Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

หลังจากชมโรงตากใบชากันเสร็จ เสี่ยวซินยังไม่กลับทันที เธอขอแวะเดินเล่นรอบไร่ต่ออีกหน่อยเพื่อดูพื้นที่อื่น ๆ ที่อาจจะมีชาคุณภาพดีซ่อนอยู่

“ข้าไปด้วย” ซินอี๋อาสาขึ้นทันที แม้ซินเฟยจะหันมามองนิด ๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

ทั้งสองเดินไปด้วยกันอย่างสบาย ๆ ผ่านแปลงใบชาที่รอการเก็บเกี่ยว ซินอี๋เดินช้า ๆ เพื่อให้จังหวะของทั้งคู่เข้ากัน

“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะสนใจเรื่องไร่ชาแบบลึกซึ้งขนาดนี้นะ” เขาเริ่มบทสนทนา

“ก็ไม่ได้ลึกขนาดนั้น...แต่เวลาทำชา ข้าชอบรู้ว่าใบชามาจากต้นไหน ผ่านอะไรมาก่อนจะมาถึงมือข้า” เสี่ยวซินพูดพร้อมดึงปลายใบชาเบา ๆ

“เจ้าใส่ใจดีนะ”

“ข้าชอบของที่มีที่มา...และมีความหมาย” เธอมองหน้าเขาแวบหนึ่งแล้วหันไปทางอื่น “เหมือนบางคนที่ใคร ๆ มองว่าเงียบ แต่จริง ๆ มีอะไรซ่อนอยู่เยอะ”

ซินอี๋หันมามองเธอเต็มตา “…เจ้าแอบหมายถึงข้าอยู่ใช่ไหม?”

เสี่ยวซินยิ้มมุมปาก “เจ้ารู้ก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องแกล้งนิ่งตลอดเวลา”

ทั้งสองหัวเราะเบา ๆ พร้อมเดินต่อในแปลงชา มือของเสี่ยวซินสะกิดใบชาเบา ๆ เป็นจังหวะ ส่วนซินอี๋ก็ก้มมองเท้าแล้วแอบยิ้มกับตัวเอง

“ถ้าเจ้ามาไร่บ่อยขึ้นแบบนี้ ข้าอาจจะเริ่มเสพติดชา...และเสียงเจ้าก็ได้” เขาพูดเรียบ ๆ แต่ตรงจนเธอต้องหยุดเดิน

“ซินอี๋…” เสี่ยวซินเรียกชื่อเขาเบา ๆ แต่ก็ไม่พูดต่อ เธอเพียงแค่มองหน้าเขานิ่ง

เสียงลมพัดใบชาดังแผ่วเบา กลิ่นหอมลอยมาแตะปลายจมูก และในวินาทีนั้น ทั้งสองยืนอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ เงียบ…แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ต้องใช้คำพูดอธิบาย

ในอีกมุมหนึ่ง ลี่อิน, ซินหยาง และเสี่ยวหลานยังคงจัดตะกร้าชาและพูดคุยกันต่อ

“เงียบกันไปเลยนะคู่นั้น” เสี่ยวหลานกระซิบเบา ๆ

“กลิ่นชาชุดพิเศษรอบนี้คงแรงกว่าปกติล่ะมั้ง” ลี่อินแซว

ซินหยางหัวเราะ “แรงทั้งกลิ่น ทั้งใจแน่นอน”

ทุกคนยังคงอยู่ในฉากของไร่ชาเช้านั้น — ต่างคนต่างมีจังหวะหัวใจเป็นของตัวเอง แต่ก็คลี่ไปในทิศทางเดียวกัน...