ตอนที่ 44 ปะทะสัตว์อสูร
ยิ่งเดินลึกเข้าไปบรรยากาศก็เริ่มหนาวเย็นขึ้นรวมทั้งจิตสังหารที่ปล่อยออกมาจากด้านข้างด้วยถึงมันจะไม่มากแต่ก็ทำให้รู้สึกขนลุกไปทั่วหัวได้......
ตงควง: นายน้อยพวกเราจะไปไหนกันขอรับ!!?
"ข้างหน้านี้หละข้าจำได้ว่ามันใกล้จะถึงแล้ว"
ครับ!!
เมื่อก่อนเจิ้งฟู่เคยมาแถวนี้แต่ว่าตอนนั้นมันดูปลอดภัยมากกว่านี้เพียงแค่ไม่กี่ปีที่นี้กลับเต็มไปด้วยสัตว์อสูรมากมาย.......
เพียงไม่นานเจิ้งฟู่กับตงควงก็เดินมาถึงพื้นที่โล่งวงกลมที่ล้อมรอบไปด้วยต้นไม้ใหญ่มากมายพื้นที่นี้เป็นที่เรียบราบมีหญ้าขึ้นเล็กน้อยและไม่ว่าจะผ่านมากี่ปีพื้นที่นี้ก็ยังเป็นที่ราบเช่นเดิม......
"ในที่สุดก็มาถึงสักที!!"
ตงควงมองไปรอบๆเพื่อสำหรวจว่ามีสัตว์อสูรอยู่รอบๆหรือไม่ด้วยความแข้งแกร่งทั้งพลังและร่างกายของเขาที่เพิ่มขึ้นจากการกินยาของเจิ้งฟู่ทำให้ความสามารถในด้านๆต่างๆของมันเพิ่มขึ้นด้วย....
ตอนนี้มันอยู่ระดับก่อเกิดขึ้นหกแล้วและอีกไม่นานคาดว่าจะสามารถทะลวงขั้นเจ็ดได้ในไม่ช้า......
ตงควง:นายน้อยข้าว่าที่นี้มันอันตรายเกินไปนะขอรับเรารีบกลับกันเถอะ!!
อันตราย!!?
"มันก็แน่อยู่แล้วถ้ามันไม่อันตรายแล้วเราจะมากันทำไมเรามาที่นี้เพื่อฝึกฝนกันนะมันก็ต้องเป็นที่ที่อันตรายแบบนี้หละ"
เอิ่มมม!!!
"เอาเถอะเราจะกลับกันก่อนมืดแน่นอนที่ข้าพามาที่นี้เพราะว่าที่นี้เป็นพื้นที่โล่งและอยู๋ห่างจากตระกูลพอสมควรดังนั้นไม่ว่าเราจะทำเสียงดังแค่ไหนก็ไม่มีใครได้ยิน"(ทำอะไรกันหว่าเสียงดังด้วย)
ขอรับ!!
เจิ้งฟู่เดินไปที่ลานกว้างจากนั้นเขาก็ทำการปลดปล่อยพลังของเขาออกมาทันทีถึงแม้ว่าเจิ้งฟู่นั้นจะเอาแต่ฝึกปรุงยาแต่เขาก็ยังแบ่งเวลาให้กับการเพิ่มพลังของเขาด้วยเช่นกันทำให้ระดับของเขาเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย......
บู้มมมมม!!
ตงควงถึงกับคิ้วกระตุกเมื่อเห็นคลื่นพลังที่เจิ้งฟู่ปล่อยออกมาตลอดเวลาที่มันอยู่กับเจิ้งฟู่นั้นมันสัมผัสถึงพลังของเขาไม่ได้เลยแต่เมื่อเขาปลดปล่อยพลังออกมากับกลายเป็นว่าเจิ้งฟู่นั้นอยู่ในระดับสูงทีเดียว.....
