เซียนอมตะหวนคืน

คำสั่งฆ่า
หลายวันผ่านไป ชีวิตของหวังเฉินกับแม่ของเขาเป็นไปอย่างเรียบง่ายที่หมู่บ้านซานเหอ
ด้วยที่มีเงินเก็บหลายล้านหยวน แม่ของเขาจึงไม่กังวลว่าจะไม่มีกิน เธอจึงไม่ดิ้นรนทำงาน เลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย โดยการทำสวน ปลูกผัก เพื่อผ่อนคลายอารมณ์ของตัวเอง
และพอมีเวลาว่างเธอก็จะชวนหวังเฉินไปเยี่ยมสุสานของพ่อกับแม่ของเธอ ซึ่งเป็นตากับยายของเขาที่อยู่ใกล้ๆ กับหมู่บ้านซานเหอ
หวังเฉินแน่นอนว่าช่วยแม่ของเขาทำสวนด้วยเช่นกัน เขาพบว่าการใช้ชีวิตที่เรียบง่ายแบบนี้ ไม่เลวเลยสักนิด
นับตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อน ที่แก๊งอันธพาลถูกทำลายไปด้วยมือของเขา ชาวบ้านที่หมู่บ้านซานเหอต่างดีใจกันถ้วนหน้า ที่ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยความหวาดกลัวและเสียค่าคุ้มครองอีกต่อไป
พวกเขารีบไปพาลูกสาวกลับมาจากตัวเมืองด้วยความคิดถึง
“อาเฉิน วันนี้ก็ยังขยันเหมือนเดิมเลยนะ” หวงป๋อชายชราคนรู้จักของแม่ของเขาเดินเข้ามาทักทาย
หวังเฉินที่อยู่ในชุดทำสวน สองมือถือจอบเงยหน้ามองไป เผยรอยยิ้มเล็กน้อย “สวัสดีปู่หวง”
หวงป๋อยิ้ม ในมือของเขาถือไก่ที่ถูกถอนขนออกไปจนหมดแล้วอยู่ “แม่ของเธออยู่รึเปล่า?”
“อยู่ข้างในบ้าน” หวังเฉินตอบ
วันนี้แม่ของเขาจะทำอาหาร จึงไปขอซื้อไก่จากชายชราหวงป๋อ ซึ่งหวงป๋อคนนี้ก็รีบลงมือไปจับไก่ที่เขาเลี้ยงเอาไว้มาฆ่าเชือดคอและต้มน้ำร้อนลกขนในทันที
“เอ้านี่ไก่ที่แม่เธอต้องการ” หวงป๋อยื่นส่งไก่ให้หวังเฉิน
หวังเฉินวางจอบลง รับไก่มาก่อนจ่ายเงินให้กับหวงป๋อ จากนั้นเดินไปที่บ้าน สวนที่เขาทำอยู่ข้างๆ บ้านไม่ได้ไกลกันเลยสักนิด
“แม่ ปู่หวงเอาไก่มาส่งแล้ว”
หยางชีหยูในชุดชาวบ้านธรรมดา เดินออกมารับไก่ เธอพูดด้วยรอยยิ้ม “เหนื่อยไหม รอเดี๋ยวนะ แม่จะรีบทำอาหารให้”
“ครับแม่” หวังเฉินตอบด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะกลับไปทำสวนต่อ
ในหลายวันมานี้ เขาไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับการฝึกตนเลยสักนิด เนื่องจากถึงแม้ว่าการรีบแข็งแกร่งขึ้นจะเป็นสิ่งที่สำคัญ แต่การใช้ชีวิตทำให้แม่ของเขามีความสุขก็สำคัญไม่แพ้กัน
ดังนั้น หวังเฉินถึงได้ไม่รีบร้อน แต่วันนี้เขาก็ตัดสินใจที่จะเริ่มฝึกตนอีกครั้ง สิ่งที่เขาขาดแน่นอนว่าเป็นสมุนไพร ซึ่งสมุนไพรที่เขาต้องการ เขาได้ติดต่อไปหาชายชราหลี่คุนแล้ว เขาวานให้ชายชราคนนี้จัดเตรียมสมุนไพรให้ วันพรุ่งนี้ช่วงดึกๆ จะเข้าไปรับเอา
แน่นอนว่าชื่อสมุนไพรที่เขาต้องการ มันต่างจากของที่โลกนี้อยู่แล้ว เขาจึงบอกให้หลี่คุนจัดหาให้เหมือนครั้งที่แล้ว โดยการหาสมุนไพรที่มีชื่อใกล้เคียงกัน
