“น้ำผึ้งจ้ะ ดาขอใบเสนอราคาให้ลูกค้าด้วยค่ะ” หล่อนพูดอย่างสุขภาพ น้ำผึ้งยิ้มเยาะให้หญิงสาว ไม่มีวี่แววจะทำตามที่ขอเลย ตอบแบบไม่เต็มใจ และไม่หันมามอง หล่อนกดคอมมองกราฟยอดขายของตัวเอง
“น้ำผึ้งคะ” หญิงสาวเรียกอีกรอบ คราวนี้น้ำผึ้งหันขวับมามองหล่อนั้แ่หัวจรดเท้า
“ไม่ทราบว่าสั่งใครเหรอคะ น้ำผึ้งไม่ได้มา รับใช้ทำโน่นทำนี่ให้นะคะ”
“แต่ดาเป็ผู้จัดการของคุณนะคะ ดา้าความช่วยเหลือคุณน่าจะช่วยได้”
“งานก็ยังทำไม่เป็ จะมาเป็ผู้จัดการได้ยังไงคะ น้ำผึ้งไม่ยอมรับคุณเป็ผู้จัดการของน้ำผึ้งหรอกค่ะ คุณก็แค่เด็กเส้น”
น้ำผึ้งคิดในใจ ตามจริงแล้วหล่อนควรจะถูกผลักดันให้เป็ผู้จัดการมากกว่า เพราะหล่อนอยู่มานานกว่า อย่างน้อยก็สิบกว่าปีแล้ว... แต่หล่อนต้องผิดหวังเมื่อไม่มีใครสนับสนุน ส่วนวีรดาพยายามอดทนไม่โต้ตอบน้ำผึ้งยังคงพูดต่อ
“ถ้าใบเสนอราคา แค่นี้ทำไม่ได้ ก็ไม่ควรมาเป็ผู้จัดการ เพราะใครจะเป็ผู้จัดการแทนคุณปรียา คนๆ นั้นต้องมีคุณสมบัติมากพอ” น้ำผึ้งคงหมายถึง แม้แต่การพิมพ์เอกสารใบเสนอราคา คนเป็ผู้จัดการก็ควรทำได้ น้ำผึ้งกำลังนึกถึงตัวเอง ถ้าไม่มีวีรดา ตำแหน่งผู้จัดการคงเป็ของหล่อนไปนานแล้ว
“ฉันก็ไม่รู้ว่าคุณเก่งมากขนาดไหน ถึงไม่ได้เลื่อนขั้นเป็ผู้จัดการ แต่ฉันมีตำแหน่งสูงกว่าคุณ... เมื่อขอความร่วมมือ คุณก็ควรจะช่วย” น้ำผึ้งเจ็บจี๊ดกับคำพูดประโยคแรกของหล่อน
“เธอกล้าดียังไงมาว่าฉัน เดี๋ยวก็รู้นังผู้จัดการ!” น้ำผึ้งเดินมาพูดใกล้ๆ หล่อนก่อนเดิน หญิงสาวจึงเดินมาตรงโต๊ะ เพื่อเปิดคอมพิวเตอร์ของปรียานีย์ หาไฟล์งานใบเสนอราคา
“คุณดาคะ เชิญที่ห้องคุณปรัชด้วยค่ะ”
หญิงสาวเงยหันมามองแองจี้ เลขาของเขานั่นเอง วีรดามองแองจี้ที่ทำหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอาการอะไร หญิงสาวเดินตามไป แอลจี้ผลักประตูเข้ามาเห็นชายหนุ่มนั่งอยู่ตรงโต๊ะ
เป็ครั้งแรกที่หล่อนเพิ่งเห็นห้องทำงานของเขา ถูกจัดอย่างเป็ระเบียบสะอาดสะอ้านแต่เรียบง่าย สมฐานะผู้บริหาร บนโต๊ะสีขาว และเก้าอี้บุนวมตัวใหญ่ หุ้มหนังแท้อิตาเลี่ยน ด้านหลังที่เขานั่งเป็ตู้หนังสือเต็มไปหมด เขานั่งพิงพนักอย่างสบายหมุนปากกามองมาที่หล่อน
