พระธุดงค์ยืนสงบนิ่งหรี่ตา คทาเหล็กชะคุโจ*ปักอยู่ตรงหน้า มือขวานับลูกประคำ หน้าผากคาดหมวกโทคินทรงแปดเหลี่ยม การแต่งกายไม่คล้ายพระสงฆ์ทั่วไปดูคล้ายนักบวชูเามากกว่า
ใช่
ท่านเป็นักบวชูเา มีนามว่า ‘ทาจิบานะ โนะ ชินเอมอน’ เกิดในตระกูลบัณฑิต รู้สึกเจ็บแค้นที่ขุนนางปล่อยปละละเลยให้หมู่ปีศาจกำเริบเสิบสาน ไร่นารกร้าง ชาวบ้านทุกข์เข็ญแสนสาหัส ด้วยปณิธาน "สังหารปีศาจ ขจัดหมู่มาร" จึงตัดสินใจออกบวชศึกษาธรรมด้วยตัวเอง ยึดถือฟุโดเมียวโอเป็ที่พึ่ง เกิดเป็ต้นกำเนิดนักบวชปราบปีศาจ
ปีศาจลิ่นจำแลงกายเป็มนุษย์ ยืนตวงสุราอย่างใจเย็น หวนนึกถึงสุราน้ำค้างเหมันต์ที่นายท่านเคยประทานให้ ไม่แน่ว่าพ้นคืนนี้ไปอาจได้รับเพิ่มอีกไห เป็รางวัลสำหรับหน่วยที่สังหารมากที่สุด
มันคล้ายลืมไปแล้วว่าคำสั่งนายท่านคือศีรษะองค์ชายองค์หญิง ไม่ใช่จำนวนศพ แต่โทษมันไม่ได้ ปีศาจชื่นชอบการฆ่าฟัน พอจมูกได้คาวเืสมองก็ลืมเลือนสิ้น
มันวางกาสุราบนโต๊ะ นั่งกินอาหารอย่างใจเย็น มือหนึ่งคีบตะเกียบมือหนึ่งจิบสุรา บนโต๊ะหาใช่หมูเห็ดเป็ดไก่กลับเป็มือสาวแรกรุ่น เท้าเด็กเล็ก ท่อนแขนอวบอิ่มของหญิงเต็มวัย ตรงกลางวางอาหารจานโปรด ทารกในครรภ์แก่ใกล้คลอด มันเพิ่งควักออกมาสด ๆ จากท้องของลูกสะใภ้ร้านสุรา
กลุ่มนักดาบรับจ้างซึ่งคุ้มครองย่านการค้า แข็งแกร่งไม่เบา เผลอนิดเดียวมันแทบสูญเสียแขนหนึ่งข้าง อาจเพราะมันเล่นสนุกเกินไป จำแลงกายเป็มนุษย์ ต่อแต่นี้ต้องเอาอย่างท่านไดโอ ไม่ว่ามดปลวกหรือพยัคฆ์ท่านลงมือเต็มที่เสมอ
ไนโซดื่มด่ำกับอาหารได้ครู่หนึ่งพลันขมวดคิ้ว
เงียบ เงียบเกินไปแล้ว เสียงกรีดร้องหยุดั้แ่เมื่อใดหรือเกิดอะไรขึ้น
ยิ่งคิดก็ยิ่งยากจะเชื่อ สามพี่น้องหมีดำและสมุนฝีมือไม่ใช่ย่อย แค่กำลังที่มีสามารถทำลายกำแพงเมืองได้สบาย มันลุกขึ้นด้วยความเสียดายในอาหารตรงหน้า แต่ความเงียบทำมันไม่สบายใจ พอก้าวเท้าออกนอกถนนเห็นแต่ความเปลี่ยวร้าง ไม่เห็นลูกน้องแม้แต่ตนเดียว ใจมันยิ่งระแวง อยู่ ๆ เงาของมันทอดยาว แล้วแตกออกเป็สาม ปีศาจในร่างมนุษย์แต่งกายคล้ายพระสงฆ์ปีนขึ้นมาจากเงา