ระดับพื้นฐานขั้นเก้า!!?
ตงควง: นายน้อยนี้เก่งหลายด้านยิ่งนักแถมยังจิตใจดีงานอีกด้วยข้านับว่ามีวาสนายิ่งนักที่ได้พบเขา.....
ตงควงพึบพำพร้อมกับยิ้มภายในใจของมันตัวมันเองไม่เคยได้รับความอบอุ่นมากนักเพราะมันเป็นเพียงแค่ทหารรับจ้างแต่เมื่อมันได้มาติดตามเจิ้งฟู่เขากลับไม่เคยคิดว่ามันเป็นเพียงแค่ทหารรับจ้างเลย......
[ดรรชนีดาบวายุ]
ตู้มมมมมม!!
นั้นมันทักษะอะไรกัน!!?
ตงควงถึงกับตาโตอ้าปากค้างเมื่อเห็นทักษะที่เจิ้งฟู่ใช่เพราะมันทั้งรุนแรงและรวดเร็วอย่างมากขนาดตัวมันเองยังคิดว่าถ้าเป็นมันก็คงจะรับท่าเมื่อกี่ไม่ได้แน่เผลอมันอาจจะตายได้เลยก็ได้.......
ฟู้วววว!!
"สุดยอดจริงๆเมื่อนำมันมาใช้รวมกับกระบี่อินทรีวายุแล้วอนุภาพมันช่างรุนแรงยิ่งนัก"
เมื่อตงควงเรียกสติกลับคืนมาได้มันรีบวิ่งไปที่เจิ้งฟู่ทันทีมันมองที่เขาด้วยความสงสัยเหมือนต้องการจะถามอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่กล้าพูดออกไป.....
ตงควง: นายน้อยคือว่า......... คือ........
"ทักษะนี้มีเชื่อว่าดรรชนีดาบวายุและมันก็เป็นทักษะระดับกลางชั้นสูงอีกด้วยถ้าเจ้าสนใจข้าสอนให้เจ้าได้นะ!!"
ตงควง: จริงหรอครับ!!?
"แน่นอนสิ แล้วข้าจะสอนทักษะอื่นให้อีกด้วย(ก็ท่านเป็นคนคุ้มกันข้านี่น่าสอนไว้จะได้ใช้ช่วยกัน)"
ตงควง: ขอบคุณนายน้อยที่กรุณา!!
"อย่าได้มากพิธีเลยอันดับแรกข้าอยากรู้ทักษะที่ท่านใช้ว่ามีอะไรบ้าง?"
ทักษะที่ข้าใช้?
ตงควง: ก็มี ทักษะดาบรังไหม ทักษะดาบดักแด้ และก็ทักษะดาบผีเสื้อ ทั้งสามทักษะเป็นทักษะชุดของครอบครัวข้าเอง แต่ว่าพวกมันก็ไม่ได้ดีเด่นอะไรนักแต่มันก็เป็นทักษะของตระกูล!!!
"อืม ท่านช่วยแสดงให้ข้าดูได้หรือไม่?"
ตงควงแสดงสีหน้าเศร้าออกมาเล็กน้อยเมื่อต้องแสดงทักษะของมันให้เจิ้งฟู่ดูที่มันแสดงสีหน้าแบบนั้นไม่ใช้ว่าไม่ต้องการแสดงแต่ว่ามันอายที่จะโชว์ทักษะที่ไม่ได้เรื่องแบบนั้นออกไป.....
"ถ้าท่านลำบากใจก็ไม่เป็นไรข้าจะไม่บังคับท่านหรอก"
ตงควง: ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับแต่ว่าทักษะของข้านั้นมันยังไม่สมบูรณ์มากนักและท่วงท่ามันก็ดูยากอีกด้วบข้ากลัวว่าจะทำให้นายน้อยไม่พอใจนะครับ
ไม่พอใจ!!?
