ถังหลี่มี่

บทที่ 58

ครอบครัวพบหน้า

         อดีตผ่านพ้นไป คนที่ยังหายใจก็ต้องใช้ชีวิตกันต่อ

            ชินอ๋องคิดถึงเรื่องในวันวานแล้วรู้สึกเจ็บแน่นที่อกด้านซ้าย ดวงตาสองข้างพร่าเบลอ ก่อนภาพตรงหน้าจะดับวูบไป

            เขาลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งที่เห็นคือผ้าหนังสัตว์ของกระโจม และใบหน้าเคร่งเครียดของหมอหลวงสามคนล้อมรอบเขาด้วยสีหน้าปีติยินดี 

            “ขอบคุณสวรรค์ ในที่สุดท่านก็ฟื้น!” หมอหลวงคนที่หนึ่งกล่าว

            “ข้าน้อยคิดว่าจะรักษาศีรษะตัวเองไว้มิได้เสียแล้ว!” หมอหลวงคนที่สองถอนหายใจโล่งอก

            “พวกข้าน้อยขอถวายการรักษาท่านตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป                    ขออนุญาตขอรับ” หมอหลวงคนที่สามแหกตาชินอ๋องเพื่อตรวจดูอาการ

            ชินอ๋องยังมึนงง ตอนแรกเขานั่งทำงานอยู่อีกกระโจมหนึ่งมิใช่หรือ? แล้วเหตุใดจึงมาอยู่ที่กระโจมนอนเล่า “นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

            หมอหลวงคนที่หนึ่งเป็นผู้ตอบ “ท่านอ๋อง พระองค์หมดสติคาโต๊ะทำงานขอรับ องครักษ์จึงรีบตามพวกข้ามาจากวังหลวง ตอนนี้ฝ่าบาททรงเป็นห่วงพระองค์มาก ทรงมีรับสั่งให้รักษาท่านสุดความสามารถ            หากพระองค์เกิดเป็นอันใดขึ้นมา หัวของพวกข้าทั้งสามคนจะถูกตัดขอรับ!”

            ชินอ๋องถอนหายใจ “ฮ่องเต้ทรงกังวลพระทัยเกินไปแล้ว ข้าเพียงทำงานหนักเกินไป หาเป็นอันใดไม่”

            หมอหลวงสามคนมองหน้ากันไปมา เจ้ามองข้า ข้ามองเจ้า              เกี่ยงกันไปมาว่าใครจะเป็นผู้บอกเรื่องสำคัญกับท่านอ๋อง

            ชินอ๋องลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง เขาเห็นอาการผิดปกติของหมอหลวงทั้งสาม “มีอะไรก็พูดออกมา”

            ตั้งแต่ออกรบ เขาเตรียมใจตายมานานแล้ว ไม่ว่าจะตายด้วยคมดาบหรือโรคร้าย เขาก็พร้อมตายทุกเมื่อ!

            หมอหลวงคนที่สามเป็นผู้เอ่ยปาก “ท่านอ๋องมีอาการโรคหัวใจล้า จะเครียดหรือทรงงานหนักเช่นเมื่อก่อนมิได้แล้วนะขอรับ”

            ชินอ๋องนั่งฟังด้วยใบหน้าสงบนิ่ง เขาจำได้ว่าเสนาบดีกลมคลัง     คนก่อน ตาเฒ่าเซียวก็เป็นโรคหัวใจ หลังจากตรวจเจอโรคได้สามเดือนเขาก็หัวใจวายตาย

            เขาเลิกผ้าห่มออก ก่อนจะลงจากเตียง

            “ชินอ๋อง พระองค์จะไปไหนขอรับ?”

            “ท่านต้องดื่มยาและพักผ่อนนะขอรับ!”

            “ชินอ๋องอย่าเดินเร็วขนาดนั้นขอรับ”

            ชินอ๋องเดินไปหยิบชุดพิธีการออกมาสวมด้วยตัวเองต่อหน้าหมอหลวงทั้งสาม “ข้าไม่มีเวลาแล้ว ต้องรีบเข้าเฝ้าฮ่องเต้ก่อนค่ำ” 

            “มีกิจด่วนอันใดให้พวกองครักษ์ไปทำแทนก่อนเถิดขอรับ อาการของพระองค์เพิ่งกำเริบ ต้องพักผ่อนให้มากนะขอรับ” หมอหลวงสามคนรั้งท่านอ๋องไว้ หากยังทรงงานหนัก ชินอ๋องผู้เกรียงไกรต้องสิ้นชื่อในเร็ววันนี้แน่นอน!

