[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ พอล ชั้น 2 ส่วนมากเป็นห้องอะไร ”

“ ห้องนอน ”

แอลลี่ช่วยพี่ชายเปิดประตูห้องฝั่งด้านซ้ายมือ ปล่อยให้พี่ชายเปิดประตูทางฝั่งขวามือ ทุกห้องที่เปิดประตูเข้าไปล้วนแล้วเป็นห้องนอนและห้องนั่งเล่น ภายในเต็มไปด้วยของตกแต่งสวยหรู เพียงแต่ว่ามันไม่มีของที่พี่ชายเธอต้องการ แม้แต่แมลงสาปสักตัวยังไม่ปรากฎตัวออกมา เธออยากลองให้พี่ชายกินมันดูเผื่อพี่ของเธอจะมีพลังแมลงสาป แต่ถึงอย่างนั้นภายในห้องกลับไม่มีแมลงอะไรเลยสักนิด บนพื้นขาวสะอาดไม่มีแม้กระทั่งฝุ่น ทันใดนั้นเธอก็ผลักประตูที่อยู่สุดทางเดินก่อนจะเบิกตาโต เนื่องจากว่าห้องๆนี้แปลกไปกว่าทุกห้องที่เคยเห็น

โคมไฟแขวนเพดานดูหรูหราราคาคงหลายร้าน รอบด้านเต็มไปด้วยกระจกบานใหญ่ที่ทำให้ห้องกว้างมากยิ่งขึ้น แต่ที่ทำให้เธอตกใจคือเตียงนอน มันมีขนาดใหญ่มากสามารถนอนพร้อมกันได้ 50 - 60 คน  ด้านข้างเตียงนอนมีลำโพงขนาดใหญ่ตั้งไว้สองฝั่ง สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกขนลุกชันอีกอย่างคืออุปกรณ์ที่ใช้ภายในหนังโป้เปลือย โซ่ แส้ กุญแจมือหล่นอยู่ข้างเตียง นอกจากนั้นแล้วยังมีโลชั่นวางเต็มไปหมด

“ ห้องทำกิจกรรมสินะ ”

“ ไปกันเถอะพี่ หนูคิดว่ามันคงไม่มีอะไรในนี้หรอก ” โยฮันพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนที่พวกเขาจะวิ่งกลับไปยังบันไดเพื่อเดินทางขึ้นสู่ชั้นที่ 3 จากการสอบถามพอลอธิบายเอาไว้ว่าชั้น 3 คือชั้นที่เจ้าพ่อใช้ทำงาน บนนั้นมีของสะสมอยู่มาก ถึงอย่างนั้นของมากกว่าครึ่งก็ถูกพวกเขาขนย้ายออกไปหมดเพราะมันจำเป็นในการเอาชีวิตรอด

เมื่อมาถึงชั้น 3 สิ่งแรกที่มองเห็นทำให้โยฮันยิ้มหน้าบาน หนังสัตว์ที่วางเป็นพรมเช็ดเท้าอยู่หน้าบันไดคือแผ่นหนังของเสือขาวที่ถูกเลาะจนถึงกะโหลกของมัน เขาจึงม้วนเก็บด้วยความดีใจแล้วมองไปยังผนังด้านหน้าพบว่ามีหัวของกวางติดกับผนัง เขาจึงดึงมันออกมามัดกับเชือกแล้วสะพายหลังจากนั้นก็กวาดตามองออกไปรอบๆหาของสะสมอย่างอื่น

“ คุณโยฮัน ห้องฝั่งนั้นเป็นห้องโล่งๆไม่มีอะไรเลย ที่นี่มีแค่ห้องทำงานห้องเดียวเท่านั้น ”

“ พวกคุณสำรวจแล้วเหรอ ”

“ ใช่ เราสำรวจหมดแล้ว มันไม่มีอะไรเลย ของตกแต่งก็มีแค่หน้าห้อง ”

เขากวาง หัวกวาง คือสิ่งที่ติดอยู่ตามทางเดิน มันไม่มีสัตว์อื่นใดเลยนอกจากกวาง โยฮันจึงวิ่งไปยังห้องทำงานของพ่อค้ายา 

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปเขาก็พบเข้ากับโต๊ะไม้สีแดงดูราคาแพงตั้งอยู่ติดขอบหน้าต่าง เพียงแต่ว่าเขากลับสนใจสิ่งที่อยู่ด้านหน้าโต๊ะมากกว่า 

หนังสีเหลืองทองอมส้มมีจุดสีดำกระจายตัวไม่สม่ำเสมอ เพียงแค่มองเขาก็รู้ได้เลยว่ามันคือหนังของเสือชีตาร์ โยฮันไม่รอช้าม้วนมันเข้ากับหนังเสือขาวในทันที

เมื่อมองไปยังด้านหลังโต๊ะเขาพบเข้ากับสิ่งที่ตั้งสะดุดตาอีกอย่าง มันคืองาช้างขนาดใหญ่ โยฮันไม่รอช้าวิ่งเข้าไปเก็บมันพันเข้ากับม้วนหนังจากนั้นก็กวาดตามองออกไปรอบๆ ปรากฎว่าฝั่งทางด้านขวามือของห้องมีเหล้าราคาแพงตั้งเรียงราย ฝั่งด้านซ้ายมีไวน์ราคาแพงวางอยู่ภายในตู้แช่

แต่สิ่งที่ทำให้เขาหุบยิ้มไม่อยู่จนต้องเดินเข้าไปดูใกล้ๆโซนด้านขวาไม่ใช่เหล้าราคาแพง มันกลับเป็นเหล้าที่มีสัตว์ถูกดองเอาไว้ด้านใน แม้จะเป็นที่น่าเสียดายที่ไม่มีงูอย่างที่หวังเอาไว้ เพียงแต่ว่าตะขาบกับแมงป่องกลับทำให้เขามีความหวังเพราะหากเขารับพลังของพวกมันได้จะสามารถสร้างพิษร้ายที่สามารถเล่นงานศัตรูได้แน่นอน 

เพล้ง!

ดวงตาของโยฮันหดแคบลงพยายามใช้หูฟังเสียงจากชั้นล่าง แอลลี่รู้สึกหวาดกลัวเมื่อรู้ว่ามีบางอย่างเข้ามาในคฤหาสน์ ขณะที่โยฮันพยายามเงี่ยหูฟังเสียงเขาก็ได้ยินเสียงครางเบาๆดังมาจากชั้น 1 มันเป็นเสียงทุ้มต่ำที่ดูทรงพลัง ซึ่งทำให้เขาวิตกมากเมื่อรู้ว่ามีซอมบี้อันตรายปรากฎตัว

“ พี่เจออะไร ”

แอลลี่พยายามถามพี่ชาย เธออยากรู้ว่าพี่ได้ยินอะไรจากชั้นล่าง  โยฮันกลับไม่ได้ตอบคำถาม เขาเลือกที่จะทุบกระจกหลังห้องทำงานพาพวกเขาออกไปแทน นับว่าโชคดีที่ด้านหลังติดกับสระว่ายน้ำขนาดใหญ่สามารถใช้มันซับแรงกระแทกได้เป็นอย่างดี ขณะที่กำลังจะกระโจนลงจากชั้น 4 สิ่งมีชีวิตที่ตามเข้ามาในคฤหาสน์ก็ได้ร้องคำรามลั่น เมื่อมันได้ยินเสียงมาจากชั้นบนของคฤหาสน์หลังนี้

“ ฟังนะแอลลี่ รีบกลับไปให้เร็วที่สุด ”

“ พี่เจออะไร”

“ เสือ ซอมบี้เสือตามเราเข้ามา จากเสียงร้องเมื่อครู่มันทำให้ฉันกลัว หากเดาไม่ผิดมันน่าจะเป็นระดับ 4 ”

ดวงตาของแอลลี่เบิกกว้าง พอลที่อยู่ด้านข้างถึงขั้นตัวสั่น เพียงแค่ซอมบี้ระดับ 3 เขายังไม่สามารถเผชิญหน้ากับมัน ตอนนี้พวกเขากลับต้องเจอซอมบี้ระดับ 4

“ พอล รีบกลับไปที่สถานีให้เร็วที่สุด ”

“แล้วคุณล่ะ ”

“ พาน้องสาวฉันไป  ไม่ต้องห่วง ฉันจะล่อมันไปทางอื่น ”

โยฮันไม่สามารถกลับไปพร้อมกับน้องสาวของเขาได้ เนื่องจากว่าเสืออันตรายเกินไป หากมันไม่ได้รับผลกระทบจากคลื่นที่ปล่อยออกมาจากสถานี เขาอาจจะเป็นคนนำความสูญเสียกลับไปให้ที่นั่น

ทันใดนั้นประตูหน้าทางเข้าห้องทำงานของพ่อค้ายาก็ถูกพังเข้ามา ทุกคนที่เห็นร่างสูงใหญ่เกือบจะเต็มประตูล้วนแล้วเบิกตากว้าง โยฮันจึงโยน้องสาวออกไปให้เร็วที่สุดจนเธอร่วงตกลงไปในน้ำพร้อมกับห่อหนังที่ม้วนงาช้างและเหล้าดอง 2 โหล  

“ ไปเร็วพอล อย่าได้หันกลับหลัง! ”