"ข้าจะไม่พอใจเรื่องอะไรกันถ้าข้าดูไม่ออกนั้นก็เป็นเพราะข้าเองไม่ใช่ความผิดของท่านเอาอย่างนี้ไหมท่านก็เอาตำราทั้งสามให้กับข้าดูส่วนตัวท่านก็ร่ายรำไปด้วยมันจะได้เข้าใจยังไงหละ?"
เจิ้งฟู่พูดเหมือนเห็นแก่ได้และเขาคิดว่าตงควงคงจะไม่ยอมให้ตำราทักษะกับของเขาและทันใดนั้นเอง......
นี่ขอรับ!!!
ไม่เพียงแต่ตงควงจะไม่ปฏิเสธเขายังหยิบออกมาหให้เจิ้งฟู่ทันทีเลยด้วย......
"ท่านไม่กลัวข้าแอบฝึกมันอย่างนั้นหรอ?"
ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!
ตงควง:นายน้อยมีทักษะที่สูงกว่าทักษะข้าขนาดนั้นข้าจะกลัวไปทำไมกัน....
ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!
ก็ไม่รู้สินะ!!
ตงควง: นายน้อยโปรดดูดีๆข้าจะเริ่มแล้วหละนะ!!
เมื่อพูดจบตงควงก็ถอยหลังออกไปประมาณสิบก้าวจากนั้นก็หยิบดาบของมันขึ้นมาพร้อมกับร่ายรำทักษะแรกให้เขาดูส่วนเจิ้งฟู่ก็เปิดดูตามไปด้วยและเมื่อเขาได้เปิดตำราดูจู่ๆก็มีความคิดบางอย่างแทรกขึ้นมาในหัวของเขาทำให้เขาเข้าใจอะไรบางอย่าง......
เจิ้งฟู่หยิบเอากระดาษและพู่กันออกมาทันทีจากนั้นเขาก็เริ่มลงมือวาดอย่างรวดเร็วเพียงไม่นานเขาก็วาดเสร็จส่วนตงควงเองก็ร่ายรำกระบวนท่าแรกเสร็จเหมือนกัน......
ตงควง: เป็นยังไงบ้างขอรับท่านมองตามทันหรือไม่?
"อืม กระบวนท่าแรกของทักษะดาบรังไหมนั้น ตอนที่ท่านร่ายรำอยู่นั้นท่านรู้สึกติดขัดช่วงท่วงท่าที่สองใช้หรือไม่?"
ห่ะ!!
ตงควงถึงกับตะลึงเล้กน้อยเพราะที่เจิ้งฟู่พูดมานั้นถูกต้องมันเมื่อมันใช้มันจะติดขัดช่วงท่วงท่าที่สองเสมอ......
ตงควง: ถูกต้องแล้วนายน้อยว่าแต่ทำไมท่านถึงรู้อย่างนั้นหรอ?
ตงควงถามด้วยความสงสัยมันไม่คิดว่าเจิ้งฟู่จะรู้ไดเพียงแค่ดูครั้งเดียวจากที่มันร่ายรำแน่หรือว่าบังเอิญกัน.....
"ไม่เพียงแต่ท่วงท่าที่สองเท่านั้นท่านยังรู้สึกตัดขัดตอนที่ยกดาบตวัดขึ้นลงด้วยใช่หรือ?"
ตงควง: นี่ท่านเป็นริวจิตสัมผัสหรือป่าวเนี่ย!! (ล้อเล่น)
ตงควงถึงกับมึนงงไปหมดในหัวของมันนั้นโล่งไปหมดเลยมันใช้เวลาฝึกอยู่หล่ยปีกว่าจะเข้าใจได้และรับรู้ถึงข้อผิดพลาดของมันแต่เจิ้งฟู่กับพูดออกมาได้เพียงแค่เห็นในครั้งแรก.......
