มหาศึกห้าแผ่นดิน

“ เดี๋ยวก่อน ข้าแค่มาช่วยเปิดค่ายกลเท่านั้น ไม่เกี่ยวข้องอะไรด้วย แม่นางคนสวย พวกเราแค่ผิดใจเพียงเล็กน้อย ที่ผ่านมาก็ขอให้ผ่านไปเถอะนะ”

ราเชนหันมาเจรจาแต่สายตาก็มองหาทางหนี แต่ยังหาหนทางไม่ได้

“ เฮอะ เจ้าวางยาพิษ และจะเสียบมีดใส่ข้า นี่เรียกว่าผิดใจเล็กน้อยอย่างนั้นเร๊อะ?”

ปรมาจารย์หยูซวงสวนคำพูดกลับไปในทันที

“ นักพรตอ้วนคนนี้ เป็นศิษย์ทรยศของสำนักเมฆาม่วง มันฆ่าอาจารย์เจ้าสำนักด้วยมีดสั้นด้วยมือของมันเอง แล้วมันยังปลอมตัวเป็นนักพรตเที่ยวหลอกผู้คนอีก ได้ข่าวว่ามันยังเป็นคนขององค์ชายรองหลี่คังอีกด้วย บางทีมันอาจร่วมมือกับฮูหยินลอบสังหารท่านเจ้าเมืองหานก็เป็นได้”

ปรมจารย์พัดเหล็กจูชงเอ่ยออกมาต่อหน้าแม่ทัพหานเฉิง

“ เฮ้ย..ข้าไม่เกี่ยวกับการตายของท่านเจ้าเมืองสักหน่อย”

ราเชนรีบปฏิเสธ เจ้าโมโม่ส่งเสียงเห่าขึ้นมา บอกว่า มันรู้ทางหนีออกไปจากที่นี่

“ ไป”

ราเชนไม่สนเรื่องราวที่นี่อีก สั่งเจ้าโมโม่ ที่ตอนนี้มันแปลงร่างเป็นสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ ที่เต็มไปด้วยเพลิง ทุกๆ คนต่างถอยหลังหนีห่าง ราเชนกระโดดขึ้นหลังของเจ้าโมโม่ ซึ่งมันก็กระโจนพุ่งเข้าไปในด่านค่ายกลจักรวาลแปดทิศทันที ราเชนถึงกับร้องลั่น

“ ไอ้บ้า นี่แกจะพาข้าไปตายหรือไงวะ”

ไม่ทันแล้ว เจ้าโมโม่ พุ่งเข้าไปทางค่ายกลจักรวาลแปดทิศ ค่ายกลทำงาน มีเปลวไฟพวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นศิลา แต่ทว่าหากเป็นคนอื่นคงถูกเผากลายเป็นขี้เถ้าไปแล้ว

แต่ทว่าไฟที่พุ่งขึ้นมา กลับไม่ทำราเชนรู้สึกร้อนไม่ ที่แท้เจ้าโมโม่ปล่อยพลังเพลิงในร่างของมันออกไปต้านไฟค่ายกล ทำให้ไฟค่ายกลไม่อาจทำอะไรราเชนได้

“ โอ้ สุดยอดไปเลย เจ้าโมโม่ พวกเรารีบเข้าไปในคลังสมบัติเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้ารวยแน่คราวนี้”

ราเชนดีใจยิ่งนัก ไม่สนใจว่าเบื้องนอกตอนนี้เป็นอย่างไร ส่วนตนเองผ่านด่านค่ายกลเพลิงไปได้อย่างสบาย แต่ว่าค่ายกลจักรวาลแปดทิศ กลับไม่มีแค่เพียงเพลิงที่พุ่งขึ้นมา มันกลับมีใบมีดลม พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง   แต่ทว่ามันถูกเกล็ดที่ลำตัวของโมโม่ กระแทกใบมีดลมแตกหักไปจนหมด ราเชนอยู่ข้างหลังเลยปลอดภัย ไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย จากนั้น ก็ยังมีพายุเข็มน้ำแข็งพุ่งเข้ามาอีก แต่ทว่าถูกเจ้าโมโม่ อ้าปากพ่นไปออกไปละลายเข็มน้ำแข็งจนหมด ก่อนที่จะผ่านด่านที่สี่เข้าไปในประตูสมบัติ กลับมีหุ่นศิลา ตัวใหญ่ผุดขึ้นมาจากพื้น แล้วต่อยเข้าใส่เจ้าโมโม่

ตูม !