            “ข้าต้องรีบเข้าเฝ้า จะรอช้ามิได้ ชีวิตข้าคงเหลืออยู่ไม่มาก                  เจ้าลูกชายคนเล็กนั่น… ยังไม่ได้เห็นวันสำคัญของมันเลย ข้าต้องขอ               ราชโองการจากฮ่องเต้ เรียกตัวลู่ฮ่าวอู๋กลับเมืองหลวงมาแต่งงาน!”

            กลุ่มโจรสลัดหลงเฟยเก็บข้าวของกลับเมืองหลวงก่อนกำหนดเวลา ทุกคนต่างไร้ข้อสงสัย เพราะไม่ว่าที่ไหนก็พร้อมจะติดตามนายน้อยของตนไปทุกที่

            ถังหลี่มี่เก็บของ ก่อนหน้านี้นางได้แจ้งข่าวของตนผ่านจดหมายเหยี่ยว ไม่รู้ว่าตอนนี้จดหมายจะไปถึงมือท่านแม่แล้วหรือยัง

            เรือลำใหญ่ของหลงเฟยจอดเทียบท่าเด่นสง่าท่ามกลางเรือสินค้าลำอื่น ๆ ลูกเรือต่างขนสัมภาระและเสบียงขึ้นเรือกันอย่างขะมักเขม้น

            ถังหลี่มี่อุ้มถุงผ้าของตนเองขึ้นเรือ นางมาตัวเปล่า แต่กลับซื้อของเพิ่มขึ้นเรื่อยจนแทบหอบไม่ไหว ในถุงผ้ามีหัวของเสี่ยวจูโผล่ออกมา ใบหน้าของเจ้าหมาน้อยดูอวบอิ่มขึ้นมาก

            “ให้ข้าช่วย” ลู่ฮ่าวอู๋คว้าถุงสัมภาระของนางมาถือด้วยมือข้างเดียว เขาไม่รู้สึกหนักแม้แต่น้อย

            “ระวังทำเสี่ยวจูตกนะเจ้าคะ” นางเกรงว่าเสี่ยวจูจะตกใจจนตกลงมา “ใช้เวลากี่วันกว่าจะถึงแคว้นต้าลู่เจ้าคะ?” ถังหลี่มี่ถาม

            “หากใช้ลมปราณช่วยเดินเรือ ไม่น่าจะเกินสามอาทิตย์” การใช้ลมปราณช่วยใบพัดเรือจะยิ่งเพิ่มความเร็วหลายเท่าตัว บนเรือหลงเฟยมีผู้ใช้พลังปราณที่เก่งกาจหลายคน พวกเขาจะรีดเค้นมันออกมาช่วยให้เรือขับเคลื่อนได้เร็วขึ้นในเวลาที่ลู่ฮ่าวอู๋มีเรื่องด่วน เช่นครั้งที่เสี่ยวหวังส่องตาปีศาจเห็นถังหลี่มี่กำลังตกอยู่ในอันตราย และครั้งนี้ก็เช่นกัน

            ทั้งสองเดินขึ้นเรือไปพร้อมกัน เรือหลงเฟยย้ายจากที่จอดเดิมมาจอดข้างโรงเตี๊ยม

            ลูกเรือคนหนึ่งวิ่งหน้าตั้งมาแจ้งว่า “นายน้อยขอรับ มีสตรีสองนางกับเด็กชายหนึ่งคนมาขอพบแม่นางน้อยถังขอรับ”

            ลู่ฮ่าวอู๋หยุดเดิน ก่อนจะถามว่า “พวกนางได้บอกหรือไม่ว่าเป็นใคร?”

            ลูกเรือคนเดิมพยักหน้า “บอกขอรับ บอกว่าเป็นมารดาของ                 แม่นางหลี่มี่ ชื่อฮวาเหมยขอรับ เด็กชายคนนั้นบอกชื่อเสี่ยวอะไรสักอย่าง ข้าน้อยจำมิได้แล้วขอรับ”

            “เสี่ยวสือ!” ถังหลี่มี่เบิกตาโตเท่าไข่ห่าน นี่มารดาของนางมาตามหาถึงที่นี่เลยหรือ!?   

