ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

     ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าเพลิดเพลินฟังเสียงเคาะ หรือตี จากก้อน ผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์ จากพวกเด็กๆดีหรือไม่กันนะ !!

     แต่ที่แน่ๆพวกท่านพ่อ ท่านลุงอี้ ท่านลุงฉือ พี่ชาย หลานชาย เหมือนพากันนั่งงงๆกันไปหมดแล้วในตอนนี้พยายามที่จะไม่ได้ยินเสียงใดๆเลยทั้งสิ้น ถึงแม้ว่ามันจะช่วยให้ผลดีต่อร่างกายและพลังธาตุของพวกท่านก็ตามที 

     เพราะเสียงเหล่านี้มันมีมากเกินไป เกินความจำเป็นของพวกท่านน่ะสิ!! 

     “เมื่อไหร่จะถึงเวลานอนเสียทีนะ เมื่อไหร่กัน เมื่อไหร่..!!”ท่านพ่อ

     “มีหนทางอื่นอีกหรือไม่นอกจากเวลาที่พวกเด็กๆจะต้องนอนพักผ่อนน่ะฮะเจ้าเฒ่าหวัง เจ้าเฒ่าฉือ”ท่านลุงอี้

     “ข้า..ข้า..กำลังคิดอยู่เหมือนกันเจ้าเฒ่าอี้”ท่านลุงฉือ

     “มีอะไรอีกที่จะดึงดูดพวกเด็กๆได้ดีกว่าตอนนี้นะ”ท่านพ่อ

     “ติ๊ก…ต๊อก….ติ๊ก….ต๊อก…”

     การประมวลผลความคิดของท่านพ่อ ท่านลุงอี้ ท่านลุงฉือ นั้นพยายามคิดหาทางออกให้รวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ จนบางทีพวกท่านก็ลืมไปเลยว่าอะไรกันนะ?? ที่ดึงดูดความสนใจพวกเด็กๆทั้ง 3 ตระกูลนี้ได้แบบฉับพลันแบบหยุดชะงักละทิ้งความสนใจตรงหน้าได้ทันที 

     พวกท่านได้แต่พากันหมุนหน้ามองกันไปมองกันมา ต่างพากันกดดันกันและกันเพื่อให้ได้คำตอบที่มีทางออกที่ดีที่สุด ไม่อย่างนั้นแล้วจะทนฟังเสียงเคาะๆ ตีๆ ทุบๆ จากพวกเด็กๆอยู่กันตอนนี้น่ะเหรอ??

     “เฮ้อ….สงสัยคงจะต้องถึงมือข้ากับพวกเจ้ากันแล้วล่ะสินะงานนี้”ท่านแม่ มองดูทางด้านพวกผู้ชายที่พากันกระสับกระส่ายกันอยู่นานแล้ว และพอจะมองออกด้วยว่าพวกท่านกำลังประสบกับปัญหาใดอยู่ในตอนนี้

     “คงจะต้องเป็นแบบนั้นแล้วล่ะข้าว่านะ ดูแล้วพวกผู้ชายคงจะจนปัญญากันเสียแล้วล่ะนะ”ท่านป้าอี้

     “นี่แหละนะนิสัยแบบนี้เนี่ยเหมือนกันหมดจริงๆเลยพวกผู้ชายทั้ง 3 ตระกูลนี้น่ะเวลาเร่งๆหรือรีบร้อนอะไรมักจะพากันตื่นเต้นเสียก่อนไม่ตั้งสติให้ดีๆน่ะ”ท่านป้าฉือ

     “ข้าว่าคงจะมีพวกเราอยู่นี่ละมั้งถึงยิ่งทำให้พวกผู้ชายคิดแก้ไขปัญหาอะไรไม่ได้เลยจริงๆ เพราะมีตัวช่วยชั้นดีอย่างข้ากับพวกเจ้าอยู่นี่อย่างไรกันล่ะ

     ทีปัญหาเรื่องอันตรายทำไมแก้ไขได้ทันท่วงทีได้เล่า?? ทีเรื่องแบบนี้ง่ายๆกับดันคิดอะไรกันไม่ออกเลยน่ะ”ท่านแม่