ทั้งสองต่างก็กระเด็น ไปคนละทิศละทาง หุ่นศิลายักษ์ยังคงยืนขวางทางเข้าไม่ยอมให้ผู้ใดเข้าไปแม้แต่คนเดียว

“ บัดซบ มันมีหุ่นเฝ้าประตูอีกหรือวะเนี่ย”

ราเชนมองหุ่นศิลาที่ตัวใหญ่กว่ามนุษย์ทั่วไปถึง สามเท่า แล้ววิ่งสลับไปมา พร้อมกับปล่อยยันต์ระเบิดออกไปนับร้อยแผ่น พอมันกระทบกับหุ่นศิลา เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่ว ฝุ่นผงเต็มไปหมด แต่ทว่าเจ้าหุ่นศิลายักษ์กลับไม่เป็นอะไร มันใช้เท้าถีบเข้าหน้าอกของราเชนจนลอยลิ่ว กลิ้งไปหลายตลบ

เจ้าโมโม่ พุ่งตัวเข้ามาใหม่ แล้วก็อ้าปากกัดเข้าที่แขนของเจ้าหุ่นศิลายักษ์เอาไว้

แล้วปล่อยพลังเพลิงออกจากปากของมันในระยะเผาขน แต่ทว่าเจ้าหุ่นศิลายักษ์กลับไม่กลัวไฟแม้แต่น้อย

ราเชนกัดฟันลุกขึ้นยืน แล้วชักมีดนิรนามขึ้นมา แล้วกระโจนเข้าไปหาเจ้าหุ่นศิลายักษ์ แล้วปักมีดเข้าไปตรงกลางกระหม่อมของมัน

ฉึก !!

ร่างของเจ้าหุ่นศิลาถึงกับแตกสลายกลายเป็นเศษหินไปในทันที

“ โอ้ มันใช้ได้ผลจริงๆ” ราเชนจับมีดนิรนามด้วยความพอใจในผลงาน เพราะเขารู้มาจากตำราจิตเทพจักรวาลของเขา ว่าจุดอ่อนของหุ่นศิลา ส่วนใหญ่จะอยู่กลางกระหม่อมของพวกมัน  ซึ่งมีแผ่นอักขระยันต์เขียนแปะเอาไว้ ขอเพียงทำลายแผ่นอักขระยันต์ ก็สามารถทำลายหุ่นศิลาเวทย์นั้นได้  จากนั้นประตูสุสานตระกูลหาน ก็ปรากฏให้เห็น 

ประตูสุสานเป็นประตูโลหะสูงห้าเมตร มีอักขระยันต์เขียนป้องกันเอาไว้อีกชั้น ราเชนเห็นแล้ว ก็เข้าใจความหมายของมันได้ทันที เพราะมันคือภาพของยันต์จักรวาลแปดทิศ ที่มีถูกสลักเอาไว้บนประตู แต่ว่ามันถูกวางเอาไว้สลับกันไปมา

“ หรือว่าจะต้องเรียงให้เหมือนเดิม”

ราเชนเอ่ยขึ้นมาภาพในตำราจิตเทพจักรวาลของเขา ก็ปรากฏภาพของยันต์จักรวาลแปดทิศขึ้นมา จึงได้รีบวางภาพให้ตรงตามตำรา แล้วทันใดนั้นเอง

ประตูสุสานก็ค่อย เปิดออกทันที

ราเชนรีบพุ่งตัวเข้าไปในสุสาน แต่ดูเหมือนว่า มีเงาคนสีขาวพุ่งตามเขาเข้ามาอีกคนด้วย แต่ราเชนไปไม่ทันได้รู้สึกตัว เพราะเขาสนใจแต่ภาพสิ่งของเบื้องหน้าเขามากกว่า

