อลินตา... หมอผีข้ามภพ

เจ้าภูแสนเห็นว่ายิ่งพูดก็ยิ่งจะยาวในที่สุดก็ตัดสินใจตัดบท “ถึงยังไงก็ต้องกลับไปเมืองเชียงภูแสนกับฉันให้ได้ภายในสามเดือนนี้ นี่ก็ใกล้งานพญาวันอยู่แล้ว เดี๋ยวจะไม่ทันการหรอก” อลินตายิ่งได้ยินก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเหนือกว่าเจ้าภูแสนทุกประตูแม้ว่าตอนนี้เธอจะยังไม่รู้เหตุผลของการคะยั้นคะยอให้กลับไปยังคุ้มเชียงภูแสนอย่างแน่ชัดก็ตามอลินตายิ้มกริ่มก่อนจะเอ่ยขึ้นราวกับคนที่กำลังเจรจาธุรกิจกัน

               “จ้างฉันสิ” เจ้าภูแสนหยุดกึกทันที หันมองหน้าอลินตาเต็มสองตาพลางขยับเดินเข้าไปใกล้อลินตาสะท้านกับสายตาคมนั้นไม่น้อย แอบคิดในใจ หึ คงคิดว่าฉันเห็นแก่เงินล่ะสิก็ใช่ แล้วยังไง

               “เท่าไหร่?” อ้าว คดีพลิกนึกว่าไม่สู้ อลินตาเหล่มองเจ้าภูแสนพลางพูดชัดเจนเพื่อให้อีกฝ่ายรู้เจตนารมอันมั่นคง ว่าเธอไม่เคยทำงานฟรี

               “ถ้าค่าจ้างหนาแน่นพอ ฉันจะตกลง แล้วก็ขอรายละเอียดของงานด้วยถ้าเจ้ายอมรับได้ก็เปิดดิวส์ แต่ถ้ายอมรับไม่ได้ ก็บายค่ะฉันจะได้จัดคิวลูกค้าคนอื่นต่อ ไม่มีเวลาว่างมากสำหรับเจ้าคนเดียวนะคะลูกค้ารายอื่นก็ต่อคิวอีกเพียบ” นั่นแน่ะ ขิงใส่อีกต่างหาก เจ้าภูแสนเองไม่ค่อยชอบใจที่มีลูกค้าคนอื่นๆรออลินตาอยู่ และไม่แน่ว่าลูกค้านั้นก็อาจจะเป็นเจ้าขุนมูลนายที่ไหนสักที่ คิดจะไปทำงานให้คนอื่นที่ไม่ใช่เขาเช่นนั้นรึ?ใครจะยอม! อลินตาทิ้งสายตาก่อนจะแสร้งตัดบท

                “เอาล่ะฉันต้องรีบไปธุระต่ออีก คิดยังไงก็ติดต่อมานะคะ..” อันที่จริงถึงเจ้าภูแสนจะไม่จ้างอลินตาก็มีความคิดที่จะกลับไปเมืองเชียงภูแสนอยู่ดีเพราะเธอต้องไปสืบเรื่องการตายของแพงอรอีกอย่างก็ไปทำงานให้กับเจ้าอินทรที่ดิวส์งานผ่านสัปเหร่ออุ่นพรหมมาเนืองๆ และไม่ต้องรอนานเสียงสวรรค์ก็ดังเข้ารูหูของอลินตา

                “ยี่สิบล้านพอใจไหม?” อลินตาแอบตาเหลือกก่อนจะหันกลับมาปั้นยิ้มหวาน ให้มันได้อย่างนี้สิ

                “ตกลงค่ะ” เอ๊าง่ายไปอีก เจ้าภูแสนอึ้งกับความเร็วนี้ของหญิงสาว ส่วนอลินตายิ้มสมใจปิดดิวส์ เสียงกริ่งเครื่องเก็บเงินดีดกริ๊งๆ ในหัวสนั่นไปหมด ครั้งนี้ไม่จับปลามือเปล่าแฮะอย่างน้อยก็ได้ค่าจ้างอีกด้วย ต่างฝ่ายต่างได้ในสิ่งที่ต้องการ