“คุณปรัชขา คุณดามาแล้วค่ะ แองจี้ขอตัวก่อนนะ”
“เดี๋ยวก่อนสิแองจี้ อยู่ด้วยกันก็ได้ไม่ใช่ความลับอะไร” เขาจับข้อมือหล่อนรั้งไว้ ภาพนั้นไม่สามารถรอดพ้นจากสายตาหล่อน แต่หญิงสาวยังคงนั่งเงียบมองเขาในฐานะผู้บริหารระดับสูง วันนี้หล่อนเป็เพียงลูกจ้างเท่านั้นเอง ถึงแม้จะมีตำแหน่งผู้จัดการก็เถอะ
“แหม ปรัชล่ะก็ ห่างแองจี้นิดหน่อยไม่ได้เชียวนะ” แองจี้แกล้งหยอก
“พอเถอะแองจี้” สายตาที่มองมายังหล่อน ราวกับว่าหล่อนกับเขาเป็เพียงเ้านายกับลูกน้อง และเขาก็ไม่ได้สนใจความรู้สึกของหล่อน... หญิงสาวพยายามไม่รับรู้ กับภาพตรงหน้าที่แองจี้หยอกเย้ากับเขา
เขาคงลืมไปแล้วว่า มีหล่อนเป็ภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย หรือว่าคงไม่ใช่ เพราะอีกไม่นานความพันธ์ฉันสามีภรรยาระหว่างหล่อนกับเขา ก็จบลงแล้ว! หญิงสาวพยายามให้ความหวังตัวเองอิสรภาพรอหล่อนอยู่ข้างหน้า...
“ตกลงเื่ที่น้ำผึ้งมาเล่ามันเป็ยังไง ใครพอจะบอกได้บ้าง แองจี้ วีรดา” เขาเอ่ยชื่อ เลขาสาวและหล่อน หญิงสาวยังคงนั่งนิ่งไม่ปริปากอะไร เพราะหล่อนไม่รู้ว่าน้ำผึ้งฟ้องอะไรเขาบ้าง
“แล้วทำไม ไม่เรียกน้ำผึ้งมาพูดล่ะคะ” แองจี้ถามเขา
“ผมให้ผู้จัดการใหญ่ฝ่ายขายคุยกับน้ำผึ้งก่อน เดี๋ยวก็คงเข้ามา” ปกติเื่พนักงานทะเลาะกันไม่เคยเกิดขึ้นที่นี่มาก่อน หรือจะเกิดก็เป็เื่เล็กๆ น้อยๆ ไม่เคยเข้าหูเขา มาวันนี้น้ำผึ้งร้องไห้ฟูมฟาย เดินมาคุยกับเขาโดยไม่ผ่านเลขาของเขา และผู้จัดการใหญ่ฝ่ายขาย จากนั้นเขาก็เรียกให้แหวนเพชร พาน้ำผึ้งออกไปคุยกันสองคน และคนที่น้ำผึ้งมีข้อพิพาทด้วยคงเป็ใครไม่ได้นอกจากหล่อน
สักครู่น้ำผึ้งและแหวนเพชรเดินมาเข้าในห้องของเขา ชายหนุ่มมองหน้าน้ำผึ้ง และหญิงสาวทั้งคู่ยังคงเงียบ
“คุณแหวนครับ ผมให้คุณเริ่มก่อน” แหวนเพชรมองหน้าผู้จัดการคนใหม่
“เท่าที่แหวนฟังจากปากน้ำผึ้งนะคะ น้ำผึ้งบอกว่าคุณดาใช้งานเธอ ซึ่งตอนนั้นน้ำผึ้งยังยุ่ง และคุณดาก็มาพูดจาดูถูกน้ำผึ้งว่า น้ำผึ้งอยู่มานานแต่ไม่ได้เลื่อนตำแหน่ง แหวนฟังจากน้ำผึ้งฝ่ายเดียวเท่านั้น เราต้องมาฟังคุณดาอีกทีนะคะ”
......................
