ไอริณ ๒๕๖๙ สืบล่ากลไกมรณะ

        Episode 8: เงาสะท้อนมรณะ (The Deadly Reflection)

        ภายในห้องผ่าตัดหมายเลข 1 แสงไฟศัลยกรรมทรงกลมเหนือเตียงสาดแสงสีขาวซีดจนดูน่าขนลุก ดร.ณัฐ นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนเตียง ผิวหนังของเขาถูกทาด้วยน้ำมันเตรียมเคลือบขี้ผึ้ง ส่วนหุ่นจำลองของไอริณที่ยืนอยู่ที่มุมห้องเริ่มเคลื่อนไหว... มันไม่ได้ขยับแบบหุ่นยนต์ที่ติดขัด แต่มันขยับด้วยความลื่นไหลของระบบไฮดรอลิกขั้นสูงที่เลียนแบบท่วงท่าของเธอ

        “วางปืน... แล้วเดินเข้ามาในแสงไฟ” เสียงหมออัครพลนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความวิปริต ดังผ่านลำโพงที่ติดอยู่บนอกของหุ่นตัวนั้น

        ไอริณไม่วางปืน เธอใช้ทักษะนักสืบกวาดสายตามองไปรอบห้อง ห้องผ่าตัดนี้ถูกล้อมด้วยกระจกทางเดียว (One-way mirror) เพื่อให้คนภายนอกสังเกตการณ์การผ่าตัดได้ แต่มันกลับกลายเป็นนรกกระจกเงาที่สะท้อนภาพหุ่นตัวนั้นไปมาจนดูเหมือนเธอถูกล้อมด้วยกองทัพหุ่นขี้ผึ้ง

        ปัง!

        กระสุนนัดแรกพุ่งมาจากหุ่นจำลอง ไอริณเอี้ยวตัวหลบหลังเคาน์เตอร์สแตนเลสได้อย่างหวุดหวิด กระสุนนัดนั้นเจาะเข้าที่ผนังกระจกจนร้าวเป็นใยแมงมุม

        “มันยิงจริง... และมันยิงแม่นเหมือนฉัน” ไอริณพึมพำกับตัวเอง เธอรู้ดีว่าหุ่นตัวนี้ถูกโปรแกรมโดยใช้ข้อมูลจากการเฝ้าดูเธอมาตลอด 7 ปี ทุกจังหวะการก้าว ทุกมุมการเล็ง มันรู้หมด

        ไอริณตัดสินใจใช้ “ความบ้าคลั่ง” สู้กับ “ระบบระเบียบ” เธอไม่ได้เล็งไปที่หุ่น แต่เธอเล็งไปที่ไฟศัลยกรรมเหนือเพดาน!

        ปัง! ปัง!

        ไฟดวงใหญ่แตกละเอียด ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความสลัว มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างบานเล็ก ไอริณอาศัยจังหวะนี้พุ่งตัวเข้าหา ดร.ณัฐ

        ชิงไหวชิงพริบกลางสมรภูมิขี้ผึ้ง

        “ดร.ณัฐ! ได้ยินฉันไหม! สวิตช์ปิดเครื่องจักรนี่อยู่ไหน!” ไอริณตะโกนพลางใช้มีดพกพยายามตัดสายรัดตัวดร.ณัฐ

        ดร.ณัฐ ที่ถูกฉีดยาจนลิ้นแข็งพยายามขยับปาก “ใต... ใต้... เตียง... รหัส... วันประหาร...”

        “วันประหารขุนนางกบฏ...” ไอริณนึกถึงข้อมูลในคดีแรก 24 มิถุนายน! เธอมุดลงใต้เตียงผ่าตัดในขณะที่หุ่นจำลองกำลังกราดยิงใส่เตียงสแตนเลสจนเสียงดังสนั่น เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

        เธอพบกล่องควบคุมและรีบกดรหัส 2-4-0-6 วืด... เครื่องจักรกลรูปมือที่จ่อคอดร.ณัฐ หยุดทำงานลงทันที แต่นั่นกลับไปกระตุ้นระบบสำรองของหมออัคร ประตูห้องผ่าตัดถูกล็อกตายด้วยเหล็กหนา และก๊าซสีขาวนวลเริ่มพ่นออกมาจากท่อแอร์

        “ยานั่นอีกแล้ว!” ไอริณกัดฟันกรอด เธอรีบดึงหน้ากากออกซิเจนที่ติดอยู่ข้างผนังมาครอบให้ ดร.ณัฐ ส่วนตัวเธอเองใช้ผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำเกลือพันรอบจมูก

        ท่ามกลางกลุ่มกวันที่คละคลุ้ง ประตูกระจกทางเดียวด้านบนแตกออก ร่างของชายในชุดกราวค์สีเขียวสะอาดสะอ้านก้าวลงมาอย่างใจเย็น เขาไม่ได้สวมหน้ากากกันก๊าซ เพราะเขาคือคนที่สร้างมันขึ้นมา... หมออัครพล

        เขามองไอริณที่กำลังสำลักด้วยแววตาชื่นชม “ดูสิ... แม้แต่ตอนที่กำลังจะขาดใจตาย โครงสร้างกล้ามเนื้อบนใบหน้าของคุณก็ยังรักษารูปทรงทองคำไว้ได้ไม่เปลี่ยน ไอริณ... คุณคือผลงานศิลปะที่พระเจ้าพลาดพลั้งปล่อยให้เดินดินได้”

        เขายกถาดที่บรรจุ “ขี้ผึ้งร้อนสีนวล” และ “มีดผ่าตัดสีทอง” ออกมา

        “ผมจะไม่ฆ่าคุณด้วยปืนหรอกหุ่นยนต์นั่นมันแค่เครื่องประดับ... ผมจะแต่งหน้าให้คุณด้วยมือของผมเอง ให้คุณได้เป็น ‘ราชินีขี้ผึ้ง’ อยู่เคียงข้างผมตลอดกาล”

        หมออัครเดินเข้าหาไอริณที่นอนพิงเตียงอยู่ ร่างกายของเธอเริ่มหนักอึ้งจากฤทธิ์ก๊าซหลอนประสาท เธอเห็นใบหน้าของเขากลายเป็นหุ่นขี้ผึ้งที่บิดเบี้ยวและขยายใหญ่ขึ้น

        “ถอยไป...” ไอริณพยายามยกปืนขึ้น แต่แขนของเธอไม่มีแรงแม้แต่จะเหนี่ยวไก

        หมออัครโน้มตัวลงมา ใช้ปลายนิ้วสัมผัสที่แผลเป็นบนข้อมือของเธออย่างเบามือ “จำรอยนี้ได้ไหม? ผมเป็นคนส่งคนไปสร้างมันเอง เพื่อให้แน่ใจว่าคุณจะจำผมได้... และตอนนี้ ถึงเวลาลบมันทิ้งแล้วเปลี่ยนเป็นผิวขี้ผึ้งที่เรียบเนียนกว่าเดิม”

        ในจังหวะที่หมออัครกำลังจะป้ายขี้ผึ้งร้อนลงบนหน้าของเธอ ไอริณเห็นเงาสะท้อนในเศษกระจกบนพื้น... มันไม่ใช่เงาของเธอ แต่เป็นเงาของ พิธา ที่กำลังปีนอยู่นอกหน้าต่างพร้อมค้อนปอนด์!

        [To be continued in Episode 9...]