิ๋น ซึ่งอยู่ฝ่ายโฮไทเฮาในรัชกาลก่อนเมื่อคนอย่างอ้วนเสี้ยวเข้าเมืองหลวงได้ ไหนเลยจะไม่คิดควบคุมฮ่องเต้อย่างข้าดังที่ตั๋งโต๊ะเคยทำ?”
“ฝ่าาประทานอภัยกระหม่อมขอบังอาจทูลถามว่าใช่คิดมากเกินไปหรือไม่?” ฮกอ้วนถามอย่างไม่เห็นด้วย ตระกูลอ้วนเป็ขุนนางจงรักมาหลายรุ่นยากจะเชื่อได้ว่าคิดอาจเอื้อมถึงเพียงนั้น
“ตั๋งโต๊ะเป็หมาป่าตัวหนึ่งอ้วนเสี้ยวเองก็เป็อีกตัวหนึ่ง...แต่ว่า ที่ข้า้าพบท่าน ความจริงแล้วหาได้คิดสนทนาถึงเื่นี้ไม่”จางหลงทราบว่าฮกอ้วนไม่เห็นด้วยกับเขาเื่อ้วนเสี้ยว จึงได้แต่กล่าวอย่างผ่านๆโดยไม่ลืมที่จะหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความคลางแคลงเอาไว้ จากนั้นเปลี่ยนเป็กล่าวอย่างจริงจังว่า“ข้าฟังว่าตั๋งโต๊ะสังหารอ้วนหงุย ตัดศีรษะส่งไปยังอ้วนเสี้ยว ในใจก็ให้นึกประหวั่นนัก”
“ฝ่าาประหวั่นเื่ใด?”ฮกอ้วนมีสีหน้างุนงง จนบัดนี้ยังไม่สามารถจับต้นชนปลายได้ถูก
“ข้ากำลังกังวลว่าตั๋งโต๊ะทำเช่นนี้ใช่แสดงออกว่า้ากำจัดสกุลอ้วนหรือไม่?” จางหลงซ่อนยิ้มแล้วเผยข้อมูลจากโลกอนาคตว่า “ข้าสืบรู้มาว่า ตั๋งโต๊ะตระเตรียมแผนประการหนึ่งนั่นคือหากการศึกในครั้งนี้มันเพลี่ยงพล้ำ มันคิดถอยทัพไปที่เมืองเตียงฮัน”
“ว่ากระไร?”ฮกอ้วนสะท้านขึ้นสุดตัว ละล่ำละลักว่า “ฝ่าาทรงทราบได้อย่างไร?”
“คนของข้าบังเอิญได้ยินตั๋งโต๊ะสนทนากับลิยูความนี้ย่อมไม่ผิดพลาด” จางหลงโป้ปดอย่างแเี ลอบสบใจสีหน้าของฮกอ้วนที่ยุ่งเหยิงสับสนไปหมดสิ่งที่เขา้าที่สุดคือการกระจายความกลัวออกไปสู่เหล่าตระกูลใหญ่ยิ่งก่อให้เกิดความยุ่งเหยิงเท่าไหร่ เขาก็จะมีโอกาสลงมือจับปลาตอนน้ำขุ่นมากขึ้น
“ฝ่าา แล้วเื่นี้จะส่งผลอย่างไร?”ฮกอ้วนคล้ายเกิดความกระทบกระเทือนอย่างยิ่ง สุ้มเสียงสั่นสะท้านอยู่บ้าง อารมณ์ที่ไม่คงที่ของฮกอ้วนเปิดโอกาสให้จางหลงสามารถชี้นำได้ง่ายขึ้นเขากล่าวว่า
“ตั๋งโต๊ะเป็คนเ้าเล่ห์ทั้งยังโเี้อำมหิต หากข้าเดาไม่ผิด ก่อนมันถอยทัพคงคิดอาศัยจังหวะนี้กำจัดศัตรูทางการเมืองไปด้วยเป้าหมายแรกคงเป็ตระกูลอ้วน หนึ่งสามารถสร้างความเสียหายต่อรากฐานของอ้วนเสี้ยวสองสามารถฮุบกลืนทรัพย์สมบัติของตระกูลอ้วนได้ แน่นอน ตระกูลอ้วนย่อมเป็เพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น....เื่นี้ท่านย่อมรู้ดีกว่าข้า”จางหลงกล่าวอย่างคลุมเครือ ฮกอ้วนหาได้เป็คนโง่ไม่ มันย่อมคิดออกว่าเมื่อตั๋งโต๊ะลงดาบกับตระกูลอ้วนได้ย่อมสามารถทำกับตระกูลอื่นๆ ได้เช่นกัน ไม่เว้นแม้แต่ตระกูลของเขาเองก็ตาม
