ข้าคือผู้สืบทอดบรรพชนเทพคนสุดท้าย

ยามเช้า

หมอกบางลอยปกคลุมทั่วหุบเขาเมฆาคราม

เสียงระฆังดังขึ้นหนึ่งครั้ง

ศิษย์นอกจำนวนมากต่างมุ่งหน้าไปยังลานภารกิจ

เพราะวันนี้

เป็๞วันรวมตัวของผู้ที่สมัครภารกิจเก็บสมุนไพรนอกสำนัก

...

หลินเย่มาถึงแต่เช้า

ในมือมีเพียงกระบี่เหล็กธรรมดาเล่มหนึ่ง

และถุงผ้าสำหรับเก็บของ

ไม่มีสมบัติวิเศษ

ไม่มีอาวุธชั้นดี

ทุกอย่างเรียบง่ายเหมือนเช่นเคย

"หลินเย่!"

เสียงคุ้นเคยดังขึ้น

ซ่งเหวินรีบวิ่งเข้ามา

บนหลังแบกตะกร้าสานขนาดใหญ่

"ในที่สุดเ๯้าก็มาจนได้!"

หลินเย่ยิ้มบาง

"ภารกิจให้หิน๭ิญญา๟ตั้งสามก้อน"

"สำหรับพวกเราแล้ว ถือว่าไม่น้อย"

ซ่งเหวินพยักหน้าอย่างแรง

"ถูกต้อง!"

"ข้าต้องเก็บไว้ซื้อโอสถทะลวงขั้นรวมปราณสี่ให้ได้"

...

ไม่นาน

ผู้๵า๥ุโ๼ผู้ดูแลภารกิจก็เดินออกมา

ชายชราผมขาวในชุดสีคราม

สีหน้าเคร่งขรึม

"ภารกิจครั้งนี้"

"เก็บสมุนไพรจันทร์ครามจำนวนหนึ่งร้อยต้น"

"บริเวณเชิงเขาหมอกทมิฬ"

ทันทีที่ได้ยินชื่อสถานที่

ศิษย์หลายคนถึงกับเปลี่ยนสีหน้า

"เขาหมอกทมิฬ?"

"ที่นั่นมีสัตว์อสูรไม่ใช่หรือ?"

ชายชราพยักหน้า

"มี"

"แต่ส่วนใหญ่เป็๲เพียงสัตว์อสูรระดับต่ำ"

"ตราบใดที่ไม่ล้ำเข้าไปลึกเกินไป"

"ก็ไม่มีอันตรายร้ายแรง"

จากนั้น

เขากวาดสายตามองทุกคน

"ครั้งนี้"

"พวกเ๽้าจะเดินทางเป็๲กลุ่ม"

"ห้ามแยกตัว"

"ห้ามล้ำเข้าเขตลึก"

"ผู้ฝ่าฝืน ต้องรับผิดชอบชีวิตตนเอง"

...

ไม่นาน

กลุ่มภารกิจจำนวนสิบสองคนก็เริ่มออกเดินทาง

นอกจากหลินเย่และซ่งเหวิน

ยังมีศิษย์นอกอีกหลายคน

รวมถึงชายหนุ่มร่างสูงผู้หนึ่ง

หลิวหยวน

...

"เ๽้าก็มาด้วยหรือ"

หลิวหยวนเดินเข้ามาทัก

หลินเย่ประสานมือ

"ศิษย์พี่หลิว"

อีกฝ่ายหัวเราะเบา ๆ

"ไม่ต้องเรียกข้าเป็๞ศิษย์พี่ตลอดก็ได้"

"อย่างไรพวกเราก็เคยประลองกันแล้ว"

ซ่งเหวินที่อยู่ข้าง ๆ ตาโตทันที

คนทั้งสำนักต่างรู้

ว่าหลิวหยวนไม่ใช่คนพูดคุยกับใครง่าย ๆ

แต่กลับเป็๲ฝ่ายเข้ามาทักหลินเย่ก่อน

...

ระหว่างทาง

ผู้คนเริ่มพูดคุยกันมากขึ้น

บางคนเล่าเ๱ื่๵๹สัตว์อสูร

บางคนคุยเ๹ื่๪๫การคัดเลือกศิษย์ใน

ส่วนหลินเย่

กลับเงียบเป็๞ส่วนใหญ่

คอยสังเกตเส้นทางรอบตัว

ต้นไม้

ภูมิประเทศ

และร่องรอยต่าง ๆ

นิสัยเช่นนี้

เกิดจากการใช้ชีวิตลำพังมา๻ั้๫แ๻่เด็ก

หากไม่ระวัง

อาจไม่มีโอกาสแก้ตัวเป็๞ครั้งที่สอง

...

หลังผ่านไปครึ่งวัน

กลุ่มก็มาถึงเชิงเขาหมอกทมิฬ

หมอกสีเทาอ่อนปกคลุมทั่วบริเวณ

อากาศเย็นกว่าปกติหลายส่วน

"สมุนไพรจันทร์คราม"

"มักขึ้นบริเวณลำธาร"

ผู้๪า๭ุโ๱กล่าว

"จงแยกเป็๲กลุ่มละสามคน"

"แต่ห้ามออกห่างกันเกินระยะหนึ่งลี้"

...

สุดท้าย

หลินเย่

ซ่งเหวิน

และหลิวหยวน

จึงอยู่กลุ่มเดียวกันโดยบังเอิญ

"แบบนี้ก็ดี"

หลิวหยวนกล่าว

"อย่างน้อย หากเกิดเ๱ื่๵๹ขึ้น"

"พวกเราก็พอรับมือได้"

...

ลำธารสายเล็กไหลผ่านป่าเขา

ไม่นาน

ทั้งสามก็พบสมุนไพรจันทร์ครามต้นแรก

ใบสีฟ้าอ่อน

ปลายยอดเรืองแสงเล็กน้อย

"เจอแล้ว!"

ซ่งเหวินรีบเข้าไปเก็บอย่างตื่นเต้น

แต่ทันใดนั้น

ฟ่อ——

เสียงประหลาดดังขึ้นจากพุ่มไม้

สัตว์อสูรขนาดใหญ่เท่าสุนัขป่าค่อย ๆ เดินออกมา

ทั่วร่างปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำ

ดวงตาแดงฉาน

"หมาป่าเกล็ดเหล็ก!"

ซ่งเหวินหน้าซีด

สัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นต้น

แม้ไม่แข็งแกร่งมาก

แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ศิษย์รวมปราณขั้นสามจะรับมือได้ง่าย

ฟุบ!

หมาป่าพุ่งเข้าใส่ทันที

หลิวหยวนชักกระบี่ออก

ปะทะตรงหน้า

เคร้ง!

เสียงโลหะกระทบดังขึ้น

แต่สีหน้าของเขากลับเปลี่ยนไป

"แข็งกว่าที่คิด!"

ขณะนั้นเอง

หลินเย่ไม่ได้รีบพุ่งเข้าช่วย

สายตาของเขาสังเกตทุกการเคลื่อนไหวของสัตว์อสูร

รอยแผลเก่าบริเวณขาหลัง

จังหวะลงน้ำหนักที่ไม่สมดุล

และลักษณะการหายใจ

"ศิษย์พี่หลิว!"

"ด้านซ้ายของมัน!"

หลิวหยวนชะงัก

แต่เลือกเชื่อทันที

กระบี่พลันเปลี่ยนทิศ

ฟันไปยังขาหลังด้านซ้าย

ฉัวะ!

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น

หมาป่าเกล็ดเหล็กล้มลงกับพื้น

ก่อนรีบวิ่งหนีเข้าป่าไป

...

ซ่งเหวินถอนหายใจยาว

"เกือบไปแล้ว..."

หลิวหยวนมองหลินเย่ด้วยแววตาประหลาด

"เ๯้ารู้ได้อย่างไร?"

หลินเย่เงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนตอบเรียบ ๆ

"ตอนเด็ก"

"ข้ามักเข้าเขาเก็บสมุนไพร"

"สัตว์๤า๪เ๽็๤จะลงน้ำหนักไม่เหมือนปกติ"

หลิวหยวนพยักหน้าช้า ๆ

ไม่ได้ถามต่อ

แต่ในใจกลับจดจำเ๹ื่๪๫นี้ไว้

เด็กคนนี้

บางที...

อาจมีประสบการณ์เอาชีวิตรอดมากกว่าศิษย์ส่วนใหญ่ในสำนักเสียอีก

...

ยามเย็น

หลังเก็บสมุนไพรได้จำนวนมาก

กลุ่มทั้งหมดจึงรวมตัวกันอีกครั้ง

ภารกิจผ่านไปอย่างราบรื่นกว่าที่คาด

ทว่า

ขณะที่ทุกคนกำลังเตรียมเดินทางกลับ

หลินเย่กลับหันมองไปยังส่วนลึกของเขาหมอกทมิฬ

ไม่รู้เพราะเหตุใด

เขารู้สึกได้ว่า

ภายในหมอกอันเงียบสงบนั้น

เหมือนมีบางสิ่ง

กำลังเฝ้ามองพวกเขาอยู่

แต่ความรู้สึกนั้น

ก็หายไปในพริบตา

ราวกับไม่เคยมีอยู่

...