ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

          กลุ่มของพวกอี้เฉินที่เดินทาง ทะยานสืบเท้าไปยัง ทิศทางเขาวงกต ไปพร้อมกับร่างที่วูบไหวยากจะจับต้อง ความเร็วปานสายฟ้า ส่งเสียงฟึบๆ ออกมาทุกคราที่ก้าวเท้าหยิบอากาศ ไปด้วยความเร็วราวกับ ร่างเงาของภูตพราย ทว่าด้านหลังของพวกเขา มีกลุ่มคนไม่น้อยตามไล่หลังพวกเขามาไม่ห่างมากนัก
 

         แถมพวกเขาเหล่านั้นไม่ได้มาดีเสียด้วย จากปราณพลังที่บ้าคลั่ง แผ่ซ่านออกมาอย่างไม่ได้ปิดบัง อี้เฉินหยุดฝีเท้ากะทันหัน ทำให้คนอื่นๆ ประหลาดใจ "มีอะไรอย่างนั้นหรืออี้เฉิน?"

         อี้เฉินฝืนยกยิ้มที่มุมปาก พร้อมกับคราบเลือดที่พึ่งจะแห้งกรัง "ข้าขอบคุณพวกเจ้าทุกคนมาก ที่ออกหน้าแทนข้าในยามก่อน โดยเฉพาะพวกเจ้ากลุ่มคนตระกูลอี้ อี้รั่วจั่ง อี้ชิง แต่บัดนี้พวกเจ้า ล่วงหน้าไปก่อนเถอะ ข้าไม่อยากให้พวกเจ้าต้องมายุ่ง วุ่นวายเพราะข้า"

         อี้รั่วจั่ง แค่นเสียงบอกกล่าวอี้เฉินในทันที "เจ้าเองก็เป็นคนในตระกูลของเรา เลือดย่อมข้นกว่าน้ำ แต่ข้ากับอี้ชิง ไม่ได้ยอมรับเจ้า เป็นนายน้อยของพวกเราหรอกนะอี้เฉิน หากเจ้าต้องการเช่นนั้น งั้นพวกเราเจอกันด้านนอกสงคราม เทพพันปี"

        อี้เฉินเพียงยิ้มบาง ส่งคนตระกูลอี้ จากไปเท่านั้น เพื่อนๆ ของเขาเองก็ไต่ถาม "เจ้าจะเอาเช่นนั้นจริงๆ หรืออี้เฉิน ก็จริงอยู่ว่า การแยกกันหลบหนีออกไป ย่อมเป็นเรื่องที่ดี แต่ตัวเจ้าถูกหมายหัวไว้ตัวใหญ่ ข้าเกรงว่าเจ้าจะตกอยู่ในอันตรายเพียงผู้เดียวเสียมากกว่า กระมัง"

        ซีเยว่ โม่กวาง กงหนาน พวกเขาเองก็พยักหน้าขานรับกับคำพูดของ ซีเผิง ยามนี้เป็นไปได้ว่า อี้เฉินจะโดนกลุ่มขั้วอำนาจต่างๆ หมายหัวไม่อยากให้เขาเติบโตไปมากกว่านี้

        อี้เฉินเขามีใบหน้าที่กังวลอย่างไม่อาจเก็บซ่อนได้ จากปราณพลังที่หดหายพร้อมกับ อาการบาดเจ็บในยามนี้ เขาต้องหาสถานที่ฟื้นฟูปราณพลัง รักษาอาการบาดเจ็บโดยไว เพื่อไม่ให้เป็นอุปสรรคในการต่อสู้ "ข้าไม่เป็นไรจริงๆ พี่ซีเผิง ซีเยว่ พวกเจ้าไปก่อนเถอะ ...เยว่ชิงเซียน โม่กวาง พวกเจ้าด้วย หากพวกเจ้า ยังติดตามข้าเฉกเช่นนี้ต่อ ไปเกรงว่า พวกเจ้าจะอยู่ในสถานการณ์ ที่ยากลำบากอีกเป็นแน่"