หญิงสาวอึ้งจากคำบอกกล่าวของผู้จัดการใหญ่ น้ำผึ้งช่างเป็ผู้หญิงที่ปั้นเื่ได้แบบน่าอายสุดๆ ก็ตอนที่คุยกันหล่อนไม่เห็นน้ำผึ้งยุ่งอะไรมากมาย ถ้าไม่ใช่น้ำผึ้งหาเื่ก่อน หล่อนก็คงไม่พูดแบบนี้หรอก แต่ยังไม่ทันที่ วีรดาจะพูดอะไรน้ำผึ้งก็บีบน้ำตาสะอื้นร้องไห้
“อยู่มานานไม่เคยมีใครดูถูกน้ำผึ้ง ส่วนยอดขายน้ำผึ้งก็ทำยอดได้มากกว่าคนอื่น น้ำผึ้งเตรียมตัวจะสอนงานให้คุณดาเต็มที่เลยนะคะ แต่คุณดามัวแต่คุยกับผู้ชาย พอคุยจบ ก็มาวางอำนาจในฐานะผู้จัดการซ้ำยังดูถูกน้ำผึ้งอีก”
หล่อนหยิบทิชชู่มาซับน้ำตา และทำท่าจะพูดต่ออีกรอบ ชายหนุ่มมองหญิงสาวตรงหน้าก่อนผายมือให้หล่อน
“วีรดา ตกลงเื่มันเป็ อย่างที่น้ำผึ้งพูดไหม” เวลานี้หล่อนแทบจะลืมไปว่าหล่อนรู้จักเขา เขาวางตัวอย่างผู้บริหาร และกำลังไกล่เกลี่ยข้อพิพาทระหว่างหล่อน กับลูกน้องคนเก่าแก่ของเขา โดยเขากับหล่อนก็ลืมไปแล้วว่า หล่อนกับเขาเป็สามีภรรยากัน แต่ตอนนี้คงไม่ใช่ อันที่จริงมันก็ไม่ใช่มาั้แ่แรกแล้วสิ
“ดาคุยเื่งานกับคุณบิ๊ก และคุณบุรินค่ะ ดาไม่มีมีเจตนาดูถูกคุณน้ำผึ้ง เพียงแต่ ขอให้ทำใบเสนอราคาให้ คุณน้ำผึ้งไม่ยอมทำให้”
“คุณแหวนล่ะ คุณจะว่ายังไงครับ”
“แหวนคิดว่า ถ้าคนที่อยู่มาก่อน รู้เื่นั้นมากกว่าก็ควรช่วย ไม่ควรจะเลี่ยงให้ความช่วยเหลือ หรือเกี่ยง เราควรช่วยกัน เพราะอยู่ในทีมเดียวกัน แหวนเกรงว่าจะเกิดการแตกร้าวในหมู่พนักงานจะขยายมากกว่านี้ คุณปรัชคะ ไม่แน่ใจว่าคุณดาเคยมีประสบการณ์ การเป็ผู้จัดการมาก่อนหรือเปล่า ถ้าเป็ไปได้ย้ายคุณดาไปอยู่ตำแหน่งอื่นไหมคะ”
เสียงของแหวนเพชรบ่งบอกถึงความกังวลต่อการทำงานของหล่อน น้ำผึ้งมองหล่อนด้วยแววตาเยาะเย้ย เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับคนเก่าคนแก่อย่างน้ำผึ้ง หญิงสาวเห็นน้ำผึ้งกระหยิ่มยิ้มชอบใจ... และคิดว่าเขาก็คงเห็นดีเห็นงามเลือกเข้าข้างน้ำผึ้งอยู่แล้ว และคิดจะย้ายหล่อนไปตำแหน่งอื่นแน่นอน
“ถ้าคุณดามีความสามารถจริงน้ำผึ้งก็ยอมรับในตัวผู้จัดการ ไม่ใช่ใช้เส้นเข้ามา” น้ำผึ้งพูดจาอย่างไม่เกรงใจ
“เอาละ ผมขอให้เื่นี้จบลงแค่นี้ น้ำผึ้งที่ผ่านมาคุณเป็พนักงานดีมาตลอดสิบกว่าปีมานี้ ผมขอบคุณ คุณมาก ส่วนวีรดาก็ทำตำแหน่งเดิมไม่ต้องย้ายไปแผนกอื่น ทุกคนออกไปได้แล้ว ยกเว้นวีรดา” พูดจบ แองจี้ แหวนเพชร และน้ำผึ้งก็เดินออกไป หล่อนเห็นน้ำผึ้งเหลียวมองมาท่าทางไม่พอใจที่เขาไม่ย้ายหล่อนไปแผนกอื่น
เมื่อออกไปกันหมด หญิงสาวยังคงนั่งนิ่ง ขณะที่เขาก็ไม่ได้มองหล่อนหรือสนใจหล่อน กลับหยิบแฟ้มมาเปิดดูประวัติของหล่อนที่ฝ่ายบุคคลเพิ่งให้มา หล่อนจนปริญญาตรีในมหาวิทาลัยเดียวกันกับเขา ประสบการณ์ด้านการทำงานเคยเป็เลขามาก่อน และหล่อนออกจากงานครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ เขาบอกจะพาหล่อนไปฮันนีมูน
คิดแล้วหล่อนยังเจ็บใจไม่หาย หล่อนไม่น่าไปกับเขา มันไม่ใช่ฮันนีมูนแต่มันเป็ฝันร้ายที่หล่อนได้เจอมาต่างหาก!
ชายหนุ่มปิดแฟ้มลงมองหล่อน เวลานี้หล่อนกับเขาราวกับคนแปลกหน้าทั้งๆ ที่อยู่บ้านเดียวกัน เพิ่งจดเบียนสมรสมาด้วยกันมา หนำซ้ำยังไม่มีคนในบริษัทรู้เื่นี้! และเวลานี้ คือเวลางานหล่อนก็ควรวางตัวเป็ลูกจ้างที่เจียมตัว เวลาอยู่ต่อหน้านายจ้าง ก็ดูเขาสิวางตัวอย่าง คนไม่เคยรู้จักหล่อนมาก่อน หล่อนยังคงนั่งนิ่งรอให้เขาเริ่มก่อน
“น้ำผึ้งอยู่มานาน เธอยังใหม่ยังต้องศึกษาและเรียนรู้งานจากเขาอีกมาก”
“ข้อนั้นดาทราบค่ะ”
“รู้ก็ดี! จะได้รีบเรียนรู้งานพัฒนาตัวเองให้เป็ที่ยอมรับของลูกน้อง อย่าให้เสียชื่อไปถึงคนที่ฝากเธอเข้ามา”
“ถ้าไม่อยากให้เสียชื่อเสียงถึงคนที่ฝากเข้ามา ก็ไล่ดาออกเถอะค่ะ”
“แค่นี้ถอยแล้วเหรอ ก็ไหนปรียาเคยบอกว่า เธอเป็คนเก่ง คิดจะออกอย่างเดียวไม่คิดจะพิสูจน์ตัวเอง”
เขามองหล่อนอย่างท้าทายและอยากลองเชิง หญิงสาวกำมือแน่น หล่อนยอมรับว่าประสบการณ์ด้านงานขาย ประสบการณ์ด้านผู้จัดการหล่อนไม่เคยััมาก่อน แต่ก็เรียนรู้กันได้มิใช่เหรอ…ยกเว้นเสียแต่ว่า คนเราไม่ยอมรับความสามารถของคนอื่น
“แต่หวังว่าพี่ปรัชคงไม่เลือกที่รักมักที่ชัง จนให้ท้ายคนที่อยู่มานาน”
.............................................................................
ลิ้งค์อีบุ้ค ซ่อนรัก เชลยหัวใจค่ะ ตอนนี้ราคาโปร 89บาท รับรองคุ้มค่าแน่นอน
รับรองความสนุก ฟินๆ หวานๆ จนหมั่นไส้อีตาพระเอกเลยแหล่ะ ขอขอบคุณที่รักทุกท่านที่ติดตามจ้ะ
http://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMzI5ODYyMSI7czo3OiJib29rX2lkIjtpOjE0MjQ2NTt9
9K