เวลากลางคืนมาถึงอย่างรวดเร็ว หลังจากที่หยางชีหยูแม่ของเขาหลับ หวังเฉินแอบออกจากบ้าน เขาไปที่ภูเขาด้านหลังของบ้าน
ภูเขาแห่งนี้ในตอนกลางคืนย่อมที่จะอันตราย ตามคำบอกเล่าของชายชราหวงป๋อ เพราะมีพวกสัตว์ที่มีพิษและดุร้ายอาศัยอยู่ ถึงแม้จะมีไม่มาก แต่ก็นับว่ามีอยู่
ไป๋เฉินใช้เวลาไม่นานก็ขึ้นมาจนถึงบนยอดเขา บนยอดเขามีแสงจันทร์สาดส่องลงมา ทำให้พื้นที่บดยอดเขาสว่างอยู่ไม่น้อย
หวังเฉินพลันนั่งลงตรงกลางยอดเขา สองเปลือกตาปิดลง เขาเริ่มเข้าสู่การเข้าณาน เพื่อเพิ่มพื้นฐานการฝึกตน ดึงเข้าพลังปราณฟ้าดินที่อยู่โดยรอบเข้าสู่ตันเถียน เพื่อเสริมให้ร่างกายของตัวเองแข็งแกร่ง มีพละกำลังมากขึ้นกว่าเดิม
การฝึกตนในสองระดับแรกอย่างระดับแรกเริ่มและก่อตั้ง เป็นที่รู้กันว่ายังไม่สามารถที่จะใช้พลังปราณได้ ดังนั้นจึงต้องทำให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นเท่าที่จะทำได้
.......................................
ภายในคฤหาสน์ของตระกูลหวัง บนชั้นบนสุดในห้องห้องหนึ่ง หวังเฉียนนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ใบหน้าของเขามืดครึ้มอย่างมาก สาเหตุมาจากเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เขาได้รับรายงานจากลูกน้องคนสนิทว่าหวังเฉินกับหยางชีหยูเดินทางออกจากปักกิ่งไปแล้วเมื่อหลายวันก่อน
ซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการจะเห็น สิ่งที่เขาต้องการจะเห็นคือการตายของสองแม่ลูกคู่นี้!
“มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง?” หวังเฉียนเงยหน้าขึ้นถามชายชราคนหนึ่ง ผู้ซึ่งในมือถือเข็มทิศโบราณ
ชายชราคนนี้มีชื่อว่าหานปู้ เป็นนักทำนายผู้หนึ่ง สีหน้าของเขายังคงสงบ แต่ว่าภายในใจกลับกระวนกระวาน ถ้าเอาตามที่เขาทำนายเอาไว้ หยางชีหยูและหวังเฉินสมควรตายตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อนแล้ว แต่นี่สิ่งเหล่านั้นกลับไม่เกิดขึ้น
“หานปู้ ฉันทำตามคำแนะนำของแกทุกอย่างแล้ว ทำไมสองแม่ลูกนั่นถึงยังไม่ตาย?” หวังเฉียนตบโต๊ะทำงานเสียงดัง เขาจ้องมองชายชราหานปู้ด้วยความโกรธ
“ใจเย็นก่อน หวังเฉียน” หานปู้พูด น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา แม้ว่าภายในใจของเขาจะรู้สึกไม่พอใจต่อหวังเฉียนก็ตาม ที่กล้าเรียกเขาว่าหานปู้เฉยๆ เรียกถึงคำว่า ‘แก’ ด้วย เพราะตามปกติ หวังเฉียนจะเรียกหาเขาเป็นอาจารย์หานเสมอ
“จะให้ฉันใจเย็นได้ยังไง? ฉันต้องการให้พวกมันตาย!” หวังเฉียนตะคอกเสียงดัง พลางตบโต๊ะอีกครั้ง
“แกจะทำอะไรก็เอาเลย ฉันไม่ยุ่งแล้ว ขอตัว” หานปู้ทนไม่ไหวแล้วกับท่าทีของหวังเฉียนที่มีต่อเขา เขาหมุนตัวกลับ เตรียมออกจากห้องนี้ไป
