หลังจากได้รับราชโองการจากอ๋องจิ้งให้จัดการฏชายแดนตะวันตกภายในหนึ่งเดือน องค์ชายหลี่เหยียนกลับมายังตำหนักตะวันออกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เขานั่งลงหน้ากระดานหมากล้อมที่เคยใช้เล่นอย่างไร้สาระในอดีต แต่วันนี้...เขาใช้มันวางแผนรบ
“หากชายแดนตะวันตกมีูเาเป็แนวป้องกันหลัก...เส้นทางลำเลียงเสบียงต้องผ่านหุบเขาเฟิงหลง” เขาพึมพำ พลางวางหมากสีดำลงตรงจุดกลางกระดาน
เขาเรียกขันทีคนสนิท “ไปตามแม่ทัพหลี่เฉิงมา ข้า้าข้อมูลกองกำลังชายแดนทั้งหมด”
ขันทีใ “องค์ชาย...ท่านจะวางแผนรบด้วยตนเองหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“ใช่ และข้าจะไม่ยอมแพ้แม้แต่นิดเดียว” น้ำเสียงของเขาแน่วแน่จนขันทีต้องรีบออกไปทันที
ไม่นาน แม่ทัพหลี่เฉิงก็เดินเข้ามาในตำหนักด้วยสีหน้าสงสัย
“องค์ชาย...ข้าได้ยินว่าท่านจะนำทัพไปปราบฏด้วยตนเอง?”
“ไม่ใช่แค่ปราบ ข้าจะทำให้พวกมันไม่กล้าก่อฏอีกตลอดชีวิต” เขาตอบกลับอย่างเฉียบขาด
หลี่เฉิงหัวเราะเบาๆ “ท่านเคยถือดาบหรือยัง?”
“ข้าเคยถือปืนกลกลางป่า เคยลุยกับกองกำลังติดอาวุธในโลกที่ไม่มีใครไว้ใจใคร...ดาบน่ะ ข้าเรียนรู้ได้”
แม่ทัพหลี่เฉิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวางแผนที่ลงบนโต๊ะ
“นี่คือแผนที่ชายแดนตะวันตก ฏตั้งค่ายอยู่ในหุบเขาเฟิงหลง มีทหารประมาณห้าพันนาย อาวุธส่วนใหญ่เป็ดาบและธนู”
หลี่เหยียนพยักหน้า “ข้า้าทหารฝึกใหม่หนึ่งกองร้อย และคนที่กล้าคิดนอกกรอบ”
“ฝึกใหม่? ท่านจะเอาพวกเด็กไม่เป็งานไปตายหรือ?”
“ไม่ใช่ ถ้าข้าฝึกเอง พวกเขาจะกลายเป็ทหารที่ศัตรูไม่เคยเจอมาก่อน”
แม่ทัพหลี่เฉิงมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา “ท่านเปลี่ยนไปจริงๆ...ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ข้าจะให้โอกาสท่าน”
สามวันต่อมา ณ ลานฝึกทหารนอกวังหลวง
หลี่เหยียนยืนต่อหน้าทหารฝึกใหม่ราวร้อยนาย ทุกคนดูอ่อนแอและไร้ระเบียบ
“ั้แ่วันนี้ พวกเ้าไม่ใช่ทหารธรรมดา แต่เป็ ‘หน่วยเงา’ ของข้า” เขาประกาศเสียงดัง
“ข้าจะสอนพวกเ้าใช้กลยุทธ์ที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน—การพรางตัว การลอบโจมตี การเคลื่อนที่เงียบ และการใช้สัญญาณมือแทนเสียง”
ทหารหลายคนหัวเราะ “องค์ชายจะเล่นละครหรือ?”
เขาไม่ตอบ แต่เดินไปหยิบธนูขึ้นมา เล็งไปที่เป้าหมายระยะไกลแล้วยิงทันที ลูกธนูพุ่งทะลุเป้ากลางอย่างแม่นยำ
“ข้าจะเปลี่ยนพวกเ้าให้กลายเป็อาวุธที่ศัตรูไม่อาจคาดเดา”
เสียงหัวเราะเงียบลงทันที
การฝึกเริ่มขึ้นอย่างเข้มข้น เขาใช้เทคนิคจากโลกเดิม—การฝึกแบบหน่วยรบพิเศษ การจำลองสถานการณ์จริง การฝึกกลางคืน และการทดสอบจิตใจ
ในเวลาเพียงเจ็ดวัน ทหารฝึกใหม่เริ่มเปลี่ยนไป พวกเขาเคลื่อนไหวเงียบขึ้น สื่อสารด้วยมือ และเริ่มเข้าใจกลยุทธ์ที่ไม่เคยมีในแผ่นดินนี้
แม่ทัพหลี่เฉิงมาเยี่ยมลานฝึกอีกครั้ง เขาอึ้งเมื่อเห็นทหารฝึกใหม่ล้อมเป้าหมายอย่างไร้เสียงและโจมตีพร้อมกันในพริบตา
“นี่มัน...ไม่ใช่การฝึกของแคว้นใดเลย”
หลี่เหยียนยิ้มบาง “นี่คือการฝึกของโลกที่ข้ามาจาก”
และเมื่อการฝึกเสร็จสิ้น เขาก็พร้อมนำทัพออกเดินทางสู่ชายแดนตะวันตก
“ข้าจะไม่เพียงปราบฏ...แต่จะสร้างตำนานใหม่ให้แผ่นดินนี้จำชื่อข้าไปตลอดกาล”
---