        ทว่าเยว่ชิงเซียน กลับมีท่าทีดึงดันไม่ยอมแพ้ อย่างเห็นได้ชัด พร้อมกับยืนการว่าจะไม่จากไปไหน "เจ้ารู้สถานที่ไฟเทพอยู่ แล้วจะให้ข้าจากไปได้เช่นไรเล่า อี้เฉิน อย่างไรเจ้าต้องรอดไปพร้อมกับข้า ข้าจะปกป้องเจ้าเอง"

        กลุ่มของ ซีเผิง ซีเยว่ ครั้นเห็นความดื้อรั้นของ เยว่ชิงเซียน ไม่ยินยอมที่จะจากอี้เฉินไป พวกเขาได้แต่ผ่อนลมหายใจออกมายาว ก่อนกล่าวคำพูดออกไปด้วยความดื้อรั้น "อี้เฉินหากจะจากไป เราก็ต้องไปพร้อมกันไม่ใช่ทิ้งเจ้าไว้เฉกเช่นนี้ เจ้านำทางเถอะ เดี๋ยวพวกเราจะเป็นคนคุ้มกันให้เจ้าเอง"

      "พวกเจ้าจะเอาเช่นนั้นจริงหรือ เยว่ชิงเซียนเจ้าเองก็คิดดีแล้วอย่างนั้นหรือ ที่จะติดตามข้าไปเฉกเช่นนี้" ...อี้เฉินถอนลมหายใจออกมายาว "หากพวกเจ้าตัดสินใจเช่นนั้นก็ตามข้ามา เราจะไปทางใต้สุดของสุสานเซียนโบราณหาสถานที่ พักฟื้นปราณพลังของข้าก่อน"

       ครั้น ซีเผิง ซีเยว่ กงหนาน เยว่ชิงเซียน โม่กวาง พยักหน้ารับคำอี้เฉิน พวกเขาก็พุ่งทะยานไปยังทิศใต้ของสุสานเซียนโบราณในทันใด ฝ่าฝูงซากศพซอมบี้ คมเขี้ยวของสัตว์อสูรร้าย ไปด้วยความเร็วจี๋ ส่งเสียงฟึบๆๆ ออกไปปานสายฟ้าฟาด พุ่งตรงราวกับศรแสงที่ถูกยิง ไปด้วยความเร็วสุดกำลัง

    ...ก่อนที่กลุ่มของพวกเขาจะมาหยุดอยู่ที่เหมืองร้างแห่งหนึ่ง ในขณะเดียวกันกลุ่มคนที่ตามไล่ล่าอี้เฉิน พวกเขาต่างก็ติดตาม อี้เฉินมาห่างๆ อย่างไม่ลดละ แม้ว่าจะไม่มีผู้สูงส่ง แต่พวกเขาเหล่านั้นต่างก็เป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ แถมยังมีอยู่ด้วยกัน ร่วมๆ 20ชีวิต หากปะทะกันซึ่งๆ หน้า เกรงว่า จะกลายเป็นเรื่องที่ยากลำบาก อย่างไม่ต้องสงสัย

       เมื่ออี้เฉินกวาดสายตาออกไปสำรวจเหมืองร้าง ที่มีทางเข้าหลายทาง เขาไม่รอช้า พุ่งเข้าไปภายในเส้นทาง เหมืองเก่า รกร้างที่สุดในทันที ก่อนเขาจะเอ่ยพูดพึมพำออกมาพร้อมกับความคาดหวัง "หวังว่ามันจะช่วยยื้อเวลาให้ข้า ฟื้นฟูปราณพลัง กลับมาสมบูรณ์ได้อีกครา"

       ฉับพลัน เสียง ฟึบๆๆ ก็ดังออกมาก้องฟ้า พร้อมกับเสียงดังแหวกอากาศที่ดังหวีดแหลม มาพร้อมกับกลุ่มคนร่วมๆ 20ชีวิต ปรากฏกายออกมาติดๆ กันราวกับสายแสง ใบหน้าบูดบึ้งไม่น้อยเมื่อเห็น เหมืองร้างอยู่ในกรอบสายตา มีเส้นทางเข้าออกถึง 5เส้นทาง อย่างไรพวกเขาก็ไม่ยินยอมให้อี้เฉิน ฟื้นฟูปราณพลัง รักษาบาดแผล ยามนี้เหมาะที่จะให้พวกเขาลงมือฆ่าสังหาร