     “ก็จริงดั่งที่เจ้าว่าจริงๆนั่นแหละนะ”ท่านป้าอี้

     “เวลาพวกผู้ชายอยู่ด้านนอก สุขุมและตัดสินใจแก้ปัญหาได้ดีเยี่ยมเลย แต่พออยู่ด้วยกันกับลูกๆหลานๆเหลนๆกลับกลายเป็นแบบนี้เหมือนกันไปหมดเลยจริงๆ”ท่านป้าฉือ

     “เดี๋ยวรออีกสักพักละกันนะพวกเรา ค่อยจัดการเจ้าพวกลิงทะโมนน้อยๆให้นิ่งและเงียบแบบน้อยๆน่ะ”ท่านแม่

     “เงียบแบบน้อยๆ..??หรือเจ้าคะ”พวกบรรดาสะใภ้

      “เอ้า…ก็แบบพูดคุยให้เบาหน่อยอย่างไรเล่า ไม่เสียงดังแถบจะทำถ้ำถล่มแบบนี้นี้อย่างไรล่ะ”ท่านแม่

     “ฮ่า….ฮ่า….”พวกผู้หญิงต่างก็พากันหัวเราะท่านแม่ของเหนี่ยวเหนี่ยวที่ใช้คำพูดแบบงงๆให้พวกเขาได้ยินกัน แต่พอรับรู้ว่าคำพูดนี้มีความหมายว่าอย่างไรก็ถึงกับต้องหลุดหัวเราะกันออกมาเสียงดังกันหมดทุกๆคนเลย เพราะมันจริงดั่งคำที่เปรียบเทียบจริงๆ กับพวกเด็กๆ มีแต่ว่าจะทำให้เงียบมากหรือเงียบน้อยลงเท่านั้นเอง

     แต่ว่าถ้าเงียบแบบสนิทไปเลยคงจะมีเวลาเพียงเวลาเดียวเท่านั้นก็คือพวกเด็กๆหลับตาพากันนอนหลับพักผ่อนแล้วนั่นเอง

     เวลาผ่านไปได้หนึ่งก้านธูปเห็นจะได้ พวกท่านแม่ก็เริ่มจัดการเปิดกลยุทธ์ปราบเด็กซนกันทันทีเลย

     “เอาล่ะนะ พวกเจ้าเตรียมของออกมาให้พร้อมกันได้เลยนะ”ท่านแม่

     “ได้เจ้าค่ะ..”บรรดาสะใภ้ทั้งหลายรับคำ

     บรรดาเหล่าท่านแม่ทั้งหลายเริ่มนำขนมของว่างแสนอร่อยที่เป็นของโปรดสำหรับพวกเด็กๆทุกๆคน ออกมาวางเรียบรายใส่จานใส่ถาดใบใหญ่เอาไว้เลยบนโต๊ะที่เตรียมออกมาวางเอาไว้แต่แรกแล้ว 

     และสิ่งสำคัญที่สุดที่จะเป็นตัวล่อหลอกให้ได้ผลชะงักต้องตรงไปที่เป้าหมายหลักเสียก่อนถึงจะปราบเหล่าลิงทะโมนตัวนอยแสนซนกลุ่มนี้ได้ ก็คงจะไม่พ้น…..

     “พวกเจ้าทุกๆคนรู้ใช่ไหมว่า ตัวการสำคัญที่จะทำให้พวกเด็กๆหยุดชะงักนิ่งได้ดีที่สุด และฟังคำสั่งที่สุด และจะได้ผลเร็วที่สุดก็คือ……”ท่านแม่ หยุดพูดและหันไปมองท่านป้าทั้งสองและพวกบรรดาสะใภ้ทั้ง สามตระกูลและทันใดนั้นเองทุกๆคนก็พูดพร้อมกันเลยว่าผู้ที่เป็นตัวนำนั้นชื่อว่า…

     “ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยว…!!”พวกบรรดาท่านแม่ทั้งหลาย

     “ใช่แล้ว นำขนมที่นางโปรดที่สุดออกมาวางไว้ด้านหน้าเลย จัดการได้”ท่านแม่

     “เจ้าค่ะ…”บรรดาสะใภ้ 

     แน่นอนว่าท่านแม่ย่อมรู้วิธีดึงดูดเจ้าตัวแสบที่เป็นผู้นำกลุ่มพวกเด็กๆได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว 

     “ฟืด….ฟืด….ฟืด…..”

