“ก็ช่างหัวพวกมันเถอะน่า ถ้าแกคิดว่าตัวเองดีแล้ว ก็ไม่ต้องไปยุ่งกับพวกมันสิ”
“ผมไม่เข้าใจเลย ว่าแม่ทนอยู่กับคนแบบนี้ได้ยังไง”
“อย่ามาพูดมาก อยู่แต่ในที่ของแกก็พอ”
แม่บอกเสียงห้วนก่อนเดินออกไปจากห้อง
แดเนี่ยลล้มตัวลงบนที่นอนเก่าๆนั้นด้วยความรู้สึกเซ็งๆ เขาอยากไปนอนในห้องสบายๆของโรงแรมหรู ตื่นเช้ามาได้ลงไปว่ายน้ำทะเลที่ใสสะอาด มันคือจิตนาการก่อนที่เขาจะเดินทางมาเมืองไทย แต่เมื่อมาเห็นความเป็อยู่ของแม่แล้ว มันก็ทำให้เขาต้องเก็บพับเื่เที่ยวเอาไว้ก่อน ขอเวลา สะสาง เื่นี้ก่อน และอีกอย่าง ภาพของหญิงสาวคนนั้นผุดขึ้นมาในห้วงความคิด เธอเป็ผู้หญิงคนแรกที่ทำให้เขารู้สึกอย่างนี้ เขาอยากจะเรียกมันว่าความรักด้วยซ้ำ แต่มันก็ดูจะเร็วไป แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าเขารู้สึกคิดถึงห่วงหา อยากเจอหน้าอยากอยู่ใกล้ๆเธอที่สุด เธอทำให้เขารู้สึกแบบนี้ได้ทั้งที่พึ่งเห็นหน้ากันครั้งแรก ซึ่งนับว่าไม่ธรรมดา
แดเนี่ยลมั่นใจว่าเธออยู่ไม่ไกลจากเขานัก และเขาจะต้องหาเธอให้พบให้ได้
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
หลังจากที่ออกไปเที่ยวตามสถานที่ต่างๆในกรุงเทพมาหลายแห่ง แดเนี่ยลก็ กลับเข้าที่พักมาในเวลาเกือบๆหกโมงเย็นแม่กับนายโชคชัยไม่ได้อยู่บ้านในตอนนั้น เด็กหนุ่มไม่ได้สนใจอะไรนัก อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ลงมาที่ชั้นล่าง ตั้งใจว่าจะออกไปหาอะไรกินใกล้ๆนี้ ขณะนั้นเอง เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น เขาจึงรีบออกไปดู
ที่รั้วหน้าบ้านซึ่งเป็รั้วเหล็กสูงท่วมหัวแต่มีช่องว่างห่างพอมองออกไปเห็นข้างนอกได้ชัดเจน แดเนี่ยลเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่มาพร้อมกับรถจักรยานคู่ใจที่บรรทุกอะไรมาพะรุงพะรังเต็มคัน เธอมายืนเอาหน้าแนบกับช่องว่างของประตูรั้วเพื่อมองหาคนในบ้าน
“มีธุระอะไรหรือครับ”
เด็กหนุ่มถามออกไปด้วยภาษาไทย ซึ่งแม้สำเนียงจะไม่ค่อยดีนัก แต่เขาก็เข้าใจทุกคำทุกความหมายดีพอสมควร
พิมพ์ชนกถึงกับเผลอมองตาค้างเมื่อเห็นชายหนุ่มรูปงามร่างสูงผิวขาวจัดมาดผู้ดีทุกกระเบียดนิ้วเดินออกมาจากบ้านหลังนี้ บ้านที่หญิงสาวเห็นมาตลอดว่ามีแต่พวกไม่ค่อยชอบมาพากล จนไม่อยากจะเข้าใกล้ แต่มันก็มีเหตุจำเป็ให้เธอต้องมาที่นี่ทุกวันก็เพราะเื่งาน ที่นี่ผูกอาหารกล่องประจำกับเธอ วันละสี่กล่องทุกวันมาปีกว่าแล้ว แถมวันนี้ยังสั่งเพิ่มพิเศษเป็สิบกล่องอีกด้วย ถือว่าเป็ลูกค้ารายใหญ่สำหรับเธอเลยทีเดียว
“ว่าไงครับ คุณมีธุระอะไร”
เสียงห้าวๆแปร่งๆดังขึ้นอีกเมื่อเดินเข้ามาใกล้ทำให้หญิงสาวรู้สึกตัว
“เอ่อ มาส่งอาหารค่ะ”
หญิงสาวตอบก่อนจะจำได้ขึ้นมาว่าเขาคือ คนที่เธอเคยขี่จักรยานชนเมื่อวานก่อนนี่นา แล้วเขามาทำอะไรอยู่ที่บ้านหลังนี้ บ้านที่ดูจะไม่เหมาะกับเขาเลยสักนิด แต่ก็อีกนั้นแหละ สมัยนี้ดูคนที่ภายนอกไม่ได้หรอก บางทีคนที่หน้าตาดีบุคลิกดีแบบนี้ อาจจะอันตรายกว่าพวกที่มีท่าทางไม่น่าไว้ใจก็เป็ได้
“เดี๋ยวตอนเย็นรอรับข้าวกล่องไว้ด้วยนะ แม่สั่งพี่เขาไว้ให้เอามาส่ง”
เสียงของแม่ที่สั่งไว้ก่อนออกจากบ้านดังขึ้นมาในหัว
“พี่ไหนครับ”
ตอนนั้นเขาถาม
“เด็กในซอยนี่แหละ แต่เขาอายุมากกว่าแก แกก็ควรเรียกเขาว่าพี่สิ วัฒนธรรมไทยเขาเป็แบบนั้น”
ตอนนั้นแดเนี่ยลก็แค่พยักหน้ารับรู้โดยที่ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ตอนนี้เขาจำได้ ว่าเธอคือผู้หญิงคนที่ขี่จักรยานชนเขาเมื่อวานก่อน คือผู้หญิงที่เขารู้สึกชอบทันทีั้แ่แรกเห็น ซึ่งเขาไม่เคยรู้สึกอย่างนี้กับใครมาก่อนเลยจริงๆ เขาเผลอจ้องมองริมฝีปากสีชมพูที่เผยออยู่เล็กน้อยนั้นด้วยความปรารถนาชัดเจน เขายื่นมือออกไปรับถุงใส่กล่องอาหารจากเธอพร้อมกับคิดในใจว่าจะทำอย่างไรดีจึงจะได้สานสัมพันธ์กับเธอไปให้ถึงจุดหมายตามที่ใจวาดหวังไว้
221