ซึ่งมันมีเพียงลังไม้ใส่ของเป็นจำนวนมาก ราเชนรีบเปิดออกดูพบเพียงเสบียงอาหาร และ อาวุธเท่านั้น หาได้พบทองคำเลยแม้แต่ก้อนเดียว

“ นี่มันคลังสมบัติประเภทไหนกันวะ ไม่มีทองคำแม้แต่ก้อนเลย”

ทันใดนั้น สตรีชุดขาวที่ติดตามเขามาก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา

“ ฮูหยินเจ้าเมือง?”

“ ฮิ ฮิ ฮิ ไม่เลวนักพรตปลอมอย่างเจ้า สามารถฝ่าค่ายกลจักรวาลแปดทิศเข้ามาในสุสานตระกูลหานมาได้”

“ ท่านเข้ามาได้ยังไง แล้ว พวกนั้นเล่า?” ราเชนยังคงตกใจที่ไม่รู้ว่านางเข้ามาได้อย่างไร

“ เฮอะ  ฝีมืออย่างพวกมันไม่มีทางหยุดข้าได้”

ราเชนมองแววตาของฮูหยินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป แล้วเอ่ยขึ้นมาว่า

“ สงสัยว่า ท่านคงไม่ได้ต้องการเสบียงอาหารและอาวุธ พวกนี้ใช่ไหม?”

“ ถูกต้อง ข้ามาเพื่อของสิ่งเดียวเท่านั้น”

“ อะไร?”

“ ไม่เกี่ยวกับเจ้า ตามข้ามา ถ้ายังอยากได้ทอง 1 ล้านเหรียญ”

ราเชนรีบเดินตามนางไปในทันที ไม่สงสัยเรื่องใดๆ อีก ได้แต่มองไปที่ประตูสุสานที่บัดนี้ถูกปิดลงแล้ว คงไม่มีใครเข้ามาในนี้ได้อีก  ทันใดนั้น ผีนายท่านสี่ก็มากระซิบข้างหูราเชนว่า

“ นางไม่ใช่น้องสาวข้า”

“ หา?”

ราเชนถึงกับตกใจ แต่ไม่มีเวลาไต่ถามรายละเอียด ก็มายืนอยู่หน้าโลงศพมากมาย เรียงรายอยู่ในสุสาน พร้อมกับมีหุ่นยักษ์หินเขี้ยวใหญ่ มีสองหัวสี่มือ ตัวใหญ่กว่าเขาห้าเท่า ยืนอยู่ด้านหน้า ซึ่งด้านหลังมีโลงศพสีทองตั้งอยู่กลางห้อง

“ เจ้าคอยต้านยักษ์สองหัวให้ข้า”

“ ยักษ์สองหัว?” ราเชนเห็นยักษ์สองหัวเป็นรูปปั้น ทำไมต้องป้องกันด้วย ขณะที่จะถามต่อ กลับพบว่า รูปปั้นอสูรยักษ์สองหัว ก็กลอกตาไปมา แล้วมันก็เคลื่อนไหวทันที

เจ้าโมโม่ ที่อยู่ข้างเขา อ้าปากพ่นไฟ เข้าใส่ เจ้ายักษ์หินสองหัวก่อนทันที แต่ทว่ามันกลับไม่สนใจ ถีบเจ้าโมโม่กลิ้งกระเด็นไปติดผนังห้อง โลงศพที่วางเรียงราย กระจัดกระจายกระเด็นไปจนหมด จากนั้นมันก็ทุบหมัดของมัน เข้าใส่ราเชน

แต่ว่าเขา กลิ้งตัวหลบไปได้ แล้วใช้ยันต์ระเบิดแปดเข้าไปที่ร่างของมัน

ตูม ๆ ๆ ๆ !!!