                ยี่สิบล้านจะไปสะเทือนอะไรล่ะเป็นถึงองค์รัชทายาททรัพย์สมบัติสะบึมกรุ ไหนจะธุรกิจ ทรัพย์สินที่ดินในยุคปัจจุบันอีก ในขณะที่เจ้าภูแสนไม่ทันได้ตั้งตัวอลินตาก็หมุนตัวกลับมาสบตาใกล้ๆ กับเขาทำเอาเจ้าภูแสนผงะเล็กน้อยก็แม่คุณเล่นมีประกายตาเป็นดาวพลูโตวิบวับอยู่ในแววตาคู่สวย อะไรอยู่ๆก็ส่งสายตาแบบนั้นกลับมา เจ้าภูแสนยังไม่ทันจะเอ่ยปาก

               “นี่ค่ะ...” อลินตายื่นนามบัตรให้อีกฝ่ายก่อนจะทำมือเป็นสัญลักษณ์ถือโทรศัพท์ทิพย์ พร้อมทำท่ารับโทรศัพท์พลางเอ่ยเสียงเล็กเสียงน้อยผิดกับเมื่อครู่ลิบลับ

               “โทรนัดวันเซ็นต์สัญญา และวันออกเดินทางได้เลยฉันคุยง่ายตามใจผู้จ้าง ผีใดบังอาจเล่นงานเจ้าภูแสนของฉัน ฉันจะเหยียบมันให้เละจมดินไปเลยค่ะยังไงฉันจะรอเจ้าติดต่อกลับมานะคะ แต่ตอนนี้ฉันรีบจริงๆ ต้องขอตัวไปทำธุระก่อน”เจ้าภูแสนถึงกับส่ายหน้าอมยิ้มให้กับจริตนี้ของอลินตา เป๋า หมิงและเนตรนภาที่แอบดูแอบฟังอยู่ไม่ห่างก็ยิ้มเจื่อน เนตรนภาถึงกับเปรย

               “ไม่รู้ใครเป็นเหยื่อใครกันแน่นะคะ?” เป๋ารีบเสริมทันที

               “คุณอลินน่ะเหรอคะเหยื่อ รายนั้น ฉายานักล่าจิ้งจอกพันหน้านะคะยกแรกแสร้งทำเหมือนจะเป็นเหยื่อแต่พอถึงเวลาก็สูบเลือดสูบเนื้อลูกค้าได้ชนิดที่ผีกระสือยังไม่สามารถเทียบได้”เนตรนภากับหมิงถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจกับคำพูดของเป๋าแต่แล้วทั้งสามก็ต้องสะดุ้งเมื่อมีเสียงที่แสนจะคุ้นเคย ดังมาจากด้านหลัง

               “นินทาฉันหนำใจรึยังจ๊ะ แม่เป๋าตุง ยัยเนตร นายหมิงเต๋อ” ทุกคนสะดุ้งสุดตัวยิ่งกว่าเห็นผีเสียอีก เมื่อได้ยินเสียงเจ้าแม่ทักทายมาจากด้านหลังทั้งสามรีบหันกลับมาพร้อมกัน แต่เมื่อหันกลับมาก็ต้องอุทานพร้อมกันไปอีก

               “อ้าว เจ้า..” งานนี้อลินตาเป็นฝ่ายสะดุ้งบ้างรีบหันไปมองทางด้านหลังตัวเองอีกครั้งเจ้าภูแสนยืนตระหง่านท่ามกลางพระอาทิตย์แก่จัด เพราะอีกไม่ถึงสองชั่วโมงก็คงจะลับไปจากขอบฟ้าเจ้าภูแสนถอดแว่นออก ออร่าพุ่งไปโดนเนตรนภากับเป๋าจนทั้งสองเข่าแทบทรุดแต่ติดที่เสียงหมิงเบรกเอาไว้ก่อน

               “โปรดออกจากมโนภวังค์มาเจอความจริงกันด้วยครับ..” เจ้าภูแสนปั้นยิ้ม พูดเสียงนิ่งๆ

               “ลืมไป วันนี้ว่างยาว ฉันอยากจะรู้จักเจ้านายพวกเธอให้มากขึ้นจะไปไหนกันเหรอขอไปด้วยคนสิ ถือซะว่าพาฉันทัวร์ก็แล้วกันอยู่ที่นี่ก็ใช่ว่าจะได้ไปไหน หวังว่าจะไม่ขัดกันนะ” มัดมือชกสุดกำลังอลินตาเขม้นมองไปทางเจ้าภูแสนนึกหมั่นไส้ครามครัน นายคนนี้จะทำอะไรก็เอาแต่ใจสุดๆขณะที่อลินตากำลังคิดจะปฏิเสธ พลัน.. สายตาหญิงสาวก็แว้บเห็นรัศมีกายวาบวับเรืองรองสีทองอร่ามระเรื่อออกมาจากตัวของเจ้าภูแสนแม้จะนึกสงสัย แต่อลินตาก็เก็บอาการสงสัยนั้นไว้กับตัว แล้วหันกลับมาสั่งคนของตัวเอง

