การกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2)

บทที่ 100 การต่อสู้ของผู้ยิ่งใหญ่!

ชิว เหวินเจี้ยน ได้รู้สึกถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย เขาจึงรีบเดินเข้าไปหากลุ่มคนในห้าง เพื่อแฝงตัวให้เนียนตามสภาพโดยรอบ ซึ่งแน่นอนว่า เขาอยากจะเห็นอาวุธที่ทรงพลังในมือของหนี่เหยาทำงาน และจะได้รู้กันเสียทีว่า ทำไมมันถึงไม่ได้กลายเป็นอาวุธขั้นสุดยอด แต่กลับกลายเป็นเพียงอาวุธคำสาปเท่านั้น!
ในขณะที่ หนี่เหยา กำลังชื่นชมอาวุธของเขาอยู่นั้นเอง ก็ได้มีเสียงของสตรีนางหนึ่งดังขึ้นมา “เป็นเจ้า!... เด็กบัดซบ ที่กล้ามาอาจหาญไม่ยอมทำตามกฏของเมืองผู้อื่น เจ้ารู้หรือไม่ว่าโทษมันถึงตาย!!”
หนี่เหยา ถึงกับหันมาด้วยความหวาดกลัวในทันที “ท...ท่านจอมมารลำดับที่1!!!”
“ใช่ เป็นข้าเอง...แล้วส่วนเจ้า เตรียมตัวตาย!!!” ซูหยาง ถึงกับตะโกนดังลั่น นั่นจึงเป็นเหตุผลให้ทุกคนหันมามองทางต้นเสียงทันที
“ท่านจอมมารซูหยาง ได้โปรดฟังข้าอธิบายก่อน...เป็นมันต่างหากที่เริ่มหาเรื่องพวกเราก่อนมา” หนี่เหยา ได้ชี้ตรงไปที่เจ้าของร้านขายเสื้อผ้าในทันทีที่เขาเห็นตัวมัน
แต่ทว่า มีหรือที่ผู้ยิ่งใหญ่ระดับจอมมารจะมาฟังคำแก้ตัวไร้สาระของเด็กๆ นางจึงเริ่มลงมือในทันที
ฉึบ!
ฉิ้ง~~~ (เสียงดาบกระทบกัน)
ก่อนที่ดาบจะได้ฟันคอของหนี่เหยา ก็ได้มีคนผู้หนึ่งทะยานเข้ามาปกป้องเขาเอาไว้ และมันยังเป็นพลังที่สูงส่งไม่แพ้กันอีกด้วย “หยุดมือซะท่านซูหยาง ถ้าไม่อย่างนั้น ท่านจะหาว่าข้าไม่เตือนไม่ได้แล้วนะ...”
“นี่เจ้า!!!...ดี~!...ทั้งพ่อทั้งลูกอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ข้าจะสังหารพวกเจ้าทั้งสองทิ้งซะให้สิ้น ผู้คนจะได้รู้กันเสียทีว่า กฎที่ข้าเป็นคนตั้ง ไม่สมควรที่จะมีผู้ใดมาลบหลู่” ซูหยาง ตอนนี้นางกำลังโกรธเป็นอย่างมาก เนืองจากจู่ๆก็ได้มีคนพุ่งเข้ามาปกป้องคนที่กระทำผิดเอาไว้ และที่สำคัญ มันยังมีตำแหน่งเป็นถึงระดับจอมมารอีกด้วย
ถูกต้องแล้ว ผู้ที่เข้ามาปกป้องหนี่เหยาได้ทันเวลาพอดี นั่นก็คือ หนี่กง หรือก็คือจอมมารลำดับที่6 เสด็จพ่อของหนี่เหยานั่นเอง
หนี่กงจึงได้ตอบกลับไปโดยที่ไม่มีท่าทางเกรงกลัว เนื่องจากเขาได้รู้เอาไว้อยู่ก่อนแล้วว่า ซูหยางกำลังบาดเจ็บอยู่ และที่สำคัญ นางพึ่งจะกลับมาจากการพ่ายแพ้ให้กับมนุษย์อีกด้วย เพราะเรื่องนี้มันค่อนข้างจะดังในหมู่จอมมารด้วยกันเอง “แล้วท่านอย่าหาว่าข้าไม่เตือน!!!”
ฟุบ~~~~
หนี่กง ได้พุ่งเข้าไปหา ซูหยาง อย่างรวดเร็ว ซึ่งแน่นอนว่าเขาทุ่มพลังสุดตัวของเขาแล้ว เนื่องจากการที่คิดจะประมาทคู่ต่อสู้นั้น เป็นความคิดที่ไม่ค่อยดีเสียเท่าไหร่
แต่ทว่ามีหรือที่ ซูหยาง จะมองไม่เห็นการเคลื่อนไหวของเขา นางเพียงแค่เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย และได้แทงเข้าไปที่ลำตัวของจอมมารลำดับที่6อย่างจัง
ฉึก!
เลือดสีแดงสาดกระจายเต็มพื้นห้าง ซึ่งไม่ใช่เลือดของใครที่ไหน เพราะว่าคนที่โดนแทนนั้นก็คือหนี่กงนั่นเอง