ถึงเขาจะทำงานให้กับหวังเฉียน แต่เขาก็เป็นผู้ฝึกตนคนหนึ่ง แม้จะเป็นเพียงระดับแรกเริ่มขั้นสมบูรณ์ แต่ก็นับว่าเป็นผู้ฝึกตน ผู้ฝึกตนย่อมมีศักดิ์ศรีของผู้ฝึกตน ไม่อาจลบหลู่ได้
เห็นเช่นนี้ หวังเฉียนก็ตกใจ สีหน้าเปลี่ยน รีบร้องบอกให้หานปู้หยุด จากนั้นทำการขอโทษแต่โดยดี “อาจารย์หาน เป็นฉันอารมณ์เสียเอง หวังว่าอาจารย์จะยกโทษให้”
หวังเฉียนรู้ตัวดีว่าที่เขามีวันนี้ ได้กลายเป็นหัวหน้าตระกูลได้ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะหานปู้คอยแนะนำ คำทำนายของหานปู้ แม้จะไม่ถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ก็ใกล้เคียงเป็นอย่างมาก เพราะงั้น เขาถึงไม่อาจปล่อยให้หานปู้ไปได้
เรียกได้ว่าหานปู้ยังมีประโยชน์สำหรับเขา เฉกเช่นเดียวกัน หานปู้ต้องการทรัพยากรการฝึกตน ซึ่งต้องใช้เงินจำนวนมาก เขาจึงต้องพึ่งหวังเฉียน ทำเพียงฮึดฮัดไม่กี่คำ ก็เดินกลับมา
“อาจาย์หาน ฉันควรจะทำยังไงดี ฉันต้องการให้พวกมันสองแม่ลูกตาย!” หวังเฉียนพูดเสียงเย็น
เหตุผลที่เขาต้องการให้หวังเฉินและหยางชีหยูตายนั้น ล้วนเป็นเพราะเห็นว่าพวกอีกฝ่ายขวางหูขวางตาและเป็นลูกและภรรยาของพี่ชายของเขา หวังเฉิงเทียน คนที่เขาเกลียดเข้าไส้ยิ่งกว่าอะไรดี
ตั้งแต่เด็กหวังเฉียนมักคิดเสมอว่า ถ้าไม่มีหวังเฉิงเทียนสักคน ทุกอย่างก็คงจะเป็นของเขา ไม่ว่าจะเป็นความรักจากพ่อแม่ ตำแหน่งหัวหน้าตระกูลหวัง ดังนั้น จึงไม่แปลกที่เขาจะเกลียดหวังเฉิงเทียนเข้าไส้เช่นนี้
ด้วยเหตุที่หวังเฉิงเทียนตายแล้ว ความเกลียดชังเหล่านี้ จึงมาตกลงที่หวังเฉินและหยางชีหยู ซึ่งเป็นลูกชายและภรรยาของเขา
หานปู้ก้มหน้าลงดูเข็มทิศโบราณ ทำมือทำนายอยู่ชั่วครู่ เขาก็หันมาตอบหวังเฉียน “ส่งนักฆ่าฝีมือดีไปฆ่าพวกมัน!”
“นักฆ่าฝีมือดี?” หวังเฉียนชะงักชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้า ภายในแววตาเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก “ดี รบกวนอาจารย์หาน จัดหานักฆ่าในวงการฝึกตนของท่านสักคน ไปฆ่าหวังเฉินกับหยางชีหยู ราคาเท่าไหร่นั้น ว่ามาได้เลย”
“ได้” หานปู้พยักหน้ารับ เขารู้จักกับสำนักตำหนักเลือด ซึ่งรับงานลอบสังหารทุกชนิดเป็นอย่างดี แม้ว่าราคาจะแพงไปสักหน่อย แต่ว่าถ้าคนของสำนักตำหนักเลือดได้ลงมือ เป้าหมายไม่มีทางรอดไปได้ ต้องถูกฆ่าตายสถานเดียวอย่างที่ไม่อาจทำอะไรได้
จบบทที่ 20

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 20 : คำสั่งฆ่า

นิยายแนะนำ

เซียนอมตะหวนคืน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 20 : คำสั่งฆ่า

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้