เกาเฉียงอาศัยบารมีของลุงทำตัวกร่างในฐานผู้รอดชีวิตจนเป็นิสัย คนระดับล่างจึงไม่มีใครกล้าล่วงเกินเขา
ชายที่เฝ้าประตูได้รับคำสั่งจึงรีบกดปุ่มปิดประตูทันที เมื่อเห็นประตูเหล็กเริ่มทำงาน อวิ๋นเจิงก็ขมวดคิ้วและเตือนด้วยน้ำเสียงเ็าว่า "นั่งให้ดี!"
ถังเวยเข้าใจว่าเขา้าจะฝ่าเข้าไป มือหนึ่งจึงคว้าที่จับไว้ ส่วนอีกมือหนึ่งโอบกอดหลินโยวโยวเอาไว้แน่น
อวิ๋นเจิงเหลือบมองกระจกหลัง เมื่อแน่ใจว่าพวกเธอนั่งมั่นคงแล้ว เขาก็เหยียบคันเร่งจนมิด ประตูเหล็กของฐานผู้รอดชีวิตปิดลงไปแล้วครึ่งหนึ่ง รถออฟโรดไม่เพียงแต่ไม่หยุดเท่านั้น แต่กลับเร่งความเร็วขึ้นอีก
สีหน้าของเกาเฉียงเปลี่ยนไปทันที เขาะโใส่รถออฟโรดด้วยความโกรธว่า "อวิ๋นเจิง แกบ้าไปแล้วหรือเปล่า? ที่นี่คือฐานหลงเถิงนะ แกกล้าฝ่าเข้ามาเหรอ?"
คนที่นั่งอยู่ในห้องคนขับไม่สะทกสะท้านต่อคำขู่เลยแม้แต่น้อย เมื่อเห็นรถออฟโรดพุ่งตรงมาทางตน เกาเฉียงก็ใจนขาอ่อนแรง อยากจะวิ่งหนีแต่กลับขยับตัวไม่ได้เลย
เขาได้แต่เบิกตากว้างมองดูรถออฟโรดสีดำพุ่งเข้าสู่ฐานผู้รอดชีวิตอย่างรวดเร็ว และมาหยุดลงตรงหน้าเขา เกาเฉียงตาค้าง ก้มลงมองรถที่อยู่ห่างจากตัวเขาไม่ถึงห้าเิเ แล้วทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความหวาดกลัว
เมื่อกี้เขาเกือบจะตายอยู่ที่นี่แล้ว!
ปัง!
อวิ๋นเจิงเปิดประตูรถเดินลงมา แล้วค่อย ๆ เดินมาหยุดตรงหน้าเกาเฉียง มองลงมาที่เขาจากมุมสูง "แกล้งโดนชนเพื่อเรียกค่าเสียหายงั้นเหรอ?"
"ถุย!" เกาเฉียงเงยหน้ามองอวิ๋นเจิง แล้วตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นอย่างทุลักทุเล
"อวิ๋นเจิง แกกล้าฝ่าฐานผู้รอดชีวิตเข้ามา ฉันจะบอกลุงของฉัน!"
