1995 ย้อนเวลามาเป็นราชานักธุรกิจ

        "นายน้อยแห่งหุบเขา...ท่านกระโดดลงมาจากตึกสูงขนาดนั้น แต่กลับไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน หรือท่านยังไม่ปลดผนึกความทรงที่ท่านเจ้าหุบเขาผนึกไว้หรือ?" 

        จ้าวเสี่ยวเยว่ยืนมอง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอับจนหนทางกับเฉินเฟิงที่แม้สองขาจะปักอยู่ในพื้นกว่าครึ่ง แต่ก็สูงยังเท่ากับเธอ  

        เธอถูกเฉินเฟิงคิดว่าเป็นแก๊งคอลเซนเตอร์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แถมตอนนี้ยังมาพูดว่าเธอกำลังยั่วยวนเขาอีก 

        เทพธิดาเพลงรักอย่างเธอดูหน้าด้านขนาดนั้นเลยเหรอ? 

        "เธอเป็นใคร?" เฉินเฟิงอุ้มลูกสาวในอ้อมอก แกล้งทำท่าสับสนมึนงง 

        "อย่างนี้นะ นายน้อยแห่งหุบเขา ขอฉันแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ฉันมีนามว่า จ้าวเสี่ยวเยว่ ตัวตนที่เปิดเผยต่อโลกภายนอกคือเทพธิดาเพลงรักแห่งแดนต้าหลง ตัวตนที่แท้จริงของฉันคือศิษย์พี่ร่วมสำนักลำดับเก้าของท่าน ฉันมีความสามารถด้านการแพทย์ระดับชุบชีวิตคนเพิ่งตายได้ ตราบใดที่นายน้อยแห่งหุบเขายอมรับตัวตนของท่าน ฉันก็รักษาโรคลูคีเมียขององค์หญิงน้อยได้ แล้วฉันยังฝึกตนคู่กับท่าน เพื่อช่วยให้ท่านทำลายผนึกที่ท่านอาจารย์ลงไว้ได้ แล้วยังช่วยท่านฟื้นฟูความทรงจำทั้งหมดในอดีตด้วย!" ใบหน้าอันงดงามของจ้าวเสี่ยวเยว่แดงก่ำขึ้นเมื่อพูดถึงตอนท้าย 

        เอาล่ะ เทพธิดาเพลงรักนี่หน้าหนาจริงด้วย เธอวางแผนยั่วยวนเฉินเฟิงจริงๆ! 

        “ที่เหลือฉันจำได้หมดแล้ว ภรรยาฉัน เย่ชิงโหรว นักร้องในสังกัดบริษัทเฉียนจินเอ็นเตอร์เทนเมนต์ที่เธอก่อตั้งขึ้นด้วยตัวเองสินะ? 

        เย่ชิงโหรวก่อตั้งบริษัทด้านความบันเทิงมูลค่านับแสนล้านขึ้นมาโดยไม่หยิบยืมความช่วยเหลือจากใคร จนได้ครอบครองครึ่งหนึ่งของมูลค่าตลาดของเย่กรุ๊ป นั่นจึงทำให้เธอแย่งชิงอำนาจจากผู้นำตระกูลเย่ได้สำเร็จ 

        แน่นอนว่าเรื่องทั้งหมดนี้มีบางส่วนเป็นความดีความชอบของฉันในฐานะลูกเขยแต่งเข้าด้วย ไม่เช่นนั้นเธอคงต้องแต่งงานออกไป ไร้ซึ่งโอกาสแย่งชิงอำนาจ! 

        ส่วนเธอในฐานะเพื่อนสนิทและพนักงานของเย่ชิงโหรว ก็ไม่ควรแตะต้องสามีของเย่ชิงโหรว ยิ่งไปกว่านั้น หัวใจฉันอยู่ที่เย่ชิงโหรวเท่านั้น” 

         เฉินเฟิงเริ่มตีเนียนไม่ไหว เขารีบโบกมือปัดเรื่องไร้สาระทั้งหมด 

        เขาป่วยเป็นโรคชีพจรเก้าหยางตั้งแต่อายุแปดขวบ ถูกตระกูลเฉินผู้สืบทอดวิชากังฟูในเมืองเจียงเฉิงตรวจพบว่ามีชีวิตอยู่ได้เพียงหนึ่งปี เขาจึงถูกตระกูลขับไล่ไสส่ง โชคดีที่พลัดหลงเข้าไปในหุบเขาหมอยาอมตะ 

        เมื่ออายุสิบแปดปี ร่ำเรียนทั้งการแพทย์และฝึกฝนวรยุทธ์จนสำเร็จวิชา เดินทางออกจากหุบเขา ก้าวเท้าเข้าสู่สนามรบ และรบราฆ่าฟันถึงสามปีจนได้ซึ่งสมญาเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่ 