หนี่กงในตอนนี้ที่หมดหนทางต่อสู้แล้ว เขาจึงได้แต่อ้อนวอนขอความเมตตา “อึก!...ท...ท่านซูหยาง ด...ได้โปรด ฟังลูกชายของข้าเล่าความจริงสักครั้งได้หรือไม่ เพราะว่าเขาไม่เคยทำให้ใครเดือดร้อนมาก่อน ต่อให้เป็นเมืองหลวงของตนเองก็เถอะ เขาไม่เคยคิดที่จะก้าวร้าวเลยแม้สักครั้งเดียว...ได้โปรด”
หนี่เหยาที่กำลังมองดูเสด็จพ่อของตนเองต่อสู้อยู่นั้นเอง เขาไม่สามารถที่จะทำอะไรได้ เนื่องจากว่า จอมมารซูหยางนั้นแข็งแกร่งเกินไป ขนาดเสด็จพ่อของตนเองทุ่มสุดกำลังแล้ว แต่ดูเหมือนว่า จอมมารซูหยางยังออกแรงไม่ถึงครึ่งเสียด้วยซ้ำ ไม่สิ จะให้พูดให้ถูกก็คือ ยังไม่ได้ออกแรงเลยด้วยซ้ำไป!!!
“หึ ไร้สาระเตรียมตัวต...”
ในขณะนั้นเอง ก่อนที่ซูหยางจะได้กล่าวจบ หนี่กงที่เคยได้พบกับ ชิว เหวินเจี้ยน มาแล้วครั้งหนึ่ง เขาได้ตะโกนออกไปอย่างสุดเสียง เพราะว่าเขาสำผัสพลังของมนุษย์ธรรมดาได้จางๆ ถึงแม้จะแค่เล็กน้อย แต่เขาก็ยอมเสี่ยงที่จะตะโกนออกไปอยู่ดี เพราะนั่นมันคือความหวังเดียวของเขาแล้ว “ท...ท่าน ชิว เหวินเจี้ยน ได้โปรด ช่วยปกป้องลูกของข้าเอาไว้ด้วย~~~~~~~~!!!!”
ในขณะนั้นเอง ทุกคนในห้างก็ต่างหัวเราะกันออกมาอย่างพร้อมใจ
“ท่านชิว เหวินเจี้ยน? ฮ่า ฮ่า ฮ่า...ข้าว่ามันกลัวจนหัวหดไปเสียแล้วมากกว่า เพราะถึงยังไงมันก็ต้องตายอยู่ดี”
“ช่างหน้าเศร้า จอมมารลำดับ6 ที่เคยพิชิตศัตรูมานับครั้งไม่ถ้วน กลับมีสภาพที่ขอร้องใครก็ไม่รู้มาช่วยเหลือ ช่างหน้าเศร้าเสียจริงๆ”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า~~~...”
เสียงของผู้คนก็ยังขำกันไม่หยุดไม่หย่อน มีแต่หนี่เหยาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่า ชิว เหวินเจี้ยน นั้นคือใคร เพราะเขาก็คือ อาจารย์ของ หนี่เหยา นั่นเอง! ‘ท...ทำไมท่านพ่อถึงได้รู้จักชื่อของท่านอาจารย์? และทำไมถึงได้ตะโกนให้มนุษย์ธรรมดามาช่วยเหลือหละ?...’ คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในหัวสมองของหนี่เหยาเต็มไปหมด ซึ่งเขาในตอนนี้แทบจะไม่ต่างอะไรกับคนเสียสติเลยด้วยซ้ำ
และแล้ว เสียงแห่งความตายก็ดังขึ้นมาเป็นครั้งสุดท้าย ซึ่งเป็นเสียงใครไปไม่ได้นอกจากเสียงของ จอมมารลำดับที่1 ซูหยาง นั่นเอง “ฮ่า ฮ่า ฮ่า หนี่กง เจ้าเตรียมตัวไปลงนรกพร้อมกับบุตรชายของเจ้าเสียเถิด แต่ถ้าเกิดเจ้าจะตะโกนเรียกให้ ท่านชิว เหวินเจี้ยน อะไรนั่นของเจ้ามาช่วยเหลือก็ได้นะ ข้าไม่ถือสาหรอก ฮึ ฮึ...ฮ...”
ในขณะที่เสียงของ ซูหยาง กำลังหัวเราะอยู่นั้นเอง ก็ได้มีเสียงคนผู้หนึ่งดังแทรกขึ้นมาว่า
“ข้านี่แหละ ชิว เหวินเจี้ยน!!!...มันผู้นั้น เป็นข้าเอง!!!!”
=========================
จบ! ผ่าม พาม พ้าม ตอนหน้า 3บาท จ่ายมาซะดีๆคุณผู้ชม ฮุๆ ^^ (ขอให้ทุกคนเป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับ แฮๆ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 100 การต่อสู้ของผู้ยิ่งใหญ่!

คล้ายกับเรื่องการกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2) ที่คุณอ่าน

การกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 100 การต่อสู้ของผู้ยิ่งใหญ่!

คล้ายกับเรื่องการกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้