ตงควง:ใช่แล้วขอรับนายน้อยไม่ว่าข้าจะฝึกเท่าไหร่ปัญหานี้ก็ไม่หายไปข้าเองก็ไม่ทราบเช่นกันว่าเพราะอะไร......
"อือ ถ้างั้นท่านเอานี้ไป"
หือ....?
ตงควงมองไปที่กระดาษในมือของเจิ้งฟู่ด้วยความมึนงงจากนั้นก็รับมันมาและเมื่อมันมองลงไปที่แผ่นกระดาษและอ่านมันดูใบหน้าของมันถึงกับขาวซีดและมีเหงื่อเย็นไหลออกมาเต็มหน้าผากไปหมด......
ตงควง: นะ นะ นายน้อยนี้มันคือ.......?
"ข้าได้แก้ไขมันให้กับท่านแล้ว ท่านลองทำตามดู!!"
ขอรับ!!
ถึงแม้มันจะไม่อยากเชื่อก็ตามแต่เพียงแค่มันมองผ่านก็ราวกับว่าพลังของมันปั่นป่วนไปหมดตงควงรีบจดจำท่วงท่าในแผ่นกระดาษที่เจิ้งฟู่เขียนทันทีและเมื่อมันจำได้มันก็เริ่มร่ายรำ......
หวืดดดดด!!
คลืดดดดด!!
บู้มมมมมมมม!!
ไม่น่าเชื่อ!!!
กระบวนท่าแรกของมันนั้นไม่มีติดขัดในช่วงใดอีกแล้วทุกท่วงท่านั้นไหลลื่นราวกับน้ำไหลไปตามทางโดนไม่มีหินขวางกันใดๆแถมอนุภาพของมันยังดีขึ้นอีกด้วย......
มันหันไปมองที่เจิ้งฟู่ด้วยสายตาเคารพถึงแม้เจิ้งฟู่จะเป็นเด็กแต่เขาก็มีความสามารถและความรู้สึกที่เกินอายุของเขามากนัก......
ตุบ!!
จู่ๆตงควงก็เดินมาที่หน้าเจิ้งฟู่พร้อมกับคุกเขาของเขาลง....
"นั้นท่านจะทำอะไรนะพี่ตงควง!!?"
ตงควง:ข้าตงควงขอสาบานว่าจะติดตามท่านตลอดไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นไม่ว่าท่านจะสั่งให้ข้าไปทางไหนข้าก็จะไปทางนั้น......
"อย่าพูดเช่นนั้นเลยพี่ตงควง"
ตงควง: ไม่ครับนายน้อยข้าได้ติดสินใจแล้ว.....
เฮ้ออออๆๆๆ!!
"ถ้าท่านต้องการแบบนั้นก็ตามใจเอาหละไหนท่านลองแสดงทักษะที่เหลือให้ข้าดูทีเพื่อข้าจะช่วยปรับปรุงมันได้"
ครับ!!
จากนั้นตงควงก็เริ่มร่ายรำทักษะอื่นๆต่อจนครับส่วนเจิ้งฟู่นั้นก็ดูตงควงร่ายรำพร้อมกับดูในตำราไปด้วยเขาพบเจอข้อผิดพลาดต่างๆหลายจุดและเขาก็ช่วยแก้ไขให้กับตงควงทั้งสามทักษะของตกควงนั้นพัฒนาขึ้นมาอย่างมากจากทักษะระดับต่ำขั้นกลางกลายเป็นทักษะระดับกลางขั้นต่ำเลยทีเดียว.......
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเจิ้งฟู่กับตงควงนั้นยังคงฝึกวรยุทธกันอย่างแข็งขันตงควงหลังจากที่มันได้รับความช่วยเหลือจากเจิ้งฟู่นั้นพลังของมันก็เพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆความชำนาญในทักษะก็ดีขึ้นเช่นกัน......
กว๊ากกกกกก!!