        ไม่นานก็ถึงเวลารับบททดสอบจากเจ้าหุบเขา รับการผนึกความทรงจำ อายุยี่สิบเอ็ดปีถูกเย่ชิงโหรวตามจีบ

        อายุยี่สิบสองปีกลายเป็นพ่อคน แต่งเข้าเป็นลูกเขยตระกูลเย่ ทำหน้าที่พ่อบ้านเลี้ยงลูกนานถึงห้าปี 

        ปีนี้เฉินเฟิงย่างเข้ายี่สิบเจ็ด ในหุบเขาหมอยา เขาเป็นศิษย์เอกเพียงคนเดียวของเซียนแพทย์เทวะ 

        นอกจากนี้ ก่อนที่เฉินเฟิงจะถูกรับเป็นศิษย์ เซียนแพทย์ยังรับศิษย์หญิงสายนอกไว้อีกเก้าคน 

        ศิษย์สายนอกเหล่านี้ล้วนอายุมากกว่าเฉินเฟิงหนึ่งปี 

        สองคนในเก้าไม่สนใจหน้าที่ในสำนัก เซ็นสัญญากับเฉียนจินเอ็นเตอร์เทนเมนต์กรุ๊ปมุ่งเป็นดารา 

        ราชินีเพลงรัก หรือจ้าวเสี่ยวเยว่คนนี้เป็นหนึ่งในนั้น 

        ในที่สุดจ้าวเสี่ยวเยว่ก็รู้ตัวว่ากำลังโดนเฉินเฟิงแกล้ง เธอรู้แล้วว่าเขาปลดผนึกความทรงจำออกแล้ว 

        ไม่เช่นนั้น หากตกจากตึกสูงยี่สิบชั้นโดยไม่มีพลังหรือความทรงจำใดๆ ถ้าไม่ตายก็พิการ 

        ดังนั้นจ้าวเสี่ยวเยว่จึงเปลี่ยนท่าที กลายเป็นหญิงสาวท่าทางนอบน้อมถ่อมตน ยื่นมือช่วยประคองเฉินเฟิงขึ้น เพื่อให้เขาที่กำลังอุ้มลูกอยู่สามารถดึงเท้าออกจากหลุมได้ ระหว่างนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงหว่านเสน่ห์ 

        "เย่ชิงโหรวกำลังจะแต่งงานกับคุณชายตระกูลเฉินแห่งเมืองเจียงเฉิงในวันรุ่งขึ้น ด้วยความเป็นเพื่อนสนิท ฉันกับศิษย์พี่แปดหลี่ฉินหลวนก็ถูกเชิญเข้าร่วมงานแต่งในฐานะเพื่อนเจ้าสาวและดาราในสังกัด ยังไงก็เถอะ ส่วนท่านยังไม่ถือว่าแต่งงาน และงานวิวาห์ที่ว่านี้ก็เป็นเพียงเกมชิงอำนาจเท่านั้น  

        หากท่านคิดว่าตัวฉันยังไม่คู่ควร ยังมีศิษย์พี่หญิงอีกแปดคนให้ท่านเลือก 

        ท่านเจ้าหุบเขาจะเดินทางมาที่เมืองหลวงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เพื่อทำพิธีสืบทอดตำแหน่งให้ท่านอย่างเป็นทางการต่อหน้าจักรพรรดิมังกรและเหล่าแม่ทัพแห่งแดนต้าหลงจำนวนนับร้อย 

        หากท่านยังจำอะไรไม่ได้ ฉันก็ไม่รู้จะชี้แจงกับท่านอาจารย์เช่นไรดี" 

        เฉินเฟิงที่ฟังจนจบไม่ได้ตอบอะไร แต่เป็นเฉินเชียนต่างหากที่ร้องงอแงขึ้นมา 

        "ปะป๊า หนูไม่สน หนูไม่สน... แม่ของหนูมีแค่เย่ชิงโหรวคนเดียวเท่านั้น!" 

        เฉินเชียนกลัวว่าจ้าวเสี่ยวเยว่จะเข้ามาแทนที่เย่ชิงโหรว หรือเย่ชิงโหรวจะแต่งงานกับคนอื่น 

        เธอกลัวว่าตนจะกลับเป็นเด็กกำพร้าแม่อีกครั้ง เธอจึงร้องไห้อย่างหนัก 

        "เชียนเชียนเด็กดี พรุ่งนี้ปะป๊าจะพาลูกไปเมืองเจียงเฉิงเพื่อชิงตัวเจ้าสาว 

        พูดถึงเรื่องนี้ ปะป๊าก็ไม่ได้กลับไปเยี่ยมตระกูลเฉิน หรือพวกคนไร้หัวใจนั่นตั้งสิบเก้าปีแล้ว..." 