พอลกระโดดออกไปทางหน้าต่างปล่อยให้ร่างจมลงไปในน้ำ หลังจากลอยขึ้นฝั่งเขาไม่รอช้าวิ่งหนีไปยังจุดที่จอดรถด้วยความรวดเร็ว 

“แอลลี่วิ่งเร็วเข้า! ”

โยฮันร้องตะโกนบอกน้องสาวให้วิ่ง เธอรู้สึกวิตกที่ต้องปล่อยให้พี่ชายรับมือกับซอมบี้ระดับ 4 แต่เมื่อได้ยินเสียงร้องตะโกนจากพี่ชายที่เหมือนจะสู้กับซอมบี้ภายในห้องทำงานเพื่อยื้อเวลาเอาไว้ เธอจึงรีบวิ่งตามพอลไปด้วยความเร็ว

“ ขึ้นรถแล้วกลับสถานีไปเลย ฉันจะหาทางกลับเอง! ”

เสียงร้องไล่ตามหลัง เมื่อกระโจนข้ามกำแพงแอลลี่ก็รีบขึ้นรถไปกับพอลที่ตอนนี้ไม่สนใจสิ่งใดแล้วนอกจากการขับรถกลับสถานี แอลลี่ที่อยู่บนรถพยายามหันมองกลับหลังก่อนจะเห็นร่างของพี่เธอและเสือตัวสีส้มกอดกันกระโดดออกจากชั้น 3 ร่วงลงไปในสระ

“ พี่ หนูจะไปรอที่สถานีเลยนะ รีบๆตามมา! ”

โยฮันยิ้มเล็กน้อยหลังจากเขาได้ยินเสียงของน้องสาว เมื่อเขาหันมองไปยังเสือที่พยายามว่ายขึ้นจากสระน้ำเขาจึงเปลี่ยนเท้าตนเองให้กลายเป็นหางปลาแล้วว่ายเข้าไปจับขาหลังลากมันไปยังกลางสระ  หากเขาสู้กับมันอยู่บนบกโยฮันไม่รู้เลยว่าตนเองจะเอาชนะมันได้หรือเปล่าเพราะเสือคือสิ่งมีชีวิตทรงพลัง ดังนั้นเขาจึงจะใช้ความได้เปรียบของตนเองในน้ำฆ่ามันให้ได้

หลังจากลากเสือไปยังกลางสระน้ำ กรงเล็บของเขาก็เริ่มงอกยาวราว 30 เซนติเมตร เมื่อเล็บยาวปรากฎเขาไม่รอช้าจ้วงแทงร่างของมันจนเลือดสีแดงไหลออกมาจากร่างกาย 

แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับแทงมันเข้าไปได้เพียง 10 เซนติเมตรเท่านั้น ในช่วงที่เขาแทงเข้าไปในร่างของมันเหมือนกับว่ามีมือมากมายคอยจับเล็บของเขาไม่ให้แทงเข้าไปลึกมากกว่านี้อีก 

ซึ่งมันเป็นผลมาจากกล้ามเนื้ออันแข็งแกร่งของเสือที่พยายามเกร็งตัวต้านรับกรงเล็บไม่ให้เสียบแทงเข้าไปลึกกว่านี้ โยฮันกลับไม่คิดมาก หลังจากแทงเล็บเข้าไปในร่างของมันเขาก็เริ่มดำน้ำหลบหนีกรงเล็บเท้าหน้าของมันที่พยายามข่วนเขาให้ตาย ด้วยเท้าที่ว่ายน้ำได้อย่างชำนาญแล้วยังดำน้ำได้เป็นเวลานาน ส่งผลให้เสือระดับ 4 ทำได้เพียงร้องคำรามอยู่เหนือผิวน้ำพยายามกวัดแกว่งอุ้งเท้าขนาดใหญ่ของมันออกไปรอบๆ

เลือดสีแดงค่อยๆกระจายไปทั่วสระย้อมน้ำที่เคยเป็นสีฟ้าให้กลายเป็นสีแดงเลือด บาดแผลที่เคยมีไม่กี่แผลเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจากกรงเล็บที่พยายามข่วนและทิ่มแทงเข้าสู่ร่างกายของมัน ทุกครั้งที่เสือระดับ 4 พยายามจะว่ายน้ำขึ้นฝั่ง มันจะถูกดึงหางกลับไปใจกลางสระเช่นเดิม เขาต้องขอบคุณเจ้าของสระไม่น้อยที่สร้างสระให้มีความลึกราว 5 เมตรจึงทำให้เสือที่มีความสูงเพียงแค่ 2 เมตรกว่าถูกเขาโจมตีอยู่กลางน้ำ

“ ถ้าเข้าไปด้านหน้าได้ก็คงดีกว่านี้ ”