     “หอมอะไรน่ะ กลิ่นมันคุ้นๆนะเนี่ย”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เอ๋…??”พวกเหลนๆสาวที่อยู่ใกล้ท่านย่าเล็ก ต่างก็พากันพยายามใช้จมูกสูดดมตามท่านย่าเล็กของพวกนางไปด้วยเช่นกัน

     “ซู๊ด…..เอื๊อก…..”

     เหนี่ยวเหนี่ยว ที่ได้กลิ่นปริศนาหลากหลายอย่างตีกันไปหมดเข้าสู่จมูกน้อยของนาง ที่ตอนนี้ขยับอยู่ตลอดเวลาแบบเพื่อสูดดมพิสูจน์กลิ่นเหมือนหมาน้อยไปแล้ว!!

     “โอ้…ข้าก็ได้กลิ่นหอมๆเช่นกันเจ้าค่ะท่านย่าเล็ก”เหลนสาวใหญ่ยายา

     “กลิ่นแบบว่าคุ้นเคย ทำให้พุงน้อยๆของข้าอิ่มสบายท้องเลย ฟืด…ฟืด…”เหนี่ยวเหนี่ยว
    “จริงด้วยเจ้าค่ะ กลิ่นพวกนี้มันจะต้องเป็นกลิ่นของ…”เหลนสาวรองมี่เฟิง

    “ขนม….!!!”พวกเด็กๆ 

    “ควั่บ…ควั่บ…ควั่บ….”สายตาของพวกเด็กๆในตอนนี้หันไปมองทางที่กลิ่นส่งมาอย่างรวดเร็ว มือที่กำลังพากันตี พากันเคาะเจ้าก้อน ผลึกดวงจันทร์ กับ ผลึกดวงอาทิตย์ก็หยุดชะงักไปด้วยทันทีอย่างรวดเร็วกันเลย

     ภายในถ้ำแห่งนี้กลับกลายเป็นว่าความเงียบสงบกลับมาแบบกะทันหัน แต่ว่าก็ไม่นานนักหรอกเพียงแค่ไม่กี่ลมหายใจเข้าออกเพียงเท่านั้นเอง

     “....................”เสียงความเงียบสงบ

     “...........???”พวกท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย พากันนิ่งได้สักพักและหันหน้ามาหากลุ่มเจ้าพวกลิงทะโมนน้อยทั้งหลายอย่างรวดเร็วเช่นกันว่ามันเกิดอะไรกันขึ้นทำไมจู่ๆเสียงก็เงียบสงบแบบฉับพลันขึ้นมาทันทีแบบนี้ นึกแล้วทำให้หัวใจฟูและค่อยๆมีรอยยิ้มเต็มใบหน้าอย่างมีความหวังขึ้นมาแล้ว

     หลังจากที่ต้องทนทุกข์กับเสียงเหล่านี้มาพักใหญ่ เหมือนพวกท่านจะได้ขึ้นสวรรค์กันเสียทีในตอนนี้!!

     พวกท่านแม่ ท่านป้า และบรรดาสะใภ้ทั้งหลาย ที่ตอนนี้พวกท่านก็เห็นสายตาจากกลุ่มพวกเด็กๆ ตรงมายังพวกท่านกันหมดแล้ว ก็พากันอดหัวเราะส่ายหัวกันไม่ได้จริงๆ 

     “ฮ่า…ฮ่า….”บรรดาท่านแม่

     “เป็นอย่างไรเล่าได้ผลชะงักเลย คอยดูนะ1…”ท่านแม่

     “ท่านแม่เจ้าคะ ท่านแม่เจ้าคะ…ขนม..ขนม..”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “พรึ่บ…พรึ่บ…..”