        เฉินเฟิงถูกพยุงขึ้นโดยจ้าวเสี่ยวเยว่ ในที่สุดเขาก็ดึงเท้าทั้งสองข้างออกจากพื้นได้ เขาก้มลงลูบหัวเฉินเชียนด้วยความรักใคร่เอ็นดู ซึ่งน้ำเสียงของเขาก็เต็มไปด้วยความอบอุ่น 

        จากนั้นเฉินเฟิงก็กลับมาแสดงท่าทีอันน่าเกรงขามในฐานะนายน้อยแห่งหุบเขา เขาเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ให้จ้าวเสี่ยวเยว่เห็น 

        "กลับไปทำหน้าที่ของเธอให้ดี พรุ่งนี้เธอและฉินหลวนต้องเป็นเพื่อนเจ้าสาวที่สวยที่สุด ไม่งั้นในอนาคตพวกเธอคงขายไม่ออก" 

        ได้ยินดังนั้น จ้าวเสี่ยวเยว่รีบปล่อยมือที่พยุงเฉินเฟิงไว้ แล้วก้มตัวลงคำนับด้วยมือทั้งสองข้าง 

        "รับบัญชา!" 

        หลังจากนั้นเฉินเฟิงก็มองไปที่หน้าต่างชั้นยี่สิบ ก่อนจะออกแรงถีบตัวขึ้นจากพื้นอย่างแรง ทั่วทั้งร่างของเขากำลังทะยานสู่ฟ้าราวกับลูกปืนใหญ่ 

        "บึ้มม..." 

        เสียงดังสนั่นหวั่นไหวดังกึกก้องไปทั่ว ดังเสียยิ่งกว่าตอนที่เขาตกลงมาก่อนหน้านี้ 

        พื้นดินซึ่งมีหลุมรอยเท้าอยู่แล้ว คราวนี้เกิดเป็นรอยยุบรอบๆ ประมาณสองเมตรและมีความลึกกว่าครึ่งเมตร 

        ด้วยแรงต้านจากการถีบพื้นที่ทรงพลัง แม้ว่าเฉินเฟิงจะอุ้มลูกสาวไว้ แต่เขาก็พุ่งขึ้นสูงถึงหกสิบเจ็ดสิบเมตรไปเกาะขอบหน้าต่างอย่างรวดเร็ว 

        เดิมทีเขาสามารถกระโดดเข้าหน้าต่างไปเลยก็ได้ เพียงแต่หากทำเช่นนั้นจริง มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ 

        ดังนั้นเฉินเฟิงจึงสร้างภาพให้ผู้คนคิดว่าเขากระโดดลงจากตึกเพื่อหนีตายจากลูกปืน แต่ความเป็นจริงคือกำลังเกาะขอบหน้าต่างไว้ในขณะที่อีกมืออุ้มลูกสาวด้วยอาการหอบหืดอยู่ 

        ตอนนี้มีคนมามุงดูบนโถงทางเดินชั้นยี่สิบของโรงพยาบาลเป็นจำนวนมาก เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์หลายคนพยายามช่วยเหลือเย่กังที่หมดสติและตกอยู่ในอาการโคม่าอย่างยากลำบาก 

        แม้ว่าอวัยวะสำคัญของเย่กังจะถูกเจาะทะลุ แต่ก็ต้องรีบส่งไปที่ห้องผ่าตัดศัลยกรรมชั้นเจ็ดเพื่อทำการผ่าตัด 

        แต่หลังจากรู้ว่าเขาเป็นหนึ่งในเจ้าของโรงพยาบาลแล้ว เจ้าหน้าที่หลายคนยังคงต้องทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นรอไปก่อน 

        เมื่อหนึ่งในพยาบาลประจำตัวเฉินเชียนเห็นเฉินเฟิงอุ้มเฉินเชียนโผล่ขึ้นจากหน้าต่าง เธอก็เยาะเย้ยเขาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น 

        "เฉินเฟิง! เมื่อกี้ฉันเห็นแกใช้ถังออกซิเจนทำร้ายคุณชายเย่กับตา นี่แกยังกล้าปีนกลับมาทางหน้าต่างอีกเหรอ? 

        กระโดดลงไปตายเลยสิ ตายพร้อมกับลูกสาวใกล้ตายของแกซะ แบบนั้นไม่ดีกว่าหรือไง? จะได้ไม่ต้องมาทนรับความโกรธแค้นจากตระกูลเย่!" 