            “ใช่ขอรับ แม่นางน้อยถังรู้จัก แสดงว่าเป็นมารดากับน้องชายของเจ้าจริง ๆ”

            “ใช่แล้ว! นายน้อยลู่ ข้าขอไปหาท่านแม่ก่อนนะเจ้าคะ” ถังหลี่มี่ดีใจราวกับเด็กน้อยได้ของเล่น ดวงตากลมโตยิ้มจนตายี นางบอกเขาเสร็จ ก็ตั้งท่าเตรียมวิ่งไปหามารดา ข้อมือเล็กถูกเหนี่ยวรั้งไว้

            “ท่านพี่” ลู่ฮ่าวอู๋บอกเสียงเย็น

            “เจ้าคะ?” ถังหลี่มี่มึนงง จู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นมาว่าท่านพี่

            “ต่อไปเรียกข้าว่าท่านพี่…”

            ถังหลี่มี่ใบหน้าแดงซ่านทันตาเห็น นางรีบสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของเขา ก่อนจะวิ่งก้มหน้าไปทางโรงเตี๊ยม ผู้คนมากมายบนเรือ เขากล้าพูดออกมาได้อย่างไรว่าให้นางเรียกเขาท่านพี่ คนหน้ามิอาย!

            นางเดินหน้าแดงมาจนถึงทางเข้าออกโรงเตี๊ยม นางมองหามารดา เห็นเสี่ยวสือตัวน้อยในชุดบัณฑิตยืนเอามือไพล่หลังท่าทางทรงภูมิเหมือนพวกบัณฑิตแก่เรียนกำลังมองปลาคาร์ฟสีสันสดใส

            เสี่ยวสือกำลังเก็บรายละเอียดสวนของโรงเตี๊ยมแห่งนี้เพื่อ          นำกลับไปทำตาม ดวงตาของเด็กน้อยมองปลาประหลาดหลากสีด้วยความสนอกสนใจ ทันใดนั้นมีมือปริศนามาปิดตาของเด็กน้อยไว้

            “ใครน่ะ ปล่อยข้านะ!” เสี่ยวสือพยายามสะบัดใบหน้าน้อยไปมาให้หลุด

            “บัณฑิตน้อย เจ้ามาทำอะไรที่นี่กัน เหตุใดจึงไม่ไปสำนักศึกษา?” ถังหลี่มี่ปิดตาน้องชายพร้อมพูดด้วยเสียงเข้มงวด

            “ท่านพี่!” เสี่ยวสือจำเสียงของพี่สาวได้แม่นยำ “ข้าเป็นห่วงท่านมาก จึงแอบตามท่านแม่ขึ้นเรือมาด้วยขอรับ!”

            ถังหลี่มี่ปล่อยมือที่ปิดตาน้องชาย “เจ้าเป็นห่วงพี่สาวมากจนกล้าโดดเรียนเลยหรือ? เจ้าเด็กดื้อ!” นางดึงแก้มยุ้ยของน้องชายยืดเล่น

            “โอ๊ย ท่านพี่ข้าเจ็บนะขอรับ!” เสี่ยวสืออวบขึ้นกว่าครั้งล่าสุดที่นางเห็น แก้มสองข้างกลมยุ้ยออกมา พุงป่องดันเสื้อบัณฑิตจนดูเล็กลงไปถนัดตา

            “เจ้าเด็กอ้วน พี่ไม่อยู่เพียงไม่กี่วัน เจ้ากินอิ่มนอนหลับจนตุ้ยนุ้ยขนาดนี้เชียวหรือ!?”

            เสี่ยวสือหัวเราะชอบอกชอบใจ “ท่านพี่กล่าวหาข้าแล้ว ข้ากังวลจนกินมิได้นอนมิหลับต่างหากเล่าขอรับ!”

            “โรงเตี๊ยมกับร้านค้าไม่มีปัญหาใช่หรือไม่?” นางถามน้องชาย เรื่องบางอย่างถามเด็กอย่างเสี่ยวสือได้ความกว่าถามจากท่านแม่

            “ทุกอย่างเรียบร้อยดีขอรับ! แต่มีครั้งหนึ่ง สตรีนามว่าซื่อเหนียงมาที่โรงเตี๊ยม นางทำตัวราวกับเป็นเจ้าของ มิหนำซ้ำยังบอกว่าเป็นมารดาของท่านพี่ ช่างหน้าไม่อายเสียจริง ขายท่านพี่เองกับมือยังมีหน้ามาพูดเช่นนั้น ข้าเป็นเด็กยังละอายแทน!” เสี่ยวสือกัดฟันกรอด เขาไม่ชอบสตรีที่ชื่อซื่อเหนียงกับลูกของนาง ถังรั่วเคยเล่าให้ฟัง แผลเป็นตามเนื้อตัวของนางก็ถูกสตรีผู้นั้นทำร้าย!