กลุ่มควันฟุ้งไปหมด แต่พอควันจางหายไป หมัดของเจ้ายักษ์หินก็พุ่งเข้ามา เข้ากลางลำตัวราเชน จนปลิวกระเด็นลิ่วไป จนติดผนังของสุสาน

ส่วนฮูหยินเจ้าเมืองลอยตัวเข้าไป แล้วกระแทกเข้ากับฝาโลงทองจนเปิดออก

พบว่า ด้านในมีซากศพของสตรี แต่งชุดสีแดง ร่างกายเหี่ยวแห้ง

ฮูหยินเจ้าเมืองจ้องมองไปที่แผ่นหยกสีขาวที่ห้อยคออยู่ แล้วกำลังจะคว้ามันขึ้นมา แต่ทว่าทันใดนั้นเอง ซากศพก็ลืมตาตื่นขึ้น 

“ บังอาจ”  ซากศพพูดออกมา พร้อมกับสะบัดมือขวากระแทกเข้าใส่ฮูหยินเจ้าเมืองทันที

โครม !!

ฮูหยินเจ้าเมือง แม้ใช้มือขวาออกมาต้านทาน แต่ดูเหมือนพลังฝ่ามือของซากศพมันจะเหนือกว่า ร่างฮูหยินเจ้าเมืองปลิวกระเด็นลิ่วออกมา แม้จะทรงตัวอยู่ได้ แต่ก็ถึงกับกระอักเลือดออกมา

ร่างซากศพค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากโลงสีทอง เจ้ายักษ์สองหัว รีบเข้ามายืนแล้วให้ซากศพยืนอยู่บนไหล่ของมัน

“ พลังมังกร เจ้าคงเป็นธิดาเทพแห่งสำนักหลงเหมินซินะ น่าเสียดายยังคงห่างชั้นกับข้าอยู่หลายระดับ”

ซากศพเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหลม ราวกับเสียงของพวกขันที

ราเชนแม้จะบาดเจ็บบ้าง แต่ก็ไม่เป็นอะไร แต่ได้ยินเสียงของซากศพที่แต่งตัวเหมือนสตรีสูงศักดิ์ิ ก็รู้สึกขนหัวลุกขึ้นมา รู้สึกว่า ในร่างของมันมีกลิ่นอายเหมือนกับ ราชินีทศเย็นที่เขาเคยพบมาก่อน

“ นักพรตน้อยเจ้าไหวหรือเปล่า” ฮูหยินเอ่ยกับราเชน ที่ตอนนี้เดินเข้ามายืนอยู่ด้านข้าง พร้อมกับเจ้าโมโม่ ที่คำรามอย่างโมโห เตรียมลุยต่อเช่นกัน

“ ข้าไหว แต่ว่าเจ้านี่มันเป็นใครกัน”

“ มันคือ หนึ่งในสิบเทวทูตของสำนักมารทศเย็น เทวทูตหยินหยาง มันมีพลังฝีมือถึงขั้นราชันปรานยุทธ์ ระดับที่ 50 เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน คอยสะกัดเจ้ายักษ์สองหัวนั่น ข้าจะจัดการกับเจ้าปีศาจนี่เอง”

ฮูหยินเจ้าเมืองเอ่ยจบ ก็นำถุงมือเงินสีขาวออกมาสวมใส่ แล้วลอยตัวขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วฟาดฝ่ามือออกไป 

“ พลังฝ่ามือมังกรขาว”

เงาฝ่ามือพุ่งออกไปเป็นรูปมังกรสีขาว พุ่งเข้าใส่ร่างของเทวทูตหยินหยาง

ส่วนเจ้าโมโม่ก็กระโจนออกตามไป เพราะเจ้ายักษ์หินสองหัว มันกระโดดออกมา แล้วใช้มือทุบเข้าใส่เจ้าโมโม่เช่นกัน

การต่อสู้ของทั้งสองคู่ต่างซัดกันไปมาอย่างดุเดือด โลงศพของมีค่าต่างๆ ล้วนถูกทำลายไปราบไปหมด ราเชนพยายามมองหา ของมีค่า แต่หาได้เจอสิ่งใดไม่

“ นี่นักพรตน้อย เจ้าไม่คิดจะช่วยปราบเจ้าปีศาจหยินหยางอะไรนั่นเลยหรือไง”

ผีนายท่านสี่ เข้ามาพูดกับราเชน เพราะเห็นราเชนเอาแต่มองหา ทรัพย์สินของมีค่า

“ ข้าจะทำอะไรได้ ฝีมือของพวกมันไร้เทียมทาน ข้าไม่มีพลังยุทธ์ จะไปช่วยพวกเขาได้ยังไง”

“ ได้ซิ เจ้ายักษ์หินนั่น เป็นแค่หุ่นเวทย์ เจ้าผ่านค่ายกลจักรวาลแปดทิศมาได้ ทำไมแค่หุ่นเวทย์ตัวเดียวแค่นี้ทำไมจะทำลายไม่ได้”

“ หือ หุ่นเวทย์รึ?”

ราเชนนึกขึ้นได้ เลยรีบเอาตำราจิตเทพจักรวาลออกมาอ่านดู แล้วก็พบ วิธีทำลายมันจริงๆ ด้วย

“ โอ้ ง่ายดายขนาดนี้เลยรึ?”

ราเชนรีบเก็บตำรา แล้วนำเอาเลือดเสือดาวหิมะ มาเขียนคำว่าน้ำแข็งลงบนยันต์ได้ยี่สิบกว่าแผ่น แล้วเรียกให้เจ้าโมโม่ ล่อเจ้ายักษ์หินสองหัวมาทางนี้ พอมันถึงก็กระโจนเข้าใส่ราเชนทันที แต่ทว่าถูกราเชนขว้างยันต์น้ำแข็งเข้าใส่มันไปทีเดียวสิบแผ่น ร่างของยักษ์หิน ถึงกับเคลื่อนไหวช้าลงไป ราเชนยังคงแปะแผ่นยันต์น้ำแข็งใส่เจ้ายักษ์ไปจนหมด ทำให้ตอนนี้ร่างของเจ้ายักษ์หินกลายเป็นน้ำแข็งไปทั้งตัวไม่อาจเคลื่อนไหวได้

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าเสร็จข้าแล้ว”

ราเชนเอ่ยจบก็เหวี่ยงยันต์ระเบิดออกไปอีกหลายสิบแผ่น

ตูม  ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !!!!!!

เจ้ายักษ์สองหัวที่กลายเป็นหุ่นน้ำแข็งก็ระเบิดแตกกระจายไม่อาจฟื้นฟูกลับมาได้อีก

ส่วนเจ้าเทวทูตหยินหยาง ก็ฟาดฝ่ามือเข้าใส่ฝ่ามือมังกรขาวของ ฮูหยินเจ้าเมืองจนปลิวกระเด็นไป      แล้วมันก็วาร์ปร่างมาหาราเชน แล้วกัดเข้าที่คอของเขาโดยที่เขาไม่อาจหลบเลี่ยงได้ทัน แต่ทว่าพอมันจะดูดเลือดของเขาเข้าไป ดวงตาของมันกลับลุกวาวขึ้นอย่างตกใจ

“ โลหิตมาร เจ้า….เป็นอะไรกับท่านประมุข? ” มันรีบคายเลือดออกจากปากของมัน อย่างรวดเร็ว แต่ว่าไม่ทันแล้วโลหิตของราเชนแทรกซึมเข้าไปในร่างของมัน ทำให้ผิวกายที่เหี่ยวแห้งของมัน พลันบวมเป่ง  เผยให้เห็นเส้นเลือดในกายขยายใหญ่ขึ้น ผิวกายก็เริ่มแตกร้าว และก็ระเบิดขึ้นทันที

ตูม !!

 ร่างของมันแหลกเหลวกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ราเชนหลบไม่ทันร่างของเขาเต็มไปด้วยเลือดเนื้อของเจ้าเทวทูตหยินหยางเต็มไปหมด

“ ไอ้บ้าเอ้ย นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?” ...........