        คำพูดของพยาบาลตรงหน้าทำให้เขานึกถึงช่วงเดือนที่ผ่านมา เขาคุกเข่าขอร้องหมอเพื่อให้พวกมันช่วยรักษาลูกสาวไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ก็ไม่เคยเห็นพวกมันจะยื่นมือช่วยเหลือเขาอย่างทุ่มเทขนาดที่พวกมันช่วยเย่กังอยู่ตอนนี้  

        เฉินเฟิงสวนกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาเสียยิ่งกว่า 

        "ไอ้พวกหมอหน้าเงิน ไม่ต้องเสียเวลาสร้างภาพช่วยเหลือคนไข้หรอก เย่กังถูกถังออกซิเจนแทงทะลุกล่องดวงใจจนกลายเป็นขันทีไปแล้ว ถ้าพวกแกมีใครยอมบริจาคกล่องดวงใจให้มัน ฉันก็พร้อมช่วยต่อมันคืนให้ก็ได้นะ" 

        ผู้ป่วย ญาติคนไข้ และบุคลากรทางการแพทย์ทั้งหลายที่มุงดูต่างพากันหันขวับไปมองชายหนุ่มยากจนที่นั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง 

        "เฉินเฟิง แกใช้ถังออกซิเจนถอนรากถอนโคนลูกหลานของคุณเย่กังจริงดิ? แกเสร็จแน่! เขาเป็นถึงคุณชายสามของตระกูลเย่และยังเป็นผู้บัญชาการสายตรวจ แกเตรียมตัวถูกขังลืมไปได้เลย" 

        ชายวัยกลางคนในชุดเสื้อกาวน์สีขาวข่มขู่เฉินเฟิงด้วยน้ำเสียงโมโห ชายคนนี้หาใช่ใครอื่นใด แต่เป็นหมอหวังจงหลี่ หมอประจำตัวเฉินเชียนนั่นเอง 

        "มันก็อายุปาไปห้าสิบกว่าแล้ว ยังจะเรียกว่าคุณชายอีกเหรอ ถึงตระกูลเย่จะเป็นเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้ แต่พวกแกในฐานะบุคลากรทางการแพทย์ก็ควรมีจรรยาบรรณสักหน่อยไหม จำเป็นต้องก้มหัวให้พวกมันขนาดนี้เลยเหรอ? ที่พวกแกทำนับเป็นการทิ้งอุดมการณ์การช่วยเหลือผู้คน พวกแกต้องไม่หวั่นไหวต่ออำนาจเงินตราของวิชาชีพทางการแพทย์สิ! 

        ถ้าจะพูดถึงเส้นสาย ฉันก็ยังเป็นถึงสามีของเย่ชิงโหรว ผู้นำคนปัจจุบันของตระกูลเย่ แต่ทำไมฉันไม่เห็นพวกแกจะเสนอหน้ามาช่วยลูกสาวฉันบ้างเลย?!" เฉินเฟิงโต้กลับด้วยรอยยิ้มกวนประสาท แล้วอุ้มลูกสาวลงจากขอบหน้าต่าง ก่อนเดินเข้าไปหาหมอหวังจงหลี่อย่างช้าๆ 

        "แก... ใครๆ ก็รู้... แกน่ะ... ก็เป็นแค่ลูกเขยต้อยต่ำ หมาในตระกูลเย่ยังมีสถานะสูงส่งกว่า..กว่า.... ถึงไขกระดูกลูกคนเล็กของคุณเย่จะตรงกับลูกสาวแก แต่ตอนนี้แกทำคุณเย่บาดเจ็บสาหัส เรื่องจะช่วยลูกสาวแกน่ะ ฝันไปได้เลย! ปล่อยมันเน่าตายไปซะ!" หวังจงหลี่พูดจาอึกอักไปพักหนึ่งเพราะถูกเฉินเฟิงด่าจี้ใจดำ แล้วค่อยเผยรอยยิ้มอำมหิตเมื่อเขาเห็นเฉินเชียนเดินเข้ามา 

        "เรื่องนี้ไม่ต้องให้หมอลวงโลกไร้ความสามารถอย่างแกมาวุ่นวาย เซลล์ต้นกำเนิดไขกระดูกของคนตระกูลเย่ ต่อให้ลูกสาวฉันจะตาย ฉันก็จะไม่ขอพวกมันอีกแม้แต่นิด 

        อีกอย่างแกทำคีโมฉายแสงให้ลูกสาวฉันตั้งนาน ผมเธอร่วงหมดหัว ทรมานก็ทรมานแสนสาหัส เก็บเงินก็แสนแพง ฉันหมดไปเกินครึ่งล้าน! 

        ทั้งอย่างนั้นลูกสาวฉันกลับเหลือเวลาในชีวิตอีกเพียงไม่กี่วัน... ทั้งที่เธอเพิ่งห้าขวบ!" 

        เฉินเฟิงดึงเส้นผมที่หวังจงหลี่จัดแต่งอย่างเรียบร้อย และดึงหน้าของเขาให้ประชิดหน้าลูกสาว เฉินเฟิงกำลังพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโมโห