Cosmic God System ข้านี่ล่ะผู้ยิ่งใหญ่ (จบ)

หลังจากนั่นเย่ชิงหยูไม่รอช้า รีบหาที่พักภายในตลาดมืดทันที ค่าที่พักต่อวันแพงมาก แต่ถึงอย่างนั่นต่อให้แพงแค่ไหนเข้าก็จ่าย เย่ชิงหยูตอนนี้ตื่นเต้นมาก จากที่ระบบเอ่ยออกมา ระบบบอกว่าต้องเอาสิ่งนี้มาให้ได้
เย่ชิงหยูเมื่ออยู่ในห้องพัก เขาก็สำรวจรอบห้อง ปิดประตูหน้าต่างให้เรียบร้อย เขาเอ่ยกับ ระบบทันที
"ระบบใช้ห้องแห่งการเวลา 10วัน"
"รับทราบ" ระบบเอ่ย
เย่ชิงหยูกลับมาที่ห้องแห่งกาลเวลาอย่างเช่นเคย เขาไม่รอช้าเอ่ยถามกับระบบทันที
"นี่ระบบไอหินนี่ต้องทำยังไงถึงจะเห็นของข้างใน" ระบบตอบกลับ
"ใช้ค่าพลังงานในการปลดล็อค 100แต้ม จะเริ่มดำเนินการเลยรึไม่
เย่ชิงหยูได้ยิงดันนั่นก็เบะปาก เท่ากับว่าแต้มของเขาเหลืออยู่นิดหน่อย เย่ชิงหยูสงสัยจนต้องเอ่ยถาม
"ทำไมต้องใช้แต้มพลังงานในการปลดล็อคด้วย"
"เพราะว่าระบบต้องลงมือเอง ของข้้างในล้ำค่าอย่างหาใดเปรียบ เมื่อโฮสต์ได้ไปจะยิ่งไร้เทียมทานขึ้นไปอีก" ระบบเอ่ยขึ้นทันที
"งั้นเหรอ งั้นเริ่มได้เลย แต้มค่อยหาใหม่ได้ เย่ชิงหยูเอ่ยขึ้นรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ของที่ระบบรับประกันว่าล้ำค่า เขารู้สึกสงสัยอย่างมากว่ามันคืออะไร เย่ชิงหยูเอาหินสีแดงสดออกมาจากแหวนมิติ เขาถือมันไว้มองดูของในมือ
ขนาดนั่นพลังต้นกำเนิดจักรวาลก็ทะลักออกมา พวยพุ่งเข้าใส่หินในมือ
หินสีแดงเริ่มส่องสว่างเจิดจ้า ตัวหินเริ่มลอยขึ้นไปบนอากาศ เย่ชิงหยูยื่นดูด้วยความสนใจ ขนาดนั่นตัวหินแดงสีก็ระเบิดออก ข้างในนั่น มีของเหลวหยดเล็กๆ สีทอง ลอยล่องอยู่ หยดเหลวทองปลดปล่อยแรงกดดันออกมามากมาย อากาศรอบบริเวณเกิดการสั่นสะเทือน ห้วงมิติภายในห้องแห่งกาลเวลาเริ่มฉีกขาด
"เปร๊ยยยย"
เย่ชิงหยูถึงกับหน้าเปลี่ยนสี แรงกดดันมากมายมหาศาลกดทับลงมาที่ตัวเขา เย่ชิงหยูไม่รอช้าฟื้นคืนคัมภีร์จักรวาลนิรันดร์เต็มกำลัง โคจรกายเทพโกลาหล พลานุภาพเทียมฟ้าปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ เพื่อต้านทานแรงกดดัน แต่ถึงยังงั้น ร่างกายเขากับสั่นสะท้าน เลือดในกายไหลริน ร่างกายกำลังแตกร้าว เข่าของเขาถึงกับทรุดลงไปกับพื้น เย่ชิงหยูมองหยดเหลวตรงหน้าด้วยความน่าสะพรึง ในนัยต์ตาของเขาเริ่มสิ้นหวัง เขากำลังจะตาย เขาตะโกนบอกกับระบบ
"เร็วเข้า จะไม่ไหวแล้ว"
ในขนาดนั่นระบบเริ่มเข้าจัดการกับหยดเหลวสีทองทันที แรงกดดันค่อยๆหายไปช้าๆ ร่องรอยมิติที่ฉีกขาดก็เริ่มผสานตัว สักพักเย่ชิงหยูลุกกลับขึ้นมายืนได้ ร่างกายสั่นเทา เขากระอักเลือดออกมาชุดใหญ่ อาการสาหัส เลือดไหลเต็มตัว เย่ชิงหยูรู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก ความรู้สึกอย่างกับโดนดาวหางพุ่งชนยังไงยังงั้น
"ระบบนี่มันคืออะไร ทำไมมันมีพลังมากขนาดนี้" เย่ชิงหยูเอ่ยถาม เขายังไม่เคยเห็นอะไรที่น่าสะพรึงกลัวถึงที่สุดอย่างนี้
"นี่คือ หยดเลือดต้นกำเนิดของราชันแห่งมวลมนุษย์ ในยุคที่จักรวาลเพิ่งก่อกำเนิด เผ่าพันธุ์มนุษย์กลุ่มแรกได้ถือกำเนิดขึ้น เผ่าพันธุ์นั่นถูกเรียกว่า มนุษย์บรรพกาล เป็นต้นกำเนิดของเผ่าพันธุ์มนุษย์ในภายหลัง พลังของพวกเขามหาศาล ปกครองห้วงจักรวาลนับล้านล้านปี แต่สุดท้ายก็เกิดเรื่อง พวกเขาต้านทานหายนะจากจักรวาลต่างมิติ มหาสงครามที่ทำให้ทั้งจักรวาลแทบสูญสลาย จนพวกเขาล้มตายเป็นจำนวนมาก ในท้ายที่สุด ราชันเผ่ามนุษย์บรรพกาลก็สละชีพตัวเอง ระเบิดตัวเองไปพร้อมกับหายนะในครั้งนั่นพร้อมกับเผ่าพันธุ์ของพวกเขา แต่ว่ากันว่า โลหิตต้นกำเนิดของเขา ยังไม่ได้หายไปไหน ถูกแรงระเบิดกัปนาทพัดผ่าน หายสาปสูญไปนับแต่นั่นมา เรื่องนี้ก็ผ่านไปนานกว่า ล้านล้านปีแล้ว" ระบบเอ่ยขึ้น
ระบบ "เมื่อโฮสต์ได้ผสานเข้ากับหยดเลือดนี่ ภายในร่างกายจะปลดปล่อยศักยภาพของเผ่าพันธุ์มนุษย์บรรพกาลออกมา พลังที่เป็นเอกลักษณ์ของเผ่าพันธุ์ แถมนี้ไม่ใช่หยดเลือดธรรมดา มันคือของราชันมนุษย์ โฮสต์ร่างกายจะแปรเปลี่ยนขึ้นอีกมากแน่นอน"
เย่ชิงหยูได้เมื่อได้ยินระบบเอ่ย ก็กำหมัดแน่น เย่ชิงหยูรู้สึกตกตะลึง ของสุดยอดต่างๆเริ่มรวมอยู่ในตัวของเขา อนาคตข้างหน้าของเขา ขาดเดาไม่ได้เลย
เย่ชิงหยูเริ่มถามกลับระบบทันที
"ผสานเลยได้ไหม"
"ได้สิ เดียวระบบจะช่วยโฮสต์ผสานหยดเลือดต้นกำเนิดเข้ากับร่างกายเอง แต่ต้องพักฟื้นร่างกายให้หายดีก่อน ถือว่าโชคดีอย่างมาก สงสัยโฮสต์ช่วยดวงทั้งชีวิตหมดไปแล้วมั้งเนี่ย" ระบบเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนๆ
เย่ชิงหยูขำเบาๆ เขาไม่รอช้า นั่งสมาธิดูดซับพลังงานฟ้าดิน เพื่อพื้นฟูร่างกายในทันที เย่ชิงหยูฟื้นคืนคัมภีร์จักรวาลนิรันด์ชักจูงพลังงานฟ้าดินเข้าซ่อมแซมส่วนต่างๆอย่างรวดเร็ว เซลล์ที่เสียหายเริ่มโหยหาพลังงานอย่างบ้าคลั่ง กลืนกินไปไม่รู้จบ รอยแตกร้าวบนร่างเริ่มผสานกันทีละนิด เลือดในกายที่ไหลออกมาเริ่มถูกดึงกลับเข้าไปทันที

.......

5วันผ่านไปในห้องแห่งกาลเวลา เย่ชิงหยูที่ตอนนี้นั่งนิ่ง ร่างกายของเขาผสานกันเต็มร้อย ฟื้นคืนจากอาการบาดเจ็บอย่างสมบูรณ์แบบ เย่ชิงหยูลืมตาขึ้นช้าๆ
"เฮ้อ เกือบตายแล้วไหมละ" เย่ชิงหยูถอนหายใจออกมายกใหญ่ เขาคิดว่านี่เป็นความเจ็บปวดที่ไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิต
ระบบ "ฟื้นตัวเรียบร้อยแล้วสินะโฮสต์ จะเริ่มผสานกันได้รึยัง"
เย่ชิงหยูดึงสติกลับมา เขาพยักหน้ารัวๆหลายครั้งพลางเอ่ยกับระบบทันที
"มาเลย" เย่ชิงหยูประกาศก้อง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 17 โลหิตสีทอง

นิยายแนะนำ

Cosmic God System ข้านี่ล่ะผู้ยิ่งใหญ่ (จบ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่​ 17​ โลหิตสีทอง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้

ตอนที่ 17 โลหิตสีทอง