ทันใดนั้นเองเสียงคำรามก็ดังขึ้นไม่ไกลจากพวกเขานักเสียงของมันทำให้ต้นไม้สั่นไหวไปหมด........
นั่นมันเสียงอะไร!!?
ทั้งเจิ้งฟู่และตงควงพวกเขาหยุดการฝึกลงและต่างหันไปมองยังที่มาของเสียงและความรู้สึกที่ไม่สาบยใจก็แทรกเข้ามา........
ตงควง: นายน้อยพวกเรากลับกันก่อนดีกว่าข้าคิดว่าเราอยู่ต่อไปมันไม่ดีแน่......
อือ!!
"ตกลง งั้นวันนี้เราพอแค่นี้ก่อนเถอะ!!"
เจิ้งฟู่และตกควงตกลงและตัดสินใจที่จะจากไปแต่ทันใดนั้นเอง......
ตู้มมมมม!!
เกิดเสียงระเบิดขึ้นพร้อมกับต้นไม้ที่ลอยกระเด็นพื้นแตกกระจายเป็นวงกว้างและเมื่อพวกเขาทั้งคู่มองไปก็พบกับร่างร่างหนึ่งร่างกายของมันใหญ่โตสูงกว่าสี่เมตรขนหน้าปกคลุมไปทั้งตัวดวงตาของมันเป็นสีแดงฉานพร้อมด้วยกรงเล็บที่แหลมยาว.......
กว๊ากกกกก!!!
สะ สะ สัตว์อสูร!!!
สีหน้าของตกควงซีดลงทันทีเพราะว่าอสูรที่อยู่ตรงหน้าของมันนั้นทั้งหน้ากลัวและก็พลังสูงกว่ามันมากส่วนเจิ้งฟู่นั้นเขาได้รับแรงกดดันอย่างมากจากมันจนเขาแทบจะยืนไม่ได้เลย.....
ตงควง: นายน้อยหนีไปแล้ว!!
"ไม่พกวเราต้องหนีไปด้วยกัน ข้าจะไม่ทิ้งท่านไว้แน่!!"
เจิ้งฟู่พยายามยกตัวเองขึ้นจากแรงกดดันแต่มันก็ยากที่จะสามารถผลักดันตัวเองให้ยืนขึ้นได้อย่างว่าแต่ยืนเลยหายใจก็ยังลำบากตอนนี้......
กว๊ากกกกก!!!
ตงควง: ไม่ดีแน่ ถ้าขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไปนายน้อยต้องทนไม่ไหวแน่!!
ตงควงเห็นว่าเจิ้งฟู่เริ่มที่จะไม่ไหวแล้ว เขาจึงตัดสินใจโจมตีไปที่สัตว์อสูรตรงหน้าเขาทันที........
ย้าาาาา!!
ทักษะดาบผีเสื้อกระบวนท่าที่สาม....
[ระบำผีเสื้อ]
ตู้มมมมม!!
กว๊ากกกกก!!!
คลื่นพลังดาบซัดไปที่กลางอกของสัตว์อสูรตัวโตจนทำให้มันถอยหลังไปเล็กน้อยพร้อมกับร้องตระโกนออกมาด้วยความโกรธ.....
จากการโจมตีของตงควงทำให้เจิ้งฟู่หลุดจากแรงกดดันของมันเขาค่อยยืนขึ้นช้าๆและมองไปที่สัตว์อสูรก่อนจะหันกลับมามองที่ตงควงที่อยู่ในสภาพเหนื่อยหอมเพราะกระบวนท่าเมื่อครู่นั้นมันต้องใช้พลังอย่างมากในการใช้ถือได้ว่าเป็นท่าไม้ตายของมันเลยก็ว่าเลย.......
ตงควง:นายน้อยรีบหนีไปเร็วทางนี้ข้าจัดการเองเดียวข้าจะรีบตามไป......
ไม่ข้า.....
เร็ว รีบไป!!!
848K
