ได้โปรดอย่าเอ่ยว่าท่านเกลียดข้า

บทที่35

เมืองหลวง ภัตตาคาร พี่ชาย

        ท่าเรือของเทียนเฉวียนมีเรือเข้าออกมากมายพวกเราบอกลาสารถีที่ท่าเรือแล้วขึ้นเรือสำเภาลำไม่ใหญ่มากแต่มีพื้นที่สำหรับโดยสารอยู่ใต้ท้องเรือและมีดาดฟ้าเรือสองชั้นไว้สำหรับให้แขกพักผ่อนหย่อนใจ

        จะว่าเป็นเรือสำเภามันก็ไม่ใช่เสียทีเดียว มันดูเหมือนเรือท่องเที่ยวล่องน้ำมากกว่าจะเป็นเรือขนส่งผู้โดยสาร

        คุเรไนเกาะกราบเรือ มองชายฝั่งค่อยๆไหลผ่านไป

        “...ราบรื่นจนสงบใจไม่ได้เลย”เขาพึมพำ

        “ราบรื่นไม่ดีรึ?”

        “ตีความได้ว่าพวกนั้นรามือจากข้าเพื่อไม่ให้เป็นเรื่องใหญ่ หรือพุ่งเป้าไปที่ทูตคนอื่นก่อนออกมา ข้าติดต่อสถานทูตให้เพิ่มการรักษาความปลอดภัยแล้ว แต่ไม่รู้จะช่วยได้หรือไม่”เขาถอนหายใจยาว “ทางอี้เหิงไม่ได้อะไรจากหวังจื้อเลยรึ?”

        “ไม่มีข่าวเลย หากรู้ทีหลังว่าหวังจื้อกัดลิ้นตายระหว่างถูกคุมขังข้าจะไม่แปลกใจ” หนิงหลงพูดเสียงเรียบ “ข้าไม่สบายใจพอๆ กับเจ้ายิ่งเมื่อมีข่าวลือเรื่องการผลัดแผ่นดิน...”

        “เจ้าพอรู้ไหมว่าโอรสสวรรค์องค์ต่อไปเป็นผู้ใด?เป็นบุคคลเช่นไร?”

        “จะมีใครทราบบ้างนอกจากคนในวังแต่ข้าได้ข่าวว่าคงไม่ใช่ราชบุตรลำดับที่หนึ่งหรือสอง”

        “ข้ามไปที่สามเลยรึ น่าสน...”

        หลังคุยกันไปสักพัก หนิงหลงหันมาหาฉัน

        “เจ้าอยากลงไปข้างล่างไหม?บนนี้ลมเย็น”

        ฉันส่ายหน้าเพราะกลัวเมาเรือและฉันยังอยากมองทิวทัศน์ริมฝั่งทะเลสาบเป๋ยโต่วยามค่ำอีกสักหน่อยมองเห็นผืนน้ำสีดำมืดสะท้อนแสงวิบวับของตะเกียงและโคมริมฝั่งผู้คนเดินใช้จ่ายที่ตลาดริมน้ำ ยิ่งเรือเคลื่อนไปไกลเท่าไร แสงยิ่งมืดลงจนเหลือเพียงแสงดาวสีขาวบนฟากฟ้าและหนิงหลงก็คะยั้นคะยอให้ฉันลงไปข้างล่างได้แล้ว เดี๋ยวเป็นไข้

        “สงบแบบนี้เจ้าคงชอบแม่นางของเจ้าจะได้ปลอดภัย” คุเรไนยิ้มพลางโบกมือ “พวกเจ้าไปก่อนเลยข้าขออยู่ตรงนี้อีกสักหน่อย”

        “เจ้าแน่ใจรึ?”

        “ข้าอยากมองดาว” คุเรไนกล่าวหนิงหลงจึงจับต้นแขนฉันเบาๆ ความกังวลจากชายหนุ่มส่งผ่านมาถึงฉันแต่อย่างน้อยฉันสัมผัสถึงเจตนาร้ายไม่ได้จากคนแถวนี้

        การเดินทางผ่านไปอย่างไร้อุปสรรค เรามาถึงท่าเรือที่เทียนซูในตอนเช้าและเริ่มหารถเพื่อออกเดินทางสู่ตัวเมืองหลวง

        หนิงหลงวางแผนจะไปพบกับหนิงเฉิงผู้เป็นพี่ชายก่อนเพื่อถามไถ่สถานการณ์โดยรวมหากมีอะไรจะได้ช่วยกันระวังไว้ก่อน จากนั้นคุเรไนจะเดินทางไปที่อนาตอเลยาต่อเขาไม่ได้บอกว่าจะไปทำอะไรและฉันก็ไม่ได้ถาม