"ตำแหน่งแบบลุงของแกจัดการเื่ใหญ่ขนาดนี้ไม่ได้หรอก สู้ไปหาผู้บริหารระดับสูงของฐานผู้รอดชีวิต ให้พวกเขาช่วยตัดสินดีกว่าว่า การที่แกขัดขวางนักล่าเงินรางวัลที่กลับมาส่งภารกิจ แกมีเจตนาอะไรกันแน่?" น้ำเสียงของอวิ๋นเจิงเย็นเยียบ สายตาประดุจน้ำแข็ง
เมืองอวี๋เฉิงก่อนยุควันสิ้นโลกเคยเป็เมืองระดับแนวหน้า หลังจากซอมบี้ระบาด กลุ่มคนชุดแรกที่ปลุกพลังพิเศษได้ ก็ได้ร่วมกันสร้างฐานผู้รอดชีวิตขึ้นมาเพื่อการปกป้อง
ฐานหลงเถิงและฐานหู่เยว่คือสองฐานผู้รอดชีวิตที่ใหญ่ที่สุดในเมืองอวี๋เฉิง ทั้งสองฐานต่อสู้ชิงดีชิงเด่นกันมาสองปี ไม่เพียงแต่แย่งชิงทรัพยากร แต่ยังแย่งชิงนักล่าเงินรางวัลที่มีความสามารถด้วย
เพราะยิ่งมีนักล่าเงินรางวัลมากเท่าไหร่ ก็จะมีผู้ว่าจ้างส่งภารกิจมาให้มากขึ้นเท่านั้น และรายได้ของฐานผู้รอดชีวิตครึ่งหนึ่งมาจากส่วนแบ่งของภารกิจ
การกระทำของเกาเฉียงเมื่อครู่ไม่ต่างอะไรกับการผลักไสนักล่าเงินรางวัลให้ไปพึ่งฐานหู่เยว่ เื่แบบนี้ถือเป็ข้อห้ามร้ายแรงในฐานผู้รอดชีวิต
ต่อให้ลุงของเกาเฉียงจะเป็ผู้บริหารระดับกลาง ก็ไม่สามารถปกป้องเขาได้ เกาเฉียงย่อมรู้ผลลัพธ์ของเื่นี้ดี ความโอหังในดวงตาจึงถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวในทันที
"หัวหน้าฐานงานยุ่งขนาดนั้น จะให้... พวกแกอยากเจอเมื่อไหร่ก็ได้งั้นเหรอ?"
"จะได้เจอหรือไม่ ลองดูหน่อยก็รู้?" มุมปากของถังเวยยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ
ที่เธอมาเมืองอวี๋เฉิงก็เพราะได้รับคำเชิญจากหัวหน้าฐานหลงเถิง การจะขอพบหัวหน้าฐานมันจะยากอะไร?
เมื่อเห็นถังเวยพูดอย่างมั่นใจ เกาเฉียงก็เริ่มไม่แน่ใจในใจ เขารู้จักอวิ๋นเจิง รู้ว่าเขาไม่มีเื้ั เป็นักล่าเงินรางวัลที่ฉายเดี่ยว แต่ผู้หญิงข้างกายเขานั้นเขาเพิ่งเคยเห็นเป็ครั้งแรก
หรือว่าผู้หญิงคนนี้จะรู้จักหัวหน้าฐาน?
เมื่อคิดได้ดังนั้น บนใบหน้าที่เคร่งขรึมของเกาเฉียงจึงฝืนปั้นยิ้มที่ดูน่าเกลียดออกมา "คุณคนสวย ผมแค่ล้อเล่นกับคุณนิดหน่อยเอง คุณจะถือเป็จริงเป็จังไปทำไม?"
"พวกเราเข้ามาได้แล้ว คุณบอกว่าล้อเล่น แต่ถ้าพวกเราเข้ามาไม่ได้ล่ะ?" ถังเวยอุ้มหลินโยวโยวลงจากรถ
"ไม่ต้องเสียเวลาพูดกับเขาหรอก เราไปพบหัวหน้าฐานกันเลยดีกว่า!"
"ตกลง ฉันจะไปจอดรถ!" อวิ๋นเจิงพยักหน้าเล็กน้อย แล้วหันหลังเดินกลับไปที่ห้องคนขับ
เกาเฉียงกลืนน้ำลายด้วยความประหม่า หันไปมองแผ่นหลังของอวิ๋นเจิง "เดี๋ยวก่อน!"
อวิ๋นเจิงและถังเวยเข้าขากันมาก ทั้งคู่ไม่มีใครสนใจเขาเลย เกาเฉียงลนลานอย่างหนักรีบวิ่งไปดักหน้าพวกเขาไว้ "ฉันรู้แล้ว พวกแกต้องอยากได้เงินแน่ ๆ !"