“เช่นนั้นสมควรทำเช่นไรดี?”ฮกอ้วนพึมพำเบาๆ ไม่ทราบกล่าวกับตนเองหรือกับฮ่องเต้แต่จางหลงที่บรรลุเงื่อนไขด้านจิตใจของฮกอ้วนแล้วกล่าวว่า“อย่าให้มันสมประสงค์เด็ดขาด หากตั๋งโต๊ะลงมือกับจัดการตระกูลอ้วนสำเร็จย่อมสามารถหันปลายหอกไปที่ตระกูลอื่นได้เช่นกัน...ฮกอ้วนท่านรั้งตำแหน่งขุนนางในกรมกลาโหมสามารถทำอะไรได้บ้างลองนึกดูให้ดี” จางหลงยิ้มที่มุมปาก
“กระหม่อมเข้าใจแล้ว” ฮกอ้วนกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวแต่แล้วท่าทีเปลี่ยนเป็ลำบากใจ มันรั้งตำแหน่งขุนนางในกรมกลาโหมจริง แม้ยามปกติไม่สามารถระดมกำลังทหารทว่าหากเป็่ที่เกิดความวุ่นวายเช่นนี้ สามารถใช้ข้ออ้างในการรักษาความปลอดภัยในเมืองหลวงระดมกำลังพลได้แน่นอนว่ากำลังพลดังกล่าวหมายถึงกำลังทหารรักษาเมืองซึ่งแยกต่างหากจากทหารซีหลงของตั๋งโต๊ะ ปัญหาก็คือกระบวนการดังกล่าวจะต้องใช้ราชโองการที่ออกโดยฮ่องเต้เท่านั้นจึงจะสามารถเรียกระดมกำลังพลทหารรักษาเมือง
จางหลงคล้ายสังเกตท่าทีของฮกอ้วนออกจึงล้วงเอาราชโองการที่เตรียมไว้ก่อนแล้วส่งให้ กล่าวว่า
“นี่เป็ของที่ท่านจำเป็ต้องใช้...เพียงแต่ฮกอ้วนท่านจดจำไว้นี่เป็เพียงการป้องกันเท่านั้น เรายังไม่รู้ว่าตั๋งโต๊ะจะลงมือเมื่อไหร่ แต่ขอเพียงตระกูลอ้วนอยู่รอดปลอดภัยก็เท่ากับว่าเป้าหมายบรรลุผลแล้ว” กล่าวโดยสรุป จุดประสงค์ทั้งหมดของจางหลงคือการหลอกให้ฮกอ้วนระดมกำลังพลรักษาเมืองออกมาเมื่อกองกำลังของเขาบุกเข้าไปในตระกูลอ้วน ย่อมชักนำทหารรักษาเมืองฝ่ายตั๋งโต๊ะเข้ามาด้วยจางหลงหวังให้กองกำลังรักษาเมืองส่วนที่ขึ้นตรงกับเมืองหลวงปะทะกับทัพซีหลงที่ตั๋งโต๊ะใช้รักษาเมืองนั่นเอง แน่นอนว่าจางหลงย่อมไม่สามารถคำนวณถึงปัจจัยภายนอกอย่างกองกำลังของอ้วนเสี้ยวและอ้วนสุดที่กำลังแฝงกายเข้ามาปฏิบัติการลับในนครลกเอี๋ยงท้ายที่สุดกองกำลังหลายฝ่ายเมื่อเผชิญหน้ากันจะเกิดสิ่งใดขึ้นไม่มีผู้ใดสามารถรู้ได้
ฮกอ้วนกลับคล้ายคนตื่นจากความฝันใช้สายตาคมกริบจ้องมองดูเด็กน้อยตรงหน้า ภายใต้การสนทนาครั้งนี้ เขากลับถูกถ้อยคำของฮ่องเต้ชักนำให้ถลำเข้าสู่การ่ชิงโดยไม่รู้ตัวราวกับว่าทุกประการอยู่ในการคาดคำนวณทั้งหมด เขาเพียงแต่เต้นไปตามบทบาทที่ได้รับมอบหมายราวกับคนโง่งมเท่านั้น...ดูท่าเด็กน้อยนี้หาได้เรียบง่ายดังเปลือกนอกไม่
“กระหม่อมรับพระบัญชา”แต่รู้แจ้งส่วนรู้แจ้ง ปากยังคงกล่าวเช่นนั้นอย่างไรก็ตามฮกอ้วนตัดสินใจว่าต่อไปนี้จะจับตาดูฮ่องเต้ให้มากขึ้น อย่างน้อยพระองค์หาได้โง่งมดังเช่นที่เคยคิดไม่ตรงกันข้ามกลับปราดเปรื่องราวกับนักการเมืองผู้คร่ำหวอดในวงการเมืองมายาวนาน