            “นางมาที่โรงเตี๊ยมรึ? ไม่ธรรมดา นางรู้แม้กระทั่งข้ามีโรงเตี๊ยม!” ครั้งก่อนซื่อเหนียงรู้เพียงนางเปิดร้านขายเนื้อ

            “ใช่ขอรับ! คนที่ชื่อถังอวี้ก็ร้ายไม่ต่างจากมารดาของนาง!”      เสี่ยวสือฟ้องอีกพักใหญ่กว่าจะจบเรื่องซื่อเหนียง

            ฮวาเหมยเดินกลับมาจากห้องส้วม นางเห็นบุตรชายยืนอยู่กับสตรีร่างเล็กที่นางจำได้ดี “หลี่มี่! หลี่มี่ลูกแม่!”

            ถังหลี่มี่หันไปตามเสียงเรียก นางเห็นท่านแม่วิ่งน้ำตาคลออ้าแขนมากอดตน “ท่านแม่!”

            สองแม่ลูกกอดกันร้องไห้

            “แม่คิดว่าจะไม่ได้เจอเจ้าอีกแล้ว! ตอนได้ยินว่าเจ้าถูกจับขึ้นเรือโจรสลัดค้ามนุษย์นั่น แม่กลัวแทบตายเชียว!”

            “ข้าเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะรอดมาได้ โชคดีเหลือเกิน ครั้งหนึ่งข้าเคยช่วยชีวิตโจรสลัดผู้หนึ่งไว้ เขาเป็นคนดีมากเจ้าค่ะ เขาช่วยข้าไว้หลายครั้ง ครั้งนี้เองก็เช่นกัน”

            ฮวาเหมือนรอยยิ้มแข็งทื่อ เมื่อได้ยินว่าโจรสลัดเป็นผู้ช่วยเหลือบุตรสาวคนโต

            เสี่ยวสือจับสังเกตน้ำเสียงชื่นชมเกินกว่าเหตุของพี่สาวได้ “เหตุใดพอพูดถึงคนผู้นั้น ใบหน้าและน้ำเสียงของท่านพี่จึงดูมีความสุขนัก                 อย่าบอกนะขอรับ ว่าท่านพี่แอบมีใจให้บุรุษผู้นั้นเสียแล้ว?”

            “เหลวไหล! เสี่ยวสืออย่าพูดจาส่งเดชเป็นเด็กไม่รู้ความ!”                   ฮวาเหมยตะคอกบุตรชายเป็นครั้งแรก นางเกลียดโจรสลัดยิ่งนัก สำหรับ ฮวาเหมยแล้วโจรสลัดเป็นพวกชอบก่อความวุ่นวาย และสร้างความทุกข์ให้ผู้อื่น

            ชีวิตนางและบุตรชายทุกข์ทรมานเพราะคนพวกนั้นมาหลายปี

            เสี่ยวสือสะดุ้งตกใจน้ำเสียงเกรี้ยวกราดของท่านแม่ “ขออภัยขอรับ”

            ถังหลี่มี่เห็นท่าทางสลดของน้องชายแล้วสงสารจับใจ นางยื่นมือไปตบบ่าเขาเบา ๆ สองที “ท่านแม่อย่าดุเสี่ยวสือไปเลยเจ้าค่ะ ที่เขาพูดมาก็ไม่ผิดนัก”

            นางยอมรับต่อหน้ามารดา ตัดสินใจแล้วว่าจะตามลู่ฮ่าวอู๋ไปยังแคว้นต้าลู่ กว่าจะได้กลับเกาะมู่ต่าวบ้านเกิดคงอีกนาน

            “หลี่มี่! เจ้ารู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา แม้แม่จะมิได้อยู่อบรมสั่งสอนเจ้ามาหลายปี แต่เจ้าควรรู้ว่าควรพูด หรือไม่ควรพูดสิ่งใด”              ฮวาเหมยจากลูกสาวทั้งสามคนไปหลายปี นางละเลยหน้าที่อบรมสั่งสอนของมารดาที่ควรกระทำ บุตรสาวทั้งสามคนจึงไม่รู้ระเบียบ กฎเกณฑ์            งานบ้านงานเรือน

            “ท่านแม่ ข้าผิดไปแล้ว ข้ารู้ว่าตนเองไม่ควรพูด แต่ข้าต้องออกเดินทางไปเมืองหลวงแคว้นต้าลู่ ข้าอยากไปหาช่องทางการค้าเจ้าค่ะ” ถังหลี่มี่ไม่คิดปิดบังมารดา ไม่ว่าเรื่องใดนางก็อยากให้ท่านแม่รับรู้เรื่องของตนเอง และหมดห่วง

            “ไปเมืองหลวง? อย่าบอกนะว่าเจ้าจะไปกับโจรสลัดผู้นั้น!?”

