จื่อเหลียง智良

จื่อเหลียง  จื่อเหลียง เสียงเรียกหาจากคุณสามีตั้งแต่เช้าเลย นายหญิงไปไหน เว่ยเฉินไล่ถามบ่าวรับใช้ทีละคน นายหญิงตอนเช้านี้เห็นออกไปตลาดเจ้าค่ะ พอได้ยินนางกำนันพูดดังนั้นก็ไปอยู่รอหน้าประตูบ้าน  ยืนรอด้วยความตื่นเต้นเดินไปมาจนตังกุยเวียนหัวไปหมดจึงพูดขึ้นมาว่า คุณชายตังกุยเห็นคุณชายเดินไปมา ตังกุยเวียนหัวไปหมดแล้ว

นั่นนายหญิงกลับมาแล้วพร้อมชี้มือจากนั้นทั้งสองคนที่ยืนรออยู่นานก็รีบไปช่วยขนผัก

จื่อเหลียงเจ้าไปทำไมของพวกนี้ให้บ่าวทำก็ได้ จากนั้นดึงจื่อเหลียงเข้ามาประชิดตัวใกล้ๆ ในวันนี้เจ้าว่างหรือเปล่า  มีอะไรหรอเจ้าคะ เปล่าข้าถามว่าเจ้ายุ่งไหมหากเจ้ายุ่งก็บอกข้าก่อน ข้าว่างไม่ได้ยั่งอะไรเลยหลายวันมานี้ข้าเหมือนจะว่างงานนะ เว่ยเฉิน

จูงมือจื่อเหลียงแล้วไปขี่ม้าออกจากจวนทันทีท่าน ท่านจะพาข้าไปไหน วันนี้เป็นวันที่ข้าเจอเจ้าครั้งแรกที่สะพานในงานโคมลอยหลายปีมาแล้ว  แต่ปีนี้เราไม่อยู่ในจวนและชมงานในเมืองหลวง ข้าจะพาเจ้าไปที่ที่หนึ่ง

ซึ่งเจ้าไปแล้วข้าว่าเจ้าคงชอบ

ทั้งสองคนนั่งม้าตัวเดียวกันควบม้าผ่าน

ลำธารเล็กๆที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาชนิดที่ได้จัดเตรียมเป็นพิเศษ จากนั้นก็ลงมาเดินข้ามสะพานไม้ไผ่ ก็มองเห็นกระท่อมเล็กๆอยู่กลางลำธารซึ่งบรรยากาศดีมาก ทั้งสองคนนั่งตกปลาพูดคุย พอตกเย็นก็เอาปลาที่ตกได้ย่างทำอาหารกินกัน เริ่มค่ำแล้วเจ้าเห็นไหม  ดาว หิ่งห้อย ที่นี่ข้ามอบให้เจ้าเพียงคนเดียว ภรรยาที่รักของข้า

จากนั้นเว่ยเฉินก็โอบกอดจื่อเหลียงจากด้านหลังทั้งสองคนยืนชมดวงดาวและหิ่งห้อย

สักพักก็มีพลุไฟ มีโคมลอยบนฟ้าระยิบระยับดั่งดวงดาวเพิ่มมาอีก เว่ยเฉินจึงอุ้ม

จื่อเหลียงไปนอนบนเตียงไม้ไผ่ทั้งสองนอน

พูดคุยชมดวงดาว ชมหิ่งห้อย และโคมลอยกัน อยู่ๆเว่ยเฉินก็ถามขึ้นมาว่า

เจ้าอยากได้ลูกกี่คนทำเอาจื่อเหลียนเขินและหันไปอีกทางเว่ยเฉินจึงเอามือจับหัวจื่อเหลียงไว้แล้วพูดว่า เอา 10 คนดีไหมจากนั้นค่อยๆขยับริมฝีปากมาจูบปากจื่อเหลียงเบาๆค่ำคืนอันแสนโรแมนติกของทั้งสองก็เกิดขึ้น