“ขอให้ท่านฮกโชคดี”จางหลงที่บรรลุจุดประสงค์แล้ว กล่าวเนิบนาบ เขาไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำตามที่พูดเพราะภายใต้สถานการณ์อันล่อแหลมเช่นนี้ ฮกอ้วนไม่มีทางเลือกมากนักจำต้องลงมือตามที่เขาวางหมากเอาไว้
“แจ้งให้คนของเราเตรียมพร้อมเมื่อทัพของตั๋งโต๊ะเผชิญหน้ากับทัพ 18 หัวเมืองที่ด่านเฮาโลกวนจะเป็เวลาที่พวกมันต้องลงมือ” จางหลงสั่งความกับเหยาซู่ เมื่อฮกอ้วนจากไปแล้วขันทีสนองพระโอษฐ์รับคำคราหนึ่งแล้วถอยกายออกไปยามนี้จางหลงพักเหนื่อยแล้วจึงมุ่งมั่นกับการฝึกกระบี่ต่ออีกครั้ง....
เคาทูปล่อยท่อนบนให้เปลือยเปล่าเผยให้เห็นแผงอกอันกำยำล่ำสันท่อนล่างสวมเพียงผ้าเตี่ยวผืนเล็กสีขาวที่ถูกรัดอย่างแ่าผืนหนึ่งเบื้องหน้าเขานั้นมีชายร่างสูงใหญ่ไม่แพ้กันผู้หนึ่ง ซึ่งอยู่ในชุดผ้าเตี่ยวแบบเดียวกันกำลังตั้งท่าเตรียมพร้อมโจมตี โดยการอ้าแขนออกกว้างๆที่แท้ทั้งเคาทูและชายผู้นี้กำลังเล่น “เจี๋ยวตี่”หรือมวยปล้ำจีนโบราณกันอยู่
“ฮ่าห์!” ชายร่างใหญ่คู่แข่งของเคาทูคำรามออกมา เสียงของเขาดังปานฟ้าผ่า แม้ร่างกายใหญ่โตมหึมาราวกับหมีแต่ความว่องไวของบุรุษผู้นี้ราวกับเสือดาว เพียงพริบตาเดียวเท่านั้นร่างของหมีใหญ่ผู้นั้นก็เผ่นวูบเข้ามาถึงตรงหน้าเคาทู แต่จอมยุทธ์อย่างเขาไม่รู้ผ่านการเล่นมวยปล้ำเช่นนี้มาแล้วกี่ครั้งเคาทูเบี่ยงกายหลบ แต่ส่วนขายังปักหลักที่เดิม ส่งผลให้ร่างของคู่แข่งที่พุ่งเข้ามานั้นวืดเป้าหมายเคาทูพลิกตัวกลับคราหนึ่ง เอาสีข้างเข้าชน ส่วนแขนทั้งสองข้างจับหมับเข้าที่บั้นเอวคู่ต่อสู้แล้วดึงกระชากอย่างแรง
แม้ร่างของหมีใหญ่จะลอยขึ้นเพราะแรงของเคาทูแต่หมีใหญ่กลับใช้วิชาถ่วงพันชั่ง สองเท้ากระแทกลงบนพื้นอย่างแรงจนหลุดจากการเกาะกุมของเคาทู หมีใหญ่กวาดแขนอย่างรวดเร็ว จนคราวนี้สามารถเกาะที่เอวของเคาทูได้บ้างเขาแสยะยิ้ม ก่อนใช้แรงยกเคาทูขึ้นมาก่อนทุ่มลงไปเต็มที่ เคาทูแยกเขี้ยวด้วยความเ็ปใช้การเคลื่อนไหวม้วนตัวออกจากการะโทับซ้ำของหมีใหญ่จากนั้นพลิกตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว ผ่านหลังของหมีใหญ่ กระชากด้วยความว่องไวจนร่างของหมีใหญ่ลอยสูงขึ้น กระเด็นไปกระแทกกับพื้นดินที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งวาหมีใหญ่หมดฤทธิ์ในทันที
“พี่ใหญ่เคาชนะ!” ผู้ทำหน้าที่เป็กรรมการประกาศขึ้นดังๆ เสียงโห่ร้องดังขึ้นจากทุกทิศทุกทางเคาทูชนะติดกันเป็เจ็ดรอบแล้ว แต่หลังจากความพ่ายแพ้ของหมีใหญ่ก็ไม่มีผู้ใดคิดท้าทายยอดฝีมือผู้นี้อีก
ระหว่างการศึกกำลังคุกรุ่นและการเคลื่อนไหวของสองพี่น้องตระกูลอ้วนเหตุใดกำลังพลของจางหลงกลับสุมหัวกันเล่นมวยปล้ำอย่างสบายอารมณ์โดยไม่สนใจเหตุการณ์ภายนอก?
