มี่จื่อสาวใช้จำเป็น

ฉันกับมี่อิงเข้าครัวช่วยกันปรุงน้ำแกงไก่ แต่ฉันเป็นเพียงผู้ช่วยล้างผักหั่นผัก เราใช้เวลาปรุงน้ำแกงไก่ไม่นานนักก็เสร็จ มี่อิงตักน้ำแกงแบ่งเป็นสามถ้วย ถ้วยหนึ่งแยกวางใส่ถาดเพื่อยกไปให้หลวนเฉิน อีกสองถ้วยให้พ่อกับพี่ชาย

ฉันจึงบอกมี่อิงให้รอฉันสักครู่ แล้วเดินออกไปที่สวนเดินหายไปเพียงครู่เดียว ก็กลับมาพร้อมกับดอกโบตั๋นดอกหนึ่งในมือ แล้ววางดอกโบตั๋นลงบนถาดให้มี่อิงยกถาดน้ำแกงไก่พร้อมช่อดอกโบตั๋นออกไป แต่มี่อิงยังลังเลและคิดว่าดอกไม้อาจดูไม่ค่อยเข้าท่ากับการง้อผู้ชายสักเท่าไหร่ แต่มี่อิงก็ยอมยกถาดออกไปเพราะฉันยืนยันว่าหลวนเฉินจะหายโกรธแน่นอน

      เมื่อมี่อิงเดินถือถาดน้ำแกงมาหยุดยืนที่หน้าห้องพักของหลวนเฉิน แล้วรวบรวมความกล้าเรียกหลวนเฉินว่านำน้ำแกงไก่มาให้ หลวนเฉินจึงเปิดประตูห้องพักให้มี่อิงเข้าไปในห้อง แต่เขายังคงเปิดประตูอ้าค้างไว้อย่างนั้น โดยไม่ปิดประตูขณะอยู่กับมี่อิงในห้องสองต่อสอง

มี่อิงวางชามน้ำแกงไก่ไว้บนโต๊ะพร้อมกับกล่าวขอโทษหลวนเฉิน ที่ตนพูดจาล่วงเกินหลวนเฉินที่ตลาด หลวนเฉินตอบด้วยสีหน้าราบเรียบว่า ไม่ได้ถือโทษโกรธเคืองอะไรแล้วอย่าได้เป็นกังวล และกล่าวขอบใจมี่อิงที่ปรุงน้ำแกงไก่มาให้ และกำลังจะตักชิมน้ำแกงเข้าปาก

แต่มี่อิงทักว่าให้หลวนเฉินถือดอกโบตั๋น ไว้ในมืออีกข้างหนึ่งด้วยขณะกินน้ำแกง ทำให้หลวนเฉินมีสีหน้าสงสัยขึ้นมาทันทีว่า ทำไมต้องถือดอกโบตั๋นขณะกินน้ำแกงด้วย มี่อิงจึงอธิบายว่า ถือดอกโบตั๋นขณะดื่มน้ำแกง จะทำให้หลวนเฉินรู้สึกว่ากำลังนั่งดื่มน้ำแกงไก่ที่แสนอร่อยอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกโบตั๋นที่หอมสดชื่น

ทำให้หลวนเฉินหัวเราะขบขันออกมา และถามทันทีว่าใครเป็นคนคิดเรื่องนั่งดื่มน้ำแกงไก่ท่ามกลางทุ่งดอกโบตั๋น มี่อิงทำหน้ารู้สึกอายขายหน้า แล้วตอบว่าฉันเป็นคนบอกให้ทำแบบนี้ พร้อมกับพูดพึมพำว่า “กะแล้วเชียวว่าดอกไม้นี่ต้องไม่เข้าท่า!”

หลวนเฉินจากที่เคยมีสีหน้าเมินเฉยกับมี่อิง ก็เริ่มมีรอยยิ้มเพราะถูกทำให้หัวเราะ เขาพูดกับมี่อิงต่ออีกว่า เขาก็คิดไว้เหมือนกันว่าคงเป็นฉันแนะนำให้มี่อิงทำแบบนี้แน่ๆ เพราะคนที่ความคิดตลกแปลกๆแบบนี้มีฉันคนเดียวที่กล้าทำ

จากนั้นหลวนเฉินก็ขอดูกิ๊บนกยูงที่ติดอยู่บนผมของมี่อิง แล้วมองดูด้วยแววตาเศร้านิดๆพูดเหมือนตัดพ้อน้อยใจว่า ฉันคงไม่ชอบกิ๊บที่เขามอบให้ แต่วันนั้นคงรับไว้เพราะกลัวเขาจะเสียน้ำใจ