        อากาศหนาวจนแค่ออกมาข้างนอกยังตัวสั่นหนิงหลงแวะเข้าไปซื้อเสื้อคลุมตัวหนามาให้จากร้านเสื้อผ้าและฉันใช้เวลาทั้งวันห่อตัวอยู่ในเสื้อคลุม

        พวกเรานั่งรถเงียบๆ เห็นหนิงหลงเหม่อมองออกด้านนอกพอรู้ตัวว่าโดนมอง ชายหนุ่มหันมาหาฉัน

        “มีอะไรรึ?”

        ฉันส่ายหน้าคิดว่าควรชวนเขาคุยจึงหยิบพัดขึ้นมา

        “กำแพงที่ท่านเจอกับซูเหลียงอยู่ที่นี่เหรอคะ?”

        “อืม” เขาตอบรับในลำคอ“อยู่ขึ้นเหนือไปอีก ห่างไปไกลอยู่เราไม่ค่อยอยากตั้งเมืองหลวงชิดกับด่านเท่าไรนัก”

        “ตอนนี้ยังสู้กันอยู่รึเปล่าคะ?”

        “นับว่าเบาบางลงมากเมื่อเทียบกับสมัยซูเหลียงอยู่ที่นั่น”

        “ถ้าสถานการณ์สงบลงแสดงว่าซูเหลียงไม่ต้องกังวลแล้วว่าจะมีคนเหมือนตัวเองต้องต่อสู้อยู่ที่กำแพงเมือง”

        “เจ้าได้ฟังจากเขาแล้วสินะ...”ชายหนุ่มกล่าว “ข้าเองก็หวังว่าเขาจะเข้าใจเรื่องนั้น”

        เราไม่ได้พูดอะไรกันหลังจากนั้น ฉันผล็อยหลับและตื่นมาพบกับความพลุกพล่านของเมืองอีกครั้งผู้คนมากมายเดินขวักไขว่ ถนนหนทางดูสกปรก และทุกอย่างดูแออัดไปหมดมีหาบเร่มาจับรถเราและขวางหน้าม้าลากเพื่อพยายามขายของฉันหดตัวเข้ามาและหนิงหลงก็โอบไหล่ฉันไว้

        พอเลยย่านนั้นมา ทุกอย่างเปลี่ยนไปถนนหนทางสะอาดเอี่ยมราวกับมีคนคอยถู ตกแต่งด้วยโคมรูปทรงเหมือนดอกบัวมีการแขวนผ้าสีแดงเหลืองตามรั้วและกำแพงต่างๆ อาคารบ้านเรือนสะอาดเป็นระเบียบมีการคุมสถาปัตยกรรมให้เป็นไปในทางเดียวกันป้ายหน้าห้างร้านเป็นสีดำพื้นทองเหมือนกันหมด ถนนที่รถวิ่งไปเรียบลื่นไม่มีสะดุดผู้คนที่เราเห็นล้วนนั่งรถม้าไม่ก็รถลากโดยคน ทุกอย่างสวยงามสะอาดตา

        ที่นี่คือใจกลางเทียนซูเมืองหลวงของซิงกวน  

        ลานกว้างใหญ่มีการล้อมรั้วไว้ชั่วคราวและมีขื่อกับบ่วงเชือกไว้สำหรับแขวนคอ มีคนยืนดูอยู่ฉันขนลุกเมื่อคิดว่ากำลังจะมีการประหารชีวิตเกิดขึ้นที่นี่ความโกรธแค้นไร้ทิศทางของคนที่มายืนมุงเข้ามาในใจ ฉันจึงต้องรีบปิดกั้นพวกมันออกไป

        รถไม่สามารถเข้าไปในถนนที่มีผู้คนยืนเบียดเสียดเหมือนรอใครผ่านมาเราจึงลงเดินเลาะด้านหลังคนกลุ่มนั้นไปยังสถานที่เป้าหมาย

        เดินได้ไม่ถึงครึ่งทาง อยู่ดีๆฝูงชนก็โห่ร้อง หนิงหลงจับแขนฉันไว้และถ่ายพลังเย็นเฉียบเข้ามาในร่าง และความคิดความรู้สึกทั้งหมดของคนที่อยู่รอบด้านถูกปิดกั้นออกไปทันที

        “ท่าทางนักโทษประหารของเราจะมาแล้ว”คุเรไนพูดขึ้น เสียงเขาแทบกลืนหายไปกับเสียงโห่ร้องของผู้คน “เป็นผู้ใดกันถึงได้ต้อนรับกันใหญ่โตถึงเพียงนี้?”