            เสี่ยวสือมองท่านพี่กับท่านแม่โต้ตอบกันไปมา เขาอยากจะพูดช่วยท่านพี่ให้สมปรารถนาในรัก แต่อ้าปากพูดไม่ทันทั้งท่านพี่และท่านแม่

            “ใช่เจ้าค่ะ ท่านแม่อย่าเพิ่งด่วนสรุป ท่านผู้นั้นเป็นคนดีมาก         เขามิใช่โจรสลัดไร้คุณธรรมพวกนั้น”

            ฮวาเหมยกำลังจะเอ่ยแย้ง เสียงหวานใสดังมาจากทางด้านหลังเสียก่อน

            “หลี่มี่เจ้าอยู่นี่จริง ๆ ด้วย! ข้าเถียงกับเสี่ยวสือมาตลอดทาง      คราแรกข้าคิดว่าถูกกระดาษแผ่นนั้นหลอกเสียแล้ว” เสียงนี้เป็นของมั่นมั่น สหายสนิทของหลี่มี่ เดิมนางรับจ้างเป็นคนขายเนื้อให้ร้านค้าของหลี่มี่             แต่สตรีมิว่าผู้ใดต่างรักสวยรักงาม มั่นมั่นได้ลองใช้ครีมของเจียเหิง ใบหน้าของนางงดงามขึ้นกว่าเดิมหลายส่วน หลังจากนั้นนางจึงขอเป็นตัวแทนเปิดแผงขายครีมที่ตลาดทางเหนือ ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของผู้คนบนเกาะ นางขายดีมาก เงินที่ได้คือกำไรสิบชักหนึ่ง ราคาครีมบางกระปุกหลัก                     สิบตำลึง เงินส่วนแบ่งของนางจึงได้ไม่น้อย บางวันนางทำเงินได้หลาย            สิบตำลึง

            “มั่นมั่น! เจ้าก็มาด้วยหรือ!?” ถังหลี่ดีใจที่ได้พบสหาย มั่นมั่นเป็นคนฉลาดทันคน นางมากับท่านแม่ทำให้นางวางใจ

            “เจ้าหายไปทั้งคน ข้าจะพลาดได้อย่างไร!” มั่นมั่นเดินมาจับตัวสหายหมุนไปมา “เจ้าปลอดภัยดีใช่หรือไม่? ซื่อเหนียงผู้นั้นข้าแก้แค้นให้เจ้าแล้ว ข้าเอาหมามุ่ยรังใหญ่ไปแกว่งในถังน้ำอาบของพวกนาง คืนวันนั้นท่านหมอต้องวิ่งวุ่นรักษา มิหนำซ้ำยังไม่ได้เงิน ไม่รู้ว่าข้าสร้างความลำบากให้ใครกันแน่! แต่เห็นพวกนางแม่ลูกตัวแดงเป็นกุ้งย่างข้าก็สบายใจแล้ว!”

            “ข้าปลอดภัยดี ขอบใจเจ้านักที่เอาคืนพวกนางตอนที่ข้าไม่อยู่ ตลอดการเดินทาง เรียบร้อยดีหรือไม่?” ถังหลี่มี่ถาม เรือพาณิชย์ระหว่างเกาะมู่ต่าวกับเกาะเยียนหั่วนางไม่เคยนั่งมาก่อน

            “เรียบร้อยดี ข้ากับเสี่ยวสือเจอปลายักษ์มากมายในทะเล ตอนนั้นเอาแต่กังวลเรื่องเจ้า จึงไม่มีอารมณ์ชื่นชมมากนัก ขากลับนี้ล่ะ พวกเราเตรียมไปสนุกบนเรือยักษ์ด้วยกันเถิด!” มั่นมั่นคิดแล้วก็ยิ้มหน้าบาน            นางชอบการผจญภัย ตอนนี้ครอบครัวของนางมีเงินทองพอจะอยู่อย่างสุขสบายไปหลายปีแล้ว มั่นมั่นจึงวางใจและมีความกล้าที่จะใช้เวลาเที่ยวเล่นมากขึ้น

__________________________________________________

ขอบคุณนักอ่านที่สนับสนุนค่ะ