มี่อิงจึงท้วงขึ้นทันทีว่าฉันไม่ใช่อย่างที่หลวนเฉินคิด แต่เป็นเพราะฉันชอบกิ๊บนกยูงคู่นี้มากและเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี แต่มี่อิงเห็นฉันนำกิ๊บคู่นี้ออกมานั่งดูและเช็ดทำความสะอาด มี่อิงจึงพูดชมว่ากิ๊บคู่นี้สวยมาก แต่น่าเสียดายที่กิ๊บสวยๆมิเคยได้อวดความสวยงามต่อสายตาผู้ใด

ฉันจึงมอบกิ๊บนกยูงคู่นี้ติดผมให้มี่อิง เพราะกิ๊บที่ฉันเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี เหมาะสมที่จะติดอยู่บนผมของคนที่ฉันรักที่สุดในโลกก็คือมี่อิง หลวนเฉินได้ฟังคำอธิบายจากมี่อิงก็ยิ้มออกมานิดหนึ่ง แล้วตักชิมน้ำแกงไก่ พร้อมกับเอ่ยชมว่าเขาไม่ได้กินแกงไก่มีรสชาติอร่อยอย่างนี้มานานแล้ว

จากนั้นหลวนเฉินก็ถามมี่อิงว่าในเมืองนี้ ที่ไหนขายสมุนไพรคุณภาพดี แต่ราคาไม่แพง พรุ่งนี้เขาจะไปหาซื้อเพราะมีลูกค้าต้องการสมุนไพรแล้วสั่งซื้อมากับเขา ตั้งแต่ที่เขาไปจากเมืองนี้ นานๆจึงจะกลับมาสักครั้งหนึ่ง ร้านค้าบ้านเรือนก็เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม อีกทั้งร้านขายสมุนไพรที่เขาเคยซื้อเมื่อสมัยก่อนก็ยกเลิกปิดร้านไปแล้ว

มี่อิงจึงตอบว่าจะไปถามเหยียนหมิ่นพี่ชายให้ เพราะเหยียนหมิ่นรู้ว่าร้านไหนขายของคุณภาพดีแต่ราคาถูก เหยียนหมิ่นเปรียบเทียบสินค้าเก่ง ยิ่งถ้าเป็นของโบราณด้วยแล้ว ถ้าใครทำของปลอมมาหลอกขายเหยียนหมิ่นไม่ได้เลยเพราะเขารู้ทันหมด

มี่อิงจึงเอ่ยปากรับอาสาจะพาไปหลวนเฉินไปเลือกซื้อสมุนไพรและของอื่นๆที่เขาต้องการ จากนั้นมี่อิงก็กล่าวขอตัวเพื่อให้หลวนเฉินได้พักผ่อน แต่หลวนเฉินก็ทักมี่อิงว่า

   หลวนเฉิน : ดะ เดี๋ยวก่อน!!

        มี่อิง : ท่านอาต้องการสิ่งใดเพิ่มอีกหรือไม่?

   หลวนเฉิน : เอ่อ...ข้าขอผ้าเช็ดหน้าเพิ่มอีกสักผืน ผืนเก่าข้าเพิ่งใช้ไปจนเปียก

        มี่อิง : ข้าจะบอกให้คนนำผ้าผืนใหม่มาให้

มี่อิงยิ้มหวานให้แล้วเดินออกไปจากห้องพักของหลวนเฉิน เขามองตามหลังมี่อิงที่กำลังเดินออกไป แล้วปิดประตูพร้อมกับหัวเราะเบาๆพูดพึมพำแบบงงๆกับตัวเองว่า

   หลวนเฉิน : ฮึ่ยย! ตั้งใจจะบอกปฏิเสธมี่อิงว่าพรุ่งนี้จะไปคนเดียว แต่ดันขอผ้าเช็ดหน้าทำไมล่ะเนี่ย?!

      มี่อิงเดินยิ้มมาอย่างอารมณ์ดี นางเห็นฉันกำลังจัดขนมใส่จานเพื่อยกไปให้เหยียนเหล่ยกินในห้องหนังสือ มี่อิงโผเข้ามากอดฉันทางด้านหลัง และกล่าวขอบคุณฉันเรื่องดอกโบตั๋น ทำให้หลวนเฉินหัวเราะออกมาและหายโกรธเคืองนางในทันที

จากนั้นมี่อิงก็ขออนุญาตกับฉันว่าพรุ่งนี้จะพาหลวนเฉินไปซื้อสมุนไพร ฉันจึงอนุญาตและบอกมี่อิงให้ไปบอกเหยียนเหล่ยเรื่องจะออกไปข้างนอกวันพรุ่งนี้ด้วย มี่อิงจึงรับจานขนมจากฉันแล้วเดินถือเข้าไปให้ผู้เป็นพ่อ ฉันจึงถือกาน้ำชาที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ๆเดินตามมี่อิงเข้าไปในห้องหนังสือ