               “เนตรกลับบ้านไปก่อนเดี๋ยวแม่สงสัยส่วนเจ้าถ้าอยากไปด้วยกันก็ขับรถตามมานะคะ พวกฉันจะไปวัด” เจ้าภูแสนมองอลินตานิ่งๆแต่น้ำเสียงที่เอ่ยนั้นนิ่งกว่าแววตาเสียอีก

               “ฉันไม่ขับรถตามใคร ฉันจะไปกับเธอ ส่วนลูกน้องของเธอต้องขับตามฉันเธอรู้ทางก็บอกทางฉันด้วยละกัน และถ้าเธอปฏิเสธ ค่าจ้างเธอจะโดนกดไปด้วย” พูดจบก็เดินไปขึ้นรถตัวเองว่องไว ทิ้งให้ทุกคนอึ้งๆ งงๆ เพราะเจ้าภูแสนไม่รอฟังคำตอบจากใครสักคนอลินตาหันกลับมามองลูกน้องของเธอพลางจุ๊ปากชู่ว์ กระพริบตาปริ๊บเป็นสัญญาณว่าให้เงียบเอาไว้

                “เอาน่า.. เด็กๆ ทำตามที่เจ้าต้องการไม่ต้องกังวล นั่นว่าที่นายจ้างของฉัน ขับรถตามมาก็แล้วกัน ส่วนเนตร..” อลินตาไม่วายห่วงน้องสาวตนเอง

                “สวมแหวนนี่ติดนิ้วเอาไว้ขับรถกลับบ้านดีๆ ถึงบ้านแล้วส่งไลน์มาบอกหมิงด้วย พี่จะได้หายห่วง” เนตรนภาพยักหน้าเซ็งๆ เพราะใจจริงอยากไปด้วยที่อลินตาให้แหวนกับเนตรนภาไปก็เผื่อมีเรื่องอะไรฉุกเฉินเพราะที่จริงแล้วอลินตาคำนวณคร่าวๆ ว่าในระยะนี้จะไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นกับเนตรนภาอย่างแน่นอนเนื่องจากดวงราหูที่เนตรนภามีนั้นค้ำจุนชะตาชีวิตของเธออยู่และเมื่อไม่มีอะไรให้น่าเป็นห่วงอลินตาก็เดินตัวปลิวเข้าไปนั่งรถกับเจ้าภูแสนที่สตาร์ทเครื่องเปิดแอร์เย็นฉ่ำรอด้วยความเตรียมพร้อมหมิงกับเป๋าแยกไปนั่งรถของอลินตาและเมื่อหมิงกับเป๋าเข้าไปนั่งในรถแล้วทั้งสองก็เปิดฉากคุยกันให้ไวเชียว

                “นี่ไอ้หมิงแกคิดว่า ใครจะโดนตกก่อนกัน..” หมิงยิ้มกริ่ม

                “ดูก็รู้ว่าเป็นคุณอลินไหงยอมไปนั่งรถเจ้าภูแสนง่ายๆ แบบนั้นน่ะ ผู้ชายคนอื่นยังทำไม่ได้เลยนะไอ้เป๋า..”แต่งานนี้เป๋ายิ้มตาใส จนหมิงอดแปลกใจไม่ได้

                “ทำไมแกยิ้มแบบนั้น?”เป๋ามองหน้าเพื่อน พลางเอื้อนเอ่ย

                “ฉันคิดว่างานนี้..”หมิงตั้งใจฟัง

                “คุณอลินไม่น่าจะใช่เหยื่อฉันให้ห้าพัน คุณอลินไม่โดนตกแน่” หมิงไม่กระจ่าง ยังสงสัยในพฤติกรรมเจ้านายตัวเองเป๋าทำหน้าที่โชเฟอร์ขับรถตาจับจ้องไปยังท้องถนน ซึ่งมีรถสีดำมันวับคันหรูของเจ้าภูแสนขับนำอยู่ข้างหน้า...