นี่สามารถอธิบายได้ก่อนอื่นจางหลงเห็นว่า ชาวยุทธ์เหล่านี้มิใช่หน่วยทหาร ย่อมไม่สามารถที่จะทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดเช่นเดียวกับไพร่พลในกองทัพดังนั้นจึง้าสร้างความคุ้นเคยให้กับพวกมันได้พบปะ พูดคุยและอยู่ร่วมกับสหายศึก ในหุบเขาร้างที่เป็เสมือนฐานทัพลับนอกเมืองลกเอี๋ยงแห่งนี้สักระยะหนึ่งกล่าวไปเป็การหลอมกลืนพวกมันให้สามารถกลายเป็กองกำลังกึ่งหน่วยทหารแม้ไม่เคยฝึกเื่วินัยกองทัพมาก่อนก็ตาม
อีกประการหนึ่ง ชาวยุทธ์เหล่านี้มักทะนงตนย่อมไม่ตกอยู่ภายใต้การบงการของผู้ใดง่ายๆ จางหลงที่รู้จักคนประเภทนี้ดีที่สุดจึงต้องเสียเวลาทำการ “ละลายพฤติกรรม” ของพวกมันลงก่อนหาไม่แล้วยามปฏิบัติการณ์อาจเกิดข้อผิดพลาดร้ายแรงขึ้นได้ ดีที่ยอดฝีมือในยุคราชวงศ์ฮั่นส่วนใหญ่ต่างเทิดทูนผู้ที่แข็งแกร่งกว่าตนจางหลงจึงอนุญาตให้ชาวยุทธ์เหล่านี้สามารถประลองเพื่อวัดฝีมือกันได้ตราบใดที่ไม่เล่นกันถึงตาย ที่สุดเคาทูซึ่งมีฝีมือเหนือกว่าผู้อื่นจึง่ชิงตำแหน่งผู้ชนะไป นับแต่นี้มันสามารถที่จะบงการยอดฝีมือกลุ่มนี้ได้อย่างเบ็ดเสร็จในฐานะพี่ใหญ่ของกลุ่มมีฐานะไม่ต่างอะไรกับหัวหน้ากลุ่มโจรผู้หนึ่ง
นอกจากนั้นเพื่อเพิ่มความภักดีต่อคำสั่งจางหลงได้เพิ่มค่าตอบแทนมากกว่าอัตราปกติถึงสองเท่า รวมถึงค่าตอบแทนพิเศษหากทำผลงานเป็ที่น่าพอใจแต่ที่ร้ายกาจที่สุดคือจางหลงตั้งกฏว่าในทุกๆ ปฏิบัติการเหล่าจอมยุทธ์สามารถรับส่วนแบ่งได้ตามสัดส่วนที่ยุติธรรม นั่นถือว่าเป็ความใจกว้างอย่างมากไหนเลยเหล่ายอดฝีมือเหล่านี้จะไม่ยอมทำงานอย่างถวายหัว?
โดยไม่รู้ตัว พวกมันก็อยู่ในหุบเขานี้มาแล้วสิบกว่าวันไม่มีโอกาสรู้เลยว่าภายนอกสถานการณ์ากำลังคุกรุ่น ยังคงดื่มกิน ฝึกยุทธใช้ชีวิตกันตามปกติ แต่ทว่า....ม้าเร็วตัวหนึ่งกำลังควบขับออกจากเมืองลกเอี๋ยงตรงไปยังหุบเขาลับเพื่อแจ้งปฏิบัติการครั้งแรกกับกองกำลังพิศดารนี้....
นั่นคือปฏิบัติการยึดครองสมบัติและรากฐานของสกุลอ้วน!
2K