        หนิงหลงพาพวกเราเดินต่อไม่สนใจเรามาถึงบันไดหินซึ่งอยู่ระหว่างตึก สองหลังมีทหารยามเฝ้าไม่ให้ฝูงชนขึ้นไปชะโงกดูนักโทษหนิงหลงดึงตราสัญลักษณ์บางอย่างจากเสื้อ ทหารยามก็อนุญาตให้พวกเราผ่านเข้าไป

        เพิ่งเดินขึ้นบันไดมาได้ไม่ถึงสิบก้าวฉันหันหลังไปเมื่อฝูงชนส่งเสียงดังลั่น และเห็นว่านักโทษที่ว่าเดินผ่านไปพอดี

        นักโทษมีผมเผ้ากระเซิง ใบหน้ามอมแมม เดินเท้าเปล่าเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ยังพอดูออกว่าสิ่งที่ปกปิดลำตัวอยู่คงเป็นเกราะเบาที่เปื้อนจนเป็นสีคล้ำนักโทษถูกจูงไปข้างหน้าด้วยโซ่ที่ผูกข้อมือข้อเท้าไว้ มีเสียงเหล็กครูดกับพื้นหินและเสียงโซ่กรุ๊งกริ๊ง

        “...ผู้หญิงไม่ใช่รึนั่น...”คุเรไนพึมพำ แม้จะกลัวแต่ฉันไม่อาจละสายตาจากนักโทษคนนั้นได้ อยู่ดีๆคนคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นและหันมามองฉัน

        เราสบตากัน ดวงตาอีกฝ่ายเป็นสีทอง...ทองเหมือนทองคำ ฉันขนลุกไปทั้งร่าง หน้าซีดเผือด ขาสั่นแทบยืนไม่อยู่ยังดีที่ได้หนิงหลงพยุงไว้

        “รีบไปเถอะ อยู่ข้างหน้านี้เอง”ชายหนุ่มเร่งฝีเท้าพาเราออกห่างจากขบวนแห่นักโทษ แต่ภาพดวงตาสีทองคู่นั้นยังติดตา

        เราขึ้นบันไดมาเรื่อยๆก็มาถึงภัตตาคารแห่งหนึ่ง พอเปิดประตูเข้าไป เสียงพูดคุยอื้ออึงของผู้คนกระแทกหูชายมีอายุคนหนึ่งนั่งรออยู่บริเวณหน้าร้าน เมื่อเห็นพวกเราก็รีบเข้ามาทักทาย

        “รออยู่เลยขอรับ เชิญทางนี้”

        เราถูกพาเดินผ่านโต๊ะและผู้คนมากมายขึ้นบันไดวนไปยังชั้นสองซึ่งมีแต่ห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวชายมีอายุเปิดประตูห้องด้านในสุดให้พวกเราเข้าไป และภายในมีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

        “หนิงหลง เจ้ามาแล้ว!” เขาลุกพรวดขึ้น ชายคนนี้หน้าเหมือนหนิงหลงมากเพียงแต่ดูแก่กว่าราวสิบปีคงไม่ใช่ใครนอกจากพี่ชายเขา

        พี่ชายตรงเข้ามากอดน้องก่อนจะส่ายตัวไปมาหนิงหลงกระแอมดังๆ เขาจึงปล่อยและหันมาทักทายพวกเราสองคน

        “ทั้งสองท่านเป็นแขกที่หนิงหลงพูดถึงเชิญๆ เชิญนั่งตามสบาย ขอทราบนามของพวกท่านได้หรือไม่?”

        “ทางนี้คือโสวหง ส่วนทางนี้คือเหมยฟาง”หนิงหลงแนะนำ พี่ชายก็ไม่คิดจะถามอะไรเพิ่มทักพวกเราพอเป็นพิธีก็หันไปคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบน้องชายทันที

        “เห็นทีเราคงต้องเป็นเพื่อนสนทนากันเองแล้วแม่นาง”คุเรไนหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าอึดอัดของหนิงหลงขณะโดนพี่ชายเทความสนใจทั้งหมดมาให้

        ยังดีที่พอได้อยู่ในแสงสีทองของภัตตาคารฉันอกสั่นขวัญแขวนกับสายตาของนักโทษคนนั้นน้อยลง นักโทษที่กำลังจะถูกแขวนคอ...แค่คิดถึงก็หนาววูบไปทั้งตัว