        ชายหนุ่มเผ่าอสูรฟ้า แค่นเสียง เอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว"พวกเราแบ่งกำลังกันออกไปค้นหาไอ้เวรนั้นที่ฆ่าสังหาร เทียนเฟิงเสีย หากผู้ใดพบเจอมัน เปิดฉากการฆ่าสังหารได้เลยไม่ต้องรอ ส่วนกลุ่มคนที่เหลือ ได้ยินเสียงต่อสู้ พวกเราจะตามไปสมทบ"

        ครั้นเมื่อพวกเขาพยักหน้าให้กันเป็นสัญญาณ ต่างก็แบ่งกองกำลังออกไปในทิศทาง ต่างๆ ของเหมืองร้างในทันใด ..ขณะเดียวกันด้านอี้เฉิน เขาที่เดินทางเข้าไปส่วนลึกสุดของเหมืองร้าง ร่วมๆ ชั่วยาม ลงมาลึกหลายพันจั้ง พบเจอสมุนไพรล้ำค่า ระดับเทพอยู่หลายสิบต้น แม้แต่ผลึกเซียนที่เข้มข้นก็ยังมีให้เห็น มันจึงทำให้กลุ่มของพวกอี้เฉิน ตาลุกวาวกันอยู่ไม่น้อย

ทว่าพวกเขาเหล่านั้นก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อเห็นอี้เฉิน เริ่มที่จะปิดขั้นพลัง รักษาอาการบาดเจ็บ ใช้พลังของ โม่กวาง เป็นศูนย์กลางของค่ายกล คุ้มกันกาย

         พวก ซีเผิง ซีเยว่ กงหนาน เยว่ชิงเซียน แม้แต่ สัตว์วิเศษ เยว่ เยว่ที่ออกมาจากแหวนมิติ ยังต้องออกมาดูชม เมื่อเห็นกายาของชายหนุ่มร่างบางเล็ก นามว่าโม่กวาง สลักค่ายกลไว้บนกายาพร้อมเปิดใช้งาน แถมภายในกายของเขา ยังมีค่ายกลฆ่าสังหาร ที่น่าหวาดเกรง ติดตั้งอยู่ด้วย ทำให้พวก ซีเผิง ซีเยว่ กงหนาน เยว่ชิงเซียน ที่ทำหน้าที่คุ้มกันอี้เฉิน ถึงกับต้องหรี่ตาจนเล็กแคบ ไม่กล้าดูถูกดูแคลนโม่กวางผู้นี้อีกต่อไป เมื่อรับรู้ถึงความน่าหวาดเกรงของค่ายกลฆ่าสังหาร เป็นไปได้ ว่าหากใครคิดฆ่าสังหารเขา คนผู้นั้นจะตายตกไปด้วย

        เยว่ชิงเซียน นางที่เห็นถึงกับกล่าวชมในใจ อยากจะรู้อาจารย์ของคนผู้นี้เป็นใครกันแน่ ไม่คิดว่ากลุ่มคนดินแดนเบื้องล่าง จะมีศักยภาพ ที่ไม่อาจดูถูกดูแคลนได้ คนอื่นๆ เองก็ไม่ด้อยไปกว่าโม่กวาง ความคิดของนางที่เคยมองข้ามคนดินแดนเบื้องล่างมาตลอด จึงกลับมาทบทวนใหม่อีกครา

        โม่กวางที่หลับตาพริ้ม ยกยิ้ม เมื่อรับรู้ถึงสายตาของหลายๆ คู่จับจ้องมาที่ตัวเขา "พวกเจ้า อย่ามองข้าเฉกเช่นนั้น ข้าเองก็อายเป็นนะ แต่กว่าท่านอาจารย์ของข้า จะสลักค่ายกลเสร็จสิ้น ข้าเกือบจะตายไปหลายครั้งหลายคราเลยนะ ..ซีเยว่เจ้าสนใจมันไม่เล่า ข้าจะสลักมันให้กับเจ้าเป็นการส่วนตัวเอง"