‘สามเถระมาร’
พระทุศีลซึ่งรวบรวมสมัครพรรคพวกตั้งเป็ค่ายโจร ศีลธรรมเสื่อมทราม ไนโซจับคนในค่ายโจรกินทั้งหมด ยกเว้นหัวหน้าโจรทั้งสามนำกลับไปเลี้ยง เพาะบ่มจนเกิดร่างปีศาจ
มันโบกมือสั่งให้สามเถระมารสำรวจถนน พบจุดน่าสงสัยคือร้านค้า ห่างออกไปราวหกสิบซาคุ (ยี่สิบเมตร) มีรอยเท้าสับสนอยู่หน้าร้านพร้อมกับรอยเืหย่อมหนึ่ง มันรีบแฝงกายลงในเงาของเถระมาร ต่อให้เกิดอะไรขึ้นมันจะปลอดภัย
มันซึ่งแอบอยู่ในเงาถือโอกาสสอดส่องเข้าไปในร้าน พบร่างของลูกน้องทอดกายเป็ศพนอนก่ายกันเต็มไปหมด าแเป็เพียงรูเล็ก ๆ ไม่มีเื แต่ที่น่าแตกตื่นยิ่งกว่าคือศัตรูมีคนเดียว ยามเห็นหน้าศัตรูมันดีใจจนปิดไม่มิด หากเจอกับปรมาจารย์ดาบหรือองเมียวจิมันอาจล่าถอย ทว่าหลวงจีนไม่เคยอยู่ในสายตาของมัน
สามเถระมารนี้มีอิทธิฤทธิ์เดียวคือกดข่มศีลานุวัตร ทำให้มรรคจิตคลอนแคลน เหมาะที่สุดที่จะใช้ต่อกรกับพระนักรบ
ยามมนุษย์ต่อสู้กับปีศาจ หากมนุษย์ตนใดก้าวผ่านข้ามกลัว เปี่ยมด้วยใจมุ่งมั่น แม้ว่าไม่มีอาวุธวิเศษแค่ความมุ่งมั่น ก็แทบเป็วิชาอภินิหารแล้ว ในการต่อสู้หากไม่มีใจเท่ากับพ่ายแพ้ั้แ่เริ่มต้น แพ้ั้แ่อยู่ในมุ้ง
เถระมารเริ่มสวดมนตร์ด้วยคำพูดคำลามกอุจาด บริภาษหยาบคาย ทว่าเปิดปากได้ไม่เท่าไรพลันถูกตอบโต้
ฟิ้ว ๆๆ
ปุ!
ปุ!
ปุ!
เสียงวัตถุเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง
ศีรษะของเถระมารถูกเจาะเป็รู ปากแผลไหม้ดำ เพราะอย่างนี้นี่เองศพของลูกน้องมันทุกตนถึงไร้รอยเื ด้วยแผลดุจนาบด้วยเหล็กเผาไฟ เืจึงหยุดไหลในพริบตา
อาจน่ากลัวสำหรับปีศาจตนอื่น แต่ไม่ใช่สามตนนี้เพราะนี่คือร่างผีดิบ!
เถระมารเพียงชะงักครู่หนึ่ง ก่อนโถมกายเข้าใกล้ ปากยังคงเปล่งบทสวดอันลามกอุจาด รบกวนมรรคจิตของนักบวชชินเอมอนจนเริ่มหายใจติดขัด ร่างกายสั่นเทิ้ม จังหวะนี้เองดาบสังหารสุดท้ายพลันปรากฏ เถระมารเป็ตัวล่อ มันคือตัวจริง!