โยฮันเดาะลิ้นเล็กน้อย บาดแผลบนร่างกายเกิดอยู่ส่วนท้ายของเสือ ต่อให้จะได้เปรียบเมื่อสู้ภายในน้ำ เขากลับไม่กล้าว่ายไปด้านหน้ามันเพื่อตัดคอเพราะเขารู้ว่ามันสามารถตะปบเหยื่อเช่นเขาได้ทุกเมื่อ ต่อให้อยู่ภายในน้ำได้ก็ตาม ดังนั้นเขาจึงพยายามจะตัดร่างส่วนหลังของมันให้ขาดออกจากตัวก่อน ต่อให้มันจะไม่ตายแต่การเหลือขาเพียงแค่ 2 ข้างก็เป็นเรื่องง่ายที่เขาจะสังหารมัน

ขณะที่พยายามตัดเนื้อหนังให้ลึกจนถึงกระดูกโยฮันกลับเบิกตากว้าง เมื่อเขาได้ยินเสียงเท้าซอมบี้จำนวนมากกระโดดข้ามกำแพงของคฤหาสน์มุ่งหน้าวิ่งมาทางที่เขากำลังสู้อยู่

“ ลืมไปเลยว่ามันเรียกตัวอื่นๆได้ ”

การต่อสู้ในน้ำเขาได้เปรียบเป็นอย่างมาก แต่อีกไม่นานหากภายในสระเต็มไปด้วยร่างของซอมบี้จะเปิดโอกาสให้เสือมีที่ยืนสู้กับเขา สิ่งเลวร้ายที่ตามมาคือการโต้กลับ ทันทีที่เสียงๆหนึ่งวิ่งเข้ามาใกล้สระ ร่างของมันก็กระโดดลงมาในน้ำทันทีโดยไม่สนใจเลยว่าน้ำจะลึกมากแค่ไหน เมื่อมีซอมบี้ตัวแรกกระโดดลงมาซอมบี้อีกมากมายก็ตามลงมาด้วยเช่นกัน โยฮันที่รู้สึกว่าการฆ่าเสือไม่ใช่เรื่องง่าย โอกาสที่จะฆ่ามันหายไปแล้วเขาจึงรีบว่ายน้ำขึ้นฝั่ง หากไม่รีบหนีในตอนที่เสือยังคงว่ายน้ำ อีกไม่นานมันจะมีที่เหยียบจนวิ่งในน้ำได้

ทันทีที่ขึ้นฝั่งมาเรียบร้อยโยฮันก็เริ่มวิ่งเต็มฝีเท้ามุ่งหน้าออกจากคฤหาสน์ โดยทิศทางที่เขาวิ่งไปคือฝั่งตรงข้ามกับที่น้องสาวใช้เดินทางกลับ จากเสียงร้องของเสือที่คำรามดัง เขาเชื่อว่าซอมบี้ในระแวกนี้คงจะกรู่กันมาหมดโดยไม่มีตัวใดขวางการเดินทางกลับน้องสาวของเขาได้

หลังจากวิ่งขึ้นตึกสูง 3 ชั้นโยฮันก็เริ่มกระโจนไปตามดาดฟ้ามุ่งหน้าไปให้ไกล แต่แล้วเขากลับรู้สึกเสียวสันหลังเมื่อพบว่าเสือตัวใหญ่กำลังร้องตะโกนดังมาจากด้านหลัง เมื่อหันมองไปเขาก็พบว่ามันเหยียบอยู่บนกำแพงคฤหาสน์มองจ้องเขาด้วยสายตาเคียดแค้น

โฮก!

เสียงคำรามส่งออกไปไกล โยฮันไม่รอช้าวิ่งให้ไวโดยใช้ดาดฟ้าและหลังคาตึก การลงไปวิ่งบนพื้นนอกจากจะถูกซอมบี้ขวางทางแล้ว เขายังมีโอกาสถูกเสือวิ่งไล่ตามมาทัน การวิ่งบนดาดฟ้าแม้จะช้าอยู่บ้าง มันกลับมีโอกาสที่เขาจะใช้ความสูงของดาดฟ้าหลบซ่อนตัวจากเสือที่วิ่งอยู่บนถนน

แต่แล้วเขากลับรู้สึกตื่นตระหนก เมื่อทุกอย่างไม่ได้เป็นไปตามที่เขาคิด เสือที่ควรจะวิ่งด้านล่างมันกลับใช้พละกำลังกระโจนขึ้นมายังดาดฟ้าตึก ก่อนจะวิ่งไล่ล่าเขาด้วยการข้ามตึกแต่ละหลังที่เขาเคยกระโดดข้ามผ่าน ยิ่งมองเขาก็ยิ่งตกใจเป็นอย่างมากเพราะความเร็วของเสือเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนลดระยะห่างใกล้เข้ามา.