        ซีเผิง ครั้นได้ยินน้ำเสียง เจ้าโม่กวาง เกี้ยวพาราสีน้องหญิง เขาถึงกับยิ้มแห้งๆ ออกมา แต่รอยยิ้มนั้นแฝงไว้ด้วยความดุร้าย แม้แต่แม่นาง กงหนาน ยังส่ายหัวป้องปากขำน้อยๆ ออกมา เมื่อเห็นสัตว์วิเศษ เยว่ เยว่ พุ่งปราดเข้าไปตบหัว บุรุษหนุ่ม ไม่ให้กำเริบเสิบสาน

       "เจ้าคิดไม่ดีไม่ร้าย กับเจ้านายของข้าหรือ เดี๋ยวปั๊ด ตบให้ตายเลยนิ" ทว่าคำพูดของ เยว่ เยว่ สัตว์วิเศษ กลับทำให้ ใบหน้าที่เงียบสงบของ ซีเยว่ แดงน้อยขึ้นมา เมื่อเด็กสาว กล่าวพูดตรงไปตรงมาออกมา ไม่อ้อมค้อม

       บรรยากาศที่ดูผ่อนคลายของพวกเขา เป็นอยู่เช่นนั้นได้ไม่ถึงก้านธูปใหญ่ เมื่อกลุ่มของพวกอี้เฉินรับรู้ถึงจิตสังหารที่ส่งออกมาบ้าคลั่ง พร้อมกับเสียงฝีเท้าของกลุ่มคนเดินสืบฝีเท้ากันเข้ามาอย่างไม่มีท่าทีหวาดเกรง แถมหนึ่งในนั้นยังมีคนที่อยู่ในขั้นพลัง ครึ่งก้าวเทพสวรรค์อยู่ด้วย มันก็ทำให้ พวก ซีเผิง ซีเยว่ กงหนาน เยว่ชิงเซียน มีใบหน้าที่บูดบึ้ง

       แม้แต่เยว่ เยว่ ยังต้องรีบเข้าไปภายในแหวนมิติ หากพวกเขาปะทะกับ เทพสวรรค์ครึ่งก้าว ยามนี้ย่อมเป็นเรื่องที่ยากลำบาก เนื่องด้วยกลุ่มของพวกเขาในยามนี้ ไม่มีใครสักคน เป็นครึ่งก้าวเทพสวรรค์ แม้ว่าจะห่างกันแค่ขั้นพลังย่อยแต่ เมื่อกลายเป็นครึ่งก้าวเทพสวรรค์ พวกเขาเหล่านั้นก็จะไม่ถือว่าอยู่ในขอบเขตของมนุษย์อีกต่อไป ความห่างชั้นของ มนุษย์ กับเทพจึงมีเส้นแบ่งขนาดใหญ่ ที่ยากจะข้ามผ่านได้

       สายตาของพวกเขาจึงจับจ้อง ไปที่บริเวณทางออกเป็นตาเดียว พร้อมกับหัวใจที่เต้นโครมคราม ไม่หยุด ขณะเดียวกัน เสียงฝีเท้าของกลุ่มคนเหล่านั้นกลับหยุดชะงัก เมื่อได้ยินเสียงของการต่อสู้ดังออกมากึกก้อง ส่งให้เหมืองร้างเกิดการสั่นไหว จากอีกทิศทางหนึ่ง

"ไอ้เวรอี้เฉินมันอยู่ทางนั้นสินะ พวกเรารีบตามไปสมทบเร็วเข้า"

          ซีเผิง เขาถึงกับใบหน้าเหยเก ปรับสภาพไม่ทันจริงๆ ถึงกับขำแห้งๆ ออกมา "แฮ๊กๆ พวกเรารอดแล้วอย่างนั้นหรือ ...แล้วใครกันที่ดึงดูดการต่อสู้ออกไป"