ไนโซโผล่ร่างออกจากเงา แปลงกลายกลับเป็ตัวลิ่นร่างกายใหญ่โต หมุนตัวใช้เกราะหนาอันแข็งแกร่งจู่โจมดุจคลื่นใหญ่ถาโถม ถึงอย่างไรมันต้องปลอดภัยไว้ก่อน เกราะเกล็ดหนาทำให้มันไร้เทียมทาน ลำพังการพุ่งชนต่อให้เป็ภูผายังต้องถล่ม
นักบวชชินเอมอนซึ่งก่อนหน้าหายใจติดขัด ร่างกายพลันเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าคว่ำดิน กล้ามเนื้อทั่วร่างขยายใหญ่จนเสื้อผ้าตึงแน่น เสียงเปรี๊ย ๆ ดังลั่นทั่วกาย ชินเอมอนคว้าคทาเหล็กที่อยู่ตรงหน้า กระแทกพื้นหนึ่งครั้ง ร่างของสามเถระทรุดลงกับพื้น ปราณสีดำระเหยออกจากร่าง จากนั้นชินเอมอนบิดข้อมือแล้วเสือกคทาเหล็กไปข้างหน้าต่างหอก
เกราะเกล็ดของปีศาจลิ่นกับคทาชะคุโจสิ่งใดจะแข็งแกร่งกว่ากัน
ตูม!!!
เกราะของมันแข็งแกร่งยิ่ง คทาไม่อาจเจาะทะลุ แต่นักบวชก็ใช่ย่อยทรงพลังมหาศาล อาศัยแรงจากการทิ่มแทงผลักร่างของปีศาจลิ่นกระเด็นออกไปจนทะลุเข้าไปในร้านตรงข้าม
ก๊าซซซ!
ไนโซร้องด้วยความเดือดดาล แม้เกราะหนาของมันไม่ถูกเจาะทะลุ แต่ก็บุบบี้ เศษชุดเกราะบางส่วนฝังเข้าไปในร่าง มันคำรามเพื่อบรรเทาความเ็ปและระบายความโกรธเกรี้ยวออกมา
ทว่าขณะที่มันกำลังจะพุ่งเข้าไปจู่โจมอีกเป็คำรบสอง ฟ้าดินกลับสั่นะเืด้วยเสียงกัมปนาท หูของมันอื้อไปชั่วขณะ
จังหวะนั้นเองกอหญ้าโชบุที่แขวนอยู่หน้าร้านพลันเปล่งแสงเรือง ขอบของใบหญ้ากลายเป็สีเขียวเข้ม ความอ่อนพลิ้วของยอดหญ้าผสานความเรียวยาวกลายเป็...
ดาบคมกล้า
หญ้าโชบุนับพันหมื่นกลายเป็...
พายุดาบคลุมฟ้า!
นับจากวันนี้ประวัติศาสตร์จะบันทึกเหตุการณ์นี้ว่า ‘พายุคลุมฟ้าดาบสังหารหมู่มาร’
หญ้าโชบุที่อยู่ในย่านการค้า เขตคหบดี เขตคนสามัญ เขตคนยากไร้ล้วนมีชีวิต ปีศาจชั่วตนใดอยู่ใกล้ย่อมถูกสังหาร
พายุดาบห้อมล้อมปีศาจลิ่นเอาไว้
สวบ! สวบ! สวบ!
ตุบ!