     “ตึก…ตัก…ตึก…ตัก” เสียงฝีเท้า

      ท่านแม่ที่ได้พูดออกมาและพยายามจะบอกกับบรรดาสะใภ้และท่านป้าว่านับไม่ถึง 3 หรอกพวกเด็กๆจะต้องรีบพูดกันออกมาอย่างแน่นอน และมันก็เป็นจริงเพียงนับแค่ 1…ได้เพียงเท่านั้นเองจริงๆมันรวดเร็วมากๆเลย

     เหนี่ยวเหนี่ยว รีบลุกพรวดพราดขึ้นมาอย่างรวดเร็วทั้งร้องเรียกท่านแม่ของนางและซอยขาสั้นๆวิ่งไปหากลุ่มพวกท่านแม่อย่างรวดเร็วไม่ได้สนใจอะไรอีกแล้วนอกจาก โต๊ะที่อยู่ตรงหน้าพวกท่านแม่ในตอนนี้

     “รอพวกข้าด้วยขอรับท่านย่าเล็ก น้องสาว”เหลนชายใหญ่หยางหยาง

     “รอด้วยขอรับ…..”พวกเหลนชาย

     แน่นอนว่าเรื่องกินจะมีผู้ใดไวไปกว่าท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวเป็นไม่มีหรอก อายุน้อยที่สุดแต่รวดเร็วที่สุดจริงๆ กลุ่มเหลนสาวก็ไวไม่แพ้กันตามท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวของพวกนางไปติดๆ ตามด้วยเหลนชายที่วิ่งตามหลังมากันอีกทีหนึ่ง

     “............!!”ท่านพ่อ ท่านลุงอี้ ท่านลุงฉือ พี่ชาย หลานชายทั้งสามตระกูล ได้แต่มองภาพตรงหน้ากันอย่างโง่งมไปเลย

     “โอ้…ทำไมข้ากับพวกเจ้าถึงคิดกันไม่ออกนะเรื่องง่ายๆแค่นี้น่ะฮะ โง่งมกันจริงๆ!!”ท่านพ่อ อดไม่ได้ที่จะนึกต่อว่าตัวเองและเพื่อนๆลูกๆหลานๆไปด้วย

     “ก็นั่นน่ะสิ ทำไมลืมกันไปได้ว่าอะไรกันที่ดึงดูดพวกเด็กๆได้มากที่สุดน่ะ”ท่านลุงฉือ

      “ข้าว่าเป็นอย่างที่เจ้าเฒ่าหวังมันพูดจริงๆ พวกเราช่างโง่งมมากๆ”ท่านลุงอี้

      “จริงขอรับ พวกเราโง่มากๆ โง่งมกันจริงๆ!!”พวกลูกชาย หลานชายต่างก็พากันสนับสนุนคำพูดนี้กันจริงๆ เมื่อเห็นภาพตรงหน้าที่แสนจะเจ็บปวดใจจี๊ดขึ้นมากะทันหันกันอีกแล้ว

     “ดีนะ ที่ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องหนักหนาสาหัสอะไรกัน เพราะพวกผู้หญิงแสดงออกแบบปรกติมากๆ ไม่อย่างนั้นล่ะก็นะ ข้าไม่อยากจะคิดจริงๆว่าข้ากับพวกเจ้าจะเจออะไรหลังจากนี้น่ะ”ท่านพ่อ พูดไปก็พาให้นึกขนลุกไปทั้งตัวเมื่อจะเห็นสีหน้าท่าทางของท่านแม่ส่งมาให้ ท่านไม่อยากจะเห็นภาพแบบนั้นเลยจริงๆ 

     “จริง ข้าเห็นด้วยนี่ยังถือว่าเทพเซียนในป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลานั้นคงจะสงสารพวกเราอยู่บ้านน่ะนะ”ท่านลุงฉือ

     “รอดจากรอบนี้ไป ข้าหวังว่าจะไม่มีรอบหน้าให้เสี่ยงกันอีกแล้วนะ”ท่านลุงอี้

     “เป็นไปไม่ได้ขอรับ ท่านพ่อ/ท่านปู่!!”พวกลูกชาย หลานชายย้อนคำกลับมาทันทีแบบลืมเนื้อลืมตัวกันอีกแล้ว

     “หุบปาก..!!!”ท่านพ่อ ท่านลุงอี้ ท่านลุงฉือ

     “ขอรับ..!!”พวกลูกชาย หลานชาย พากันปิดปากเงียบกันอีกรอบแล้วที่พากันเผลอพูดเรื่องจริงออกมาอีกครั้งของวันนี้