เกาเฉียงหยิบเหรียญทองกำมือหนึ่งออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้ทั้งสองคน "ขอแค่พวกนายไม่ไปพบหัวหน้าฐาน เงินพวกนี้ยกให้หมดเลย!"
"แกรู้จักอ้อนวอนคนด้วยเหรอ?" อวิ๋นเจิงหัวเราะเยาะ ตบไหล่เขาเบา ๆ "เก็บเหรียญทองของแกไว้ กตัญญูต่อลุงของแกเถอะ!"
อวิ๋นเจิงหุบยิ้ม ผลักเกาเฉียงออกไป แล้วเปิดประตูขึ้นรถ พาถังเวยและหลินโยวโยวขับเข้าไปด้านใน
เมื่อเห็นว่าพวกเขาไม่มีทีท่าจะปล่อยเขาไป เกาเฉียงก็กัดฟัน กำเหรียญทองในมือแน่น "ให้เกียรติแล้วไม่รับ งั้นก็คอยดูว่าหัวหน้าฐานจะเชื่อพวกแก หรือเชื่อลุงของฉัน หึ!"
หลินเฉินยืนอยู่ในป้อมยาม ชะโงกหน้ามองออกไปข้างนอก เมื่อกี้เขาตาฝาดไปหรือเปล่า ทำไมเขาเห็นโยวโยวด้วย?
ขณะที่หลินเฉินกำลังสงสัย เกาเฉียงก็หันขวับมาะโใส่ว่า "มองอะไร? ถ้าไม่ใช่เพราะแกทำงานช้า พวกนั้นจะเข้ามาได้ยังไง?"
"ขอ... ขอโทษครับ!" หลินเฉินดึงสติกลับมาและรีบขอโทษทันที
เกาเฉียงแค่นเสียงเหอะ พร้อมเตือนว่า "ถ้าแกกล้าเอาเื่เมื่อกี้ไปพูดล่ะก็ เก็บข้าวของไสหัวไปได้เลย!"
"เข้าใจครับ ผมจะปิดปากเงียบสนิทเลย"
หลินเฉินพยักหน้าประจบเกาเฉียง หลังจากเกาเฉียงจากไป สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมลงทันที
ถ้าไม่ใช่เพราะพลังพิเศษที่เขาปลุกได้เป็เพียงพลังพิเศษสายป้องกันระดับต่ำที่ไร้ประโยชน์ เขาคงไม่ต้องมาเป็ยามอยู่ที่นี่ และถูกคนที่ไม่มีพลังพิเศษรังแกแบบนี้?
แต่สองคนเมื่อกี้ดูเหมือนจะรู้จักหัวหน้าฐานจริง ๆ เกาเฉียงไปล่วงเกินพวกเขาเข้า วันเวลาที่สุขสบายคงจะสิ้นสุดลงแล้ว เขาต้องอดทนต่อไปอีกสักพัก!
อวิ๋นเจิงจอดรถเรียบร้อย แล้วพาถังเวยเดินขึ้นชั้นสองเพื่อส่งภารกิจ ค่าจ้างภารกิจของนักล่าเงินรางวัล ฐานผู้รอดชีวิตจะหักส่วนแบ่งร้อยละห้าสิบ
แต่ถังเวยเป็แขกที่หัวหน้าฐานเชิญมาด้วยตัวเอง เธอจึงเป็กรณีพิเศษ ค่าจ้างภารกิจที่เธอจ่ายจึงเข้ากระเป๋าของอวิ๋นเจิงทั้งหมด โดยไม่มีการหักส่วนแบ่งใด ๆ
"หัวหน้าฐานอยู่ไหม ฉัน้าพบเขา!"