ความทรงจำสุดท้ายของมันเพียงเห็นประกายแสงสีเขียวงดงามเกินบรรยาย จากนั้นมันคล้ายสูญเสียประสาทัั ไม่อาจรับรู้สิ่งใด จวบจนตายจอมควักเครื่องในผู้นี้ยังไม่รู้ว่าผู้ใดเป็คนทำร้ายมัน ร่างของมันถูกฟันเป็สิบเป็ร้อยดาบ ร่างกลายเป็ชิ้นเนื้อเลอะเลือน
คำสั่งนายเหนือคือศีรษะขององค์ชายองค์หญิง ทว่าสันดานของปีศาจคือความโเี้อำมหิต ปีศาจชั้นต่ำเมื่อได้กลิ่นเืก็สนใจแต่เืเนืุ้์หลงลืมคำสั่งสิ้น
สองพี่น้องจิ้งจอกจู่โจมวังหลวง เอ็นมะกับไดโอแยกโจมตีบ้านเรือนชนชั้นสูงและพระญาติวงศ์ ตระกูลทาจิบานะแทบสูญสิ้น ตระกูลมินะโมะโตะและตระกูลไทระเต็มไปด้วยทหารชั้นยอด แถมชุบเลี้ยงองเมียวจิไร้สังกัดไว้จำนวนหนึ่ง ถึงกระนั้นยังทำได้เพียงป้องกันตัว ไม่อาจตีโต้หรือส่งกำลังไปช่วยจุดอื่น องเมียวจิหลวงก็วุ่นวายกับการรับมือปีศาจบุกวัง
ระหว่างที่กองกำลังของไดโอกับกองกำลังของตระกูลมินะโมะโตะกำลังยันกันอยู่นั่นเอง ฟ้าพลันเปลี่ยนสี ดอกไม้ไฟเบ่งบานเต็มฟ้า หลังจากนั้นไม่นานพายุดาบคลุมฟ้า ปีศาจในสามเขต (คหบดี คนสามัญ คนยากไร้) ถูกสังหารสิ้น โชคดีของไดโอและเอ็นมะดูเหมือนเวทวิชานี้เริ่มอ่อนกำลัง ในความคิดคนทั่วไปอาจเป็เช่นนี้ แต่ในใจของทั้งสองกลับกรีดร้องโหยหวน ความกลัวพุ่งทะลุสมอง หนังศีรษะชาหนึบ
พวกมันทั้งสองไม่ได้กลัวหญ้าโชบุแปลงเป็ดาบ แต่มันกลัวปราณที่แฝงอยู่ในต้นหญ้าต่างหาก
ปราณแห่งเทพอินาริ เทพผู้พิทักษ์เมืองหลวง!!!
ปีศาจทั้งสองตนพลันรู้สึกหลอน บางทีนี่อาจเป็กับดักซึ่งขุดล่อพวกมันไว้ ให้พวกมันล้วงลึกเข้ามาในเมือง มันทั้งสองร้องะโด้วยความคับแค้น ต่างแยกย้ายกันหลบหนี ไดโอพุ่งไปทางตะวันออก เอ็นมะบินไปทางตะวันตก ทอดทิ้งลูกน้องอย่างไม่ไยดี
ข่ายเทพพิชิตฟ้า
คือวิชาโจมตีเป็วงกว้าง อานุภาพประหนึ่งทัณฑ์์ เมื่อกำหนดเป้าหมายแล้วไม่เคยมีผู้ใดหนีรอดจากวิชานี้ได้
มินะโมะโตะ โนะ ซาซาเอะ แม้จะเป็เพียงองเมียวจิระดับล่าง แต่ด้วยเป็คนที่ตระกูลวางตัวให้ศึกษาศาสตร์เร้นลับ ย่อมไม่ใช่ตะเกียงขาดน้ำมัน หลังจากััได้ถึงพลังบางอย่าง ซึ่งพลังนี้ยังมากกว่าที่เธอเคยััได้จากวังหลวงด้วยซ้ำ จึงรีบะโลงจากรถม้า ผลักองครักษ์ลงไปะโขึ้นหลังม้าแทน แล้วควบกลับเข้าเมือง
โชคดีที่เธอทันเห็นภาพดอกไม้ไฟสว่างเจิดจ้า และเป็โชคอีกเหมือนกันที่จุดนั้นอยู่ไม่ไกลจากตำแหน่งของเธอตอนนี้
องครักษ์รอบข้างพอหายงงงวยรีบควบม้าติดตามมาทันที ทิ้งให้เ้านายคนอื่นงุนงงไม่เข้าใจ
‘คทาเหล็กชะคุโจ’ ไม้เท้าของพระหรือนักบวช มีทั้งแบบปลายตรงและปลายโค้งเป็รูปโดม คล้ายกรงนก แขวนกระดิ่งหรือแผ่นโลหะอันเล็กไว้ตรงกลาง เวลาหมุนหรือโยกไหวจะเกิดเสียง
2K