     แล้วพวกท่านพ่อ ท่านลุงก็พูดถูกอย่างหนึ่งตรงที่ว่า เทพเซียนหรือสัตว์อสูร ต่างๆที่อาศัยและดูแลป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลา ณ แห่งนี้ก็ดูเหมือนจะประสบชะตากรรมเคราะห์กรรมแบบเดียวกับพวกท่านไม่แตกต่างกันอีกด้วย

 “โอ้….สวรรค์ทรงโปรดข้าแล้วในที่สุดความสงบสุขก็กลับมาอีกครั้ง”ท่านเทพเซียนผู้หนึ่งที่เป็นหนึ่งในผู้ดูแลป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลาแห่งนี้

     “ข้าหูจะหนวก หูจะดับไม่ได้ยินสิ่งใดแล้วขนาดให้พลังปิดแล้วก็ตามทีเถอะ!!”

     “ตั้งแต่แม่หนูน้อยเหยียบย่ำเข้ามาสู่เขตป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลา ข้าเองไม่มีทางได้ทำสมาธิได้เสียที”

     “เมื่อไหร่เจ้าหนูน้อยคนนี้จะออกจากป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลาเสียทีหนึ่งนะ!!”ท่านเทพเซียนอีกองค์หนึ่ง

     “ข้ายอมรับนะท่านว่าดีใจที่แม่สาวน้อยกลับคืนสู่ป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลาแห่งนี้ เพราะจะทำให้ความสมดุลและความเปลี่ยนแปลงและแข็งแกร่งกลับคืนสภาวะปรกติดั่งหมื่นปีที่แล้ว”

     “แต่ว่าตอนนี้ข้ารู้สึกว่าอยากให้แม่สาวน้อยนางนี้ รีบกลับออกจากผืนป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลาให้เร็วที่สุดข้าจะทนไม่ไหวแล้ว อยากจะถอนตัวจากการดูแลผืนป่าแห่งนี้จริงๆ!!”

     “ข้อดีของการที่นางเข้าป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลามานี้มีน้อยนิด แต่ข้อเสียเยอะแยะมากมายเหลือเกินข้าอยากกลับไปสวรรค์ไปยื่นเรื่องร้องขอเปลี่ยนหน้าที่ตอนนี้เลย ให้เทพเซียนองค์อื่นมาผลัดเปลี่ยนดูแลป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลาแห่งนี้บ้างแบบระยะสั้นๆ ไม่ใช่ระยะยาวแบบหลายร้อยปีต่อรอบแบบนี้”

    “ใช่ๆเอาแบบ ปีต่อปีไปเลย!!”

     ท่านเทพเซียนที่คอยดูแลผืนป่าแต่ละเขตแดนตอนนี้ต่างพากันพูดคุยปรึกษาปัญหาที่ใหญ่หลวงยิ่งนักที่พวกท่านเทพเซียนต่างก็ต้องประสบพบเจอแบบหลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ 

     แรกๆเดิมทีก็รู้สึกดีใจที่รู้ว่า คนผู้หนึ่งในตำนานที่จะถือครอบครองพลังธาตุ 8 ดินแดนเซียนนั้นจะกลับมาทำให้เหล่าเทพเซียนต่างก็ตื่นเต้นดีใจกัน แต่ตอนนี้ต้องคิดกันใหม่เสียแล้วว่า ไม่น่ากลับมาเลยจริงๆ!! พวกท่านหลายองค์ขอรออีกนานๆก็ได้

     ความซุกซนความปั่นป่วนของเหนี่ยวเหนี่ยว ไม่ได้ส่งผลกระทบเพียงแค่คนในครอบครัวและเพื่อนๆอีกสองตระกูลคือตระกูลฉือ ตระกูลอี้เพียงเท่านั้น 

    แต่ยังกระทบไปถึงผู้ที่ยิ่งใหญ่ระดับเทพเซียนเบื้องบนเสียด้วยนี่สิ!!! เรียกได้ว่าโดนกันหลายต่อหลายเด้งกันไปเลยทีเดียว 

************

     เหนี่ยวเหนี่ยวถือได้ว่าพาพวกเหลนๆเล่นกันซุกซน ปั่นป่วนกระเทือนไปถึงเหล่าเทพเซียนที่คอยดูแลปกป้องคุ้มครองผืนป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลาอีกด้วย