"อยู่ครับ!" ชายวัยกลางคนพยักหน้า "เมื่อวานอวิ๋นเจิงกลับมา หัวหน้าฐานได้รับแจ้งข่าวแล้ว วันนี้จึงรอพวกคุณอยู่ที่ห้องทำงานั้แ่เช้าตรู่"
"ดี!" ถังเวยพยักหน้า แล้วหันหลังเดินออกไป
เดินไปได้เพียงสองก้าว เธอก็นึกถึงเื่ของหลินโยวโยวขึ้นมาได้ ตลอดทางที่ผ่านมา หลินโยวโยวไม่พูดไม่จา ว่านอนสอนง่ายจนเธอแทบไม่รู้สึกถึงการมีตัวตนของเด็กน้อย
ถังเวยอุ้มเด็กน้อยหันกลับมา มองชายวัยกลางคน "ขอถามหน่อย คุณรู้จักเด็กในอ้อมแขนฉันไหม?"
ชายวัยกลางคนได้ยินดังนั้น จึงมองหลินโยวโยวแล้วส่ายหน้า "ไม่รู้จักครับ"
"คุณลุงคะ เคยเห็นคุณแม่ของหนูไหมคะ?" หลินโยวโยวเห็นถังเวยช่วยถามให้ จึงรีบยื่นรูปวาดในมือไปตรงหน้าชายวัยกลางคน "นี่คือคุณแม่ของหนู คุณลุงเคยเห็นไหมคะ?"
ชายวัยกลางคนก้มลงมอง วินาทีที่เห็นรูปวาด มุมปากของเขากระตุกอย่างแรง เด็กผู้หญิงคนนี้ล้อเขาเล่นหรือเปล่า โลกนี้จะมีใครหน้าตาแบบนี้ได้ยังไง?
แม้ในใจจะคิดเช่นนั้นแต่เขาก็ไม่ได้พูดออกมา เพราะคนที่มากับเด็กคนนี้ คนหนึ่งคือนักล่าเงินรางวัลระดับท็อป ส่วนอีกคนคือแขกผู้มีเกียรติที่หัวหน้าฐานเชิญมาด้วยตัวเอง
ไม่ว่าจะล่วงเกินใครก็ไม่มีผลดีต่อเขาเลย เขาเงยหน้ามองหลินโยวโยวแล้วส่ายหน้า "ไม่เคยเห็นครับ"
ถังเวยไม่รู้สึกแปลกใจกับผลลัพธ์นี้ ถ้ามีใครเห็นรูปวาดแล้วบอกว่าเคยเห็นคนในรูป นั่นแหละถึงจะแปลก! เธอมองชายวัยกลางคนและฝากฝังว่า
"เด็กคนนี้ชื่อหลินโยวโยว รบกวนคุณช่วยสังเกตให้หน่อยว่า ในฐานผู้รอดชีวิตมีใครรู้จักเธอไหม? ถ้ามี รบกวนช่วยบอกเธอด้วยว่า พวกเราจะรอเธออยู่ที่อพาร์ตเมนต์หมายเลข 27 บนถนนเฉาหยาง"
"ไม่มีปัญหาครับ!" ชายวัยกลางคนพยักหน้า ตกลงอย่างรวดเร็ว
ถังเวยกล่าวขอบคุณเขา แล้วอุ้มหลินโยวโยวเดินขึ้นชั้นบนไปพร้อมกับอวิ๋นเจิง
ห้องทำงานของหัวหน้าฐานอยู่ที่ชั้นหก ทั้งสองมาถึงหน้าห้องทำงานและเคาะประตูเบา ๆ ประตูไม้แง้มอยู่เล็กน้อย แต่ไม่มีเสียงตอบรับจากด้านใน
"หัวหน้าฐานคะ อยู่ข้างในไหม?" ถังเวยค่อย ๆ ผลักประตูเปิดออก
ยังไม่ทันจะได้มองสภาพแวดล้อมด้านในให้ชัดเจน จู่ ๆ เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่ พร้อมส่งเสียงคำรามเหมือนสัตว์ป่า "ระวัง!"
2K
