ตำหนักหมื่นขุนเขา

               เมื่อได้ยินคำถามของเทียนหลงชุนเกาก็ค่อยๆเล่าว่าตัวมันนั้นได้ไปล้างแค้นลูกศิษย์ของสำนักกระบี่มรกตให้กับพี่ชายของตนสาเหตุก็เพราะว่าลูกศิษย์สำนักกระบี่มรกตชื่อชอบภรรยาของพี่ชายตนจึงส่งคนไปจับตัวนางเพื่อมาบำเรอแต่ด้วยที่พี่ชายรู้และตามไปช่วยเหลือแต่ก็ถูกพวกมันฆ่าตายส่วนภรรยาของพี่ชายก็ฆ่าตัวตายตามเพื่อที่จะได้ไม่ถูกพวกมันย่ำยี่ หลังจากที่ตนรู้เรื่องจึงรีบไปล้างแค้นแต่ก่อนจะได้ทำอะไรก็มีคนของหอเงามือมาไล่ล่าตน ตนจึงต้องหลบหนีเข้ามาในป่าต้องห้ามแล้วก็มาเจอกับเทียนหลงที่นี่ชุนเกาเล่าออกมาพร้อมกับดวงตาแดงก่ำ

       เทียนหลงได้ยินดังนั้นก็รู้สึกสงสารแต่ก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้ก่อนจะถาม “แล้วท่านลุงจะทำอะไรต่อเล่าขอรับ”

“ข้าจะกลับไปล้างแค้นพวกมัน ถ้าข้าไม่ได้ฆ่าพวกมันข้าไม่สามารถนอนหลับได้เลยขอรับคุณชาย” ชุนเกาตอบพร้อมทั้งมองหน้าเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างขอบคุณที่ช่วยชีวิตตนและทำให้มีโอกาสได้ล้างแค้น

“ท่านลุงไม่ต้องเรียกข้าว่าคุณชายหรอกเรียกข้าเทียนหลงก็ได้ แต่ตอนนี้ท่านยังบาดเจ็บอยู่รอให้หายก่อนค่อยไปก็ยังไม่สาย”เทียนหลงเอยแนะนำเพราะถ้าไปตอนนี้ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ก่อนจำมองลงต่ำพร้อมพึมพำออกมาคนเดียว “คนเราทำไมต้องทำร้ายกันด้วยนะ ทั้งท่านยาย ท่านพ่อ ท่านแม่ ต่างก็ถูกคนอื่นทำร้ายทั้งนั้นเลย” 

“ถ้างั้นข้าขอเรียกท่านว่านายน้อยนะขอรับ” ชุนเกาถามกลับ

“แล้วแต่ท่านก็แล้วกัน” เทียนหลงก็ไม่ได้บังคับอะไร

“ท่านตอนนี้อยู่ระดับสูงสุดของขั้นรากฐานจิตแล้ว ข้ามีโอสถเบิกฟ้าที่จะช่วยให้ท่านทะลวงผ่านระดับปราณนภา ท่านจะได้มีโอกาสแก้แค้นมากขึ้นไง แต่ท่านต้องสัญญากับข้าว่าท่านจะแก้แค้นกับคนที่ทำร้ายท่าน ท่านต้องไม่ทำร้ายคนที่ไม่เกี่ยวข้องเด็ดขาด” เทียนหลงเอยกำชับให้ชุนเการับปากเพราะตนไม่อยากเป็นสาเหตุทำให้คนบริสุทธิ์ต้องเดือดร้อน

“โอสถเบิกฟ้า”เมื่อชุนเกาได้ยินชื่อโอสถเบิกฟ้าก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ“ข้าชุนเการับปากท่านว่าจะไม่ทำร้ายคนที่ไม่เกี่ยวข้องเด็ดขาด” เมื่อได้ยินดังนั้นเทียนหลงก็มอบโอสถเบิกฟ้าให้กับชุนเกาก่อนจะเดินออกไปหันปรุงยาต่อไป

‘อายุยังน้อยแต่ฝึกมาถึงระดับแก่นแท้ และยังเป็นนักปรุงยาอีก ไม่รู้ว่าเป็นใครมาจากไหนถึงได้อัจฉริยะขนาดนี้’ ชุนเกามองตามหลังเทียนหลงพร้อมทั้งคืนในใจหลังจากนั้นตนเองก็หาที่นั่งก่อนจะกลืนโอสถเบิกฟ้าลงไปพร้อมทั้งเริ่มที่จะทะลวงระดับ

      หนึ่งอาทิตย์ต่อมาแรงกดดันมหาศาลกระจายออกมาจากทิศทางที่ชุนเกาฝึกอยู่ ทำให้รู้ว่าตอนนี้เขาได้ทะลวงเข้าสู่ระดับปราณนภาแล้ว หลังจากที่แรงกดดันหายไปชุดเกาลืมตาขึ้นมาก่อนจะเดินมาหาเทียนหลง “ข้าขอคุณนายน้อย ข้าชุนเกาจะไม่ลืมพระคุณท่านเลย” ชุนเกาโค้งคำนับ

“ท่านลุงกำลังจะไปแล้วสินะขอรับ” เทียนหลงเอยถามพร้อมทั้งประคองชุนเกา

“ขอรับข้าต้องไปแล้วขอบคุณนายน้อยที่ใช้โอกาสข้าได้ล้างแค้น ข้าขอตัวก่อนนะขอรับ” เอยเสร็จชุนเกาก็หันหลังจากไปเพราะด้วยความแค้นที่ที่ไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไปแล้ว 

“ขอให้ท่านโชคดีท่านลุง ลาก่อน” เสียงของเทียนหลงดังตามหลังมา

ชุนเกาไม่ได้หันไปมองเพียงแค่ “เราจะได้เจอกันอีกแน่นอนนายน้อย” ออกมาเบาๆ 

“เราก็ไปเมืองที่ท่านยายเคยพาเราไปกันดีไหมเสี่ยวไป๋” เทียนหลงหันไปถามความคิดเห็นของเสี่ยวไป๋ ทางเสี่ยวไป๋เองก็ผงกหัวตอบรับว่าเห็นด้วย

       หลังจากนั้นทั้งหนึ่งคนหนึ่งตัวก็ออกเดินทางทันที ตลอดการเดินทางนั้นราบรื่นไม่มีเรื่องอะไรจนกระทั้งก่อนจะออกจากพ้นป่าต้องห้ามเขตรอบนอกก็ได้ยินเสียงการต่อสู้ ด้วยความอยากรู้เทียนหลงจึงวิ่งตามเสียงไปเจอเข้ากับชายหญิง2คนทีึ่อายุน่าจะมากกว่าตัวเอง2-3ปีกำลังถูกกำลังถูกฝูงกระทิงไฟสัตว์อสูรระดับ2โจมตี แม้ว่าทั้งสองคนจะอยู่ในระดับกำเนิดลมปราณฝ่ายชายระดับกำเนิดลมปราณขั้นสูงสุดส่วนฝ่ายหญิงแค่กำเนิดลมปราณขั้นต่ำเท่านั้นแต่ด้วยจำนวนที่มากกว่า เลยทำทั้งสองพ่ายแพ้

       เทียนหลงจึงบอกให้เสี่ยวไป๋เข้าไปช่วยทั้งสองคน การปรากฏตัวของเสี่ยวไป๋ที่เป็นสัตว์อสูรระดับสามจึงสามารถไล่ฝูงกระทิงไฟไปได้ ทั้งสองคนที่เห็นพยัคฆ์ขาวตัวใหญ่ไล่ฝูงกระทิงไฟไปได้ก็เกิดความกลัวมากกว่าเดิม ด้วยแรงกดดันของเทียนหลงนั้นรุนแรงมากกว่า 

“ไม่ต้องกลัวไปหรอกขอรับนี่คือเสี่ยวไป๋เพื่อนของข้าเอง พวกท่านบาดเจ็บตรงไหนบ้างขอรับ”เทียนหลงเข้าไปหาที่งสองคนก่อนจะเอยถาม

       “ข้ากับน้องสาวไม่เป็นอะไรมาก ขอบคุณคุณชายที่ช่วยเหลือ ข้ามีชื่อว่าเหลียงเว่ย ส่วนนี่น้องสาวข้านางชื่อว่าเหลียงอี้เอ๋อร์ คุณชายท่านสะดวกที่จะบอกชื่อให้เราได้ไหม เมื่อกลับเข้าเมืองเราสองพี่น้องจะได้ตอบแทนคุณชาย” ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นพี่ชายตอบกลับ

       “ข้าชื่อว่าเทียนหลงขอรับกำลังเดินทางไปที่เมืองพฤกษาขจี นี่คือโอสถฟื้นฟูพวกท่านกินก่อน เราค่อยเดินทางเข้าเมืองกันหลังจากที่พวกท่านหายก็ยังไม่สาย” เทียนหลงหยิบโอสถออกมาจากแหวนมิติทามกลางสายตาของทั้งคู่โดยไม่รู้ตัวเลยว่าการกระทำของตัวเองนั้นสามารถกระตุ้นความโลภของคนได้ เสี่ยวไป๋ที่สัมผัสถึงเจตนาไม่ดีของทั้งสองคนก็ร้องขู่ออกมาแต่ก็ไม่พ้นจะถูกเทียนหลงห้ามปราม “เสี่ยวไป๋เจ้าทำตััวดีๆหน่อย”

      หลังจากที่รอทั้งสองรักษาอาการบาดเจ็บแล้ว ทั้งสามคนก็ออกเดินทางกลับเมืองทันทีเมื่อมองเห็นเมืองขนาดใหญ่จากระยะไกลเทียนหลงก็อดที่จะชมไม่ได้ “ไม่ได้มาตั้งนานมันยังกว้างใหญ่และสวยงามเหมือนเดิมเลย”

       “คุณชายท่านมีที่พักหรือยังถ้ายังเราบ้านของข้าก่อนดีไหมจะได้ให้ข้าและน้องสาวตอบแทนท่านที่ช่วยชีวิตเราด้วย” เหลียงเว่ยเอยชวน

       “ข้าช่วยไม่ได้หวังสิ่งตอบแทน แต่ข้าก็ยังไม่มีที่พักจริงๆนั้นแหละ งั้นข้าขอรบกวนท่านสัก1คืนแล้วกัน”เทียนหลงตอบอย่างแกรงใจ

       “ดีเลยงั้นเราไปกันเถอะ”พูดจบเหลียงเว่ยก็เดินนำไป

       เดินมาไม่นานก็มาถึงคฤหาสน์ขนาดใหญ่มีคนยืนเฝ้าที่ประตูสองคน ยามทั้งสองคนนั้นอยู่ระดับกำเนิดปราณขั้นต่ำเท่านั้น หลังจากเข้ามาข้างในภายในกว้างเป็นอย่างมากอาคารเรียงรายกันสวยงาม เหลียงเว่ยเลยพาทุกคนไปที่โถงหลักของคฤหาสน์พลางตะโกนเสียงดัง “ท่านพ่อข้ากับน้องกลับมาแล้